บท ค่ำคืนแสนพิเศษของสองพ่อลูก
ช่วงเวลา - ไม่สามารถระบุได้
เมือง ที่เต็มไปด้วยแสงไฟประดับประดาด้วยหลอดไฟหลากสีและเหล่าคู่รักที่เดินไปมา กล่องของขวัญและต้นสนที่เต็มไปด้วยของจัดแต่ง ชายหญิงหลายคนที่ใส่ชุดสีแดงประดับด้วยพู่สีขาวซึ่งมีถุงใบโตที่อัดแน่นไปด้วยกล่องของขวัญหลากสีอยู่บนหลัง เสียงเพลงที่เป็นบทสวดของศาสนาคริสต์ นี้คือช่วงเวลาอันศักดิสิทธ์ในโลกใบกลมๆนี้คริสมาสต์นั้น เองสาวน้อยผู้ร่าเริงคนหนึ่งนั้งอย่างสบายใจในร้านอาหารรอเวลา ในขณะที่อาหารอุ่นๆแสนอร่อยในจานตรงหน้าเธอนั้นได้หมดไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เธอกำลังรอที่พ่อเธอที่กำลังไปห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัวกลับมา
" ~~~ " เธอที่นั่งขัดสมาธิขึ้นเก้าอี้เลยมองออกไปนอกแนวหน้าต่างอย่างเพลิด เพลิน มองปุยหิมะน้อย ๆ ที่ลอยร่วงลงมาจากท้องฟ้าชื่นบานใจ เธอไม่มีโอกาสได้อยู่ในบรรยากาศที่น่า ชื่นมื่นแบบนี้กับคนอื่นมานานพอดู
"ฟาลินลูกหม่ำข้าวเสร็จหรือยังจ๊ะ?" ว่าแล้วคุณพ่อตัวโตก็ได้เดินออกมาจากมุมหนึ่งของร้าน ในวันนี้ปะป๋านั้นใส่สูทสีขาวซึ่งเค้าก็ดูดีจนดึงดูสาวตาสาวๆแม้ว่าพวก เธอนั้นจะควงแฟนหนุ่มมาด้วยก็ตาม แต่เมื่อพบกับลูกสาวที่รูปร่างเกินวัยแถมยังมีหน้าตาที่ดุจดังนางฟ้าองค์น้อยที่ใส่ชุดกันหนาวน่ารักๆนั้นก็ทำ เอาทุกคนถึงกับต้องถอยเพราะพวกเธอคงน่ารักสดใสสู้เด็กตัวเล็กในร่างสาวงามคนนี้ไม่ได้แน่ๆ
" กินแล้วค่า~ อิ่ม ๆ ~~ " เธอยิ้มแป้นและเอ่ยตอบรับกับเขา จากจานที่เกลี้ยงเกลาและไม่มีเศษอาหารเลอะเลย
"งั้น ไปกันเถอะจ๊ะ" เอลนั้นลูบหัวเธอเบาๆ นำเสื้อโคตที่เป็นเสื้อขนสัตว์สายเสือโคร่งคลุมตัวและพาเธอออกไปข้างนอกซึ่ง มีหิมะตกเบาๆก้เย็นพอดู เค้านั้นเห็นลูกสาวสั่นด้วยความหนาวจึงดึงเธอมาไว้ไต้เสื้อโคทและโอบเดิน เคียงกันไปตามถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนขวักไขว่
" งุม ~~ ปะป๋าอุ้มฟาลินได้เป่า~ ฟาลินจะเป็นตุ๊กตา ๆ " คงอยากให้เขาอุ้มประคองเธอไว้ช่วงอกเหมือนกับอุ้มตุ๊กตากระมัง
"จ๊า ได้เลย"เอลนั้นยิ้มหวานให้ลูกสาวและโอบร่างเธอขึ้นมาบนแนวแขนอย่างเบามือโดย ที่เธอนั้นก็ยังอยู่ในเสื้อโคตอันอบอุ่น ในคืนแบบนี้เค้านั้นไม่เคยมีโอกาศได้อยู่กับลูกเลยเพราะปรกตินั้นเค้าคงคั่วสาวอยู่แน่ๆ หลังการพบเธอนั้นทำให้วันเวลาพิเศษแบบนี้ยิ่งพิเศษขึ้นทวีคูณ เค้าทั้งคู่ตอนนี้ช่างดูโดดเด่นกลางฝูงชนดุจว่าทั้งคู่หลุดมาจากนิยายรักในจินตนาการก็ไม่ปาน เอลนั้นพาฟาลินเดินไปตามทางเรื่อยๆอย่างไม่รีบร้อนจนผ่านร้านของเล่นที่ทำ ให้ลูกสาวของเค้านั้นสะดุดตาอย่างมาก ดูท่าเธอจะอยากได้ของขวัญในวันพิเศษเสียแล้ว
" อูง~~~ " เธอครางเสียงแปลง ๆ เหมือนลูกหมายามสายตามองร้านของเล่น ดูแล้วเธอคงอยากจะมีของเล่นชิ้นใหม่เหมือนกัน แต่มันมีเยอะเหลือเกินของเก่า ๆ ที่เธอเคยมีก็ยังเล่นได้บางครั้งก็เล่นมั่ว ๆ ไม่เบื่อหน่ายซะทีเดียวแต่กระนั้นก็ดี ..
" ป๊ะป๋า ๆ แวะร้านนั้นหน่อยได้ม๊า~ " เอลนั้นหยุดเท้าแล้วมองไปยังตามทางที่เธอชี้
"ได้ สิจ๊ะ"ว่าแล้วเอลก็แวะเข้าไปในร้านของเล่นซึ่งมีของเล่นมากมายและมีเด็กเลือกของขวัญและเล่นของเล่นวิ่งไปมาทั่วไปหมด เอลนั้นวางลูกสาวอย่างเบามือในขณะที่เค้านั้นก็นั้งดูเธอเลือกของเล่นอย่างอารมณ์ดี
เธอโผล่ไปตรงนู้นทีตรงนี้ทีเหมือนเธอจะเลือกไม่ถูกดียังไงชอบกล ไอ้นั่นก็มีแล้วไอ้นี่ก็มีแล้ว อันนั้นก็ใหญ่ไปกลัวรก อันนี้ก็เล็กไปกลัวหาไม่เจอ ..บลา ๆ ๆ ที่สุดเธอก็กลับมามองหน้าเขาตาแป๋วตัวเปล่า เลือกไม่ถูกและคงเบื่อจะเลือกแล้วกระมัง เอาไปก็กลัวไม่ได้เล่น
แต่แล้วเธอ็พบสิ่งสะดุตานั้นไม่ใช่ของเล่นแต่เป็นเด็กสาวคนหนึ่งเธอนั้นหันซ้ายแลขวาดุจว่าเธอนั้นกำลังมึนงงก็ไม่ปาน แต่เธอนั้นก็พยายามเดินไปดูซานต้าครอสทุกคนเธอคงกำลังหาคนสำคัญของตัวเองอยู่กระมั้งตอนนี้เด็กน้อยผู้หลงทางก็ทำหน้าเหมือนจะร้องให้เสียด้วย เด็กสาวในชุดซานต้าครอสตัวน้อยๆนั้นพยายามหาที่พึ่งและก็มาสบตากับฟาลินพอดี
" งุ ? " ด้วยความสงสัยธรรมชาติของเธอก็พลอยเดินเข้าไปหา ส่วนสูงก็ต้องกันอยู่ แล้ว ฟาลินก็พลอยทรุดตัววูบลงไปนั่งยอง ๆ ให้คุยกันสะดวก
" หลงทางหยอ ?? "ฟาลินนั้นถามเธอไปอย่างซื่อๆเพราะเด็กน้อยนั้นทำท่าให้สงสัยเสียเหลือเกิน
"เรา..... เราหาม่าม๊าไม่เจอ....อือ....พี่สาว....ช่วยเราหาม่าม๊าหน่อย....." เด็กน้อยคนนั้นคงต้องการความช่วยเหลือจริงๆด้วยซึ่งเธอคงเป็นเด็กหลงแน่แท้
" อู~~~ ได้สิ ๆ มา ๆ ฟาลินกับป๊ะป๋าจะพากันไปช่วยหานะ~ " เธอพลอยกางแขนอ้าออกเหมือนจะต้อนรับให้เธอเข้ามารับกอดเสียก่อน เป็นการตอบรับไปในตัวแล้วว่าเธอจะช่วยสาวน้อยหามาม๊าเธอแน่ ๆ
"อืม... สัญญานะพี่สาวฟาลิน" ว่าแล้วเธอก็เดินเข้ามาหาฟาลินและให้เธอกอดอย่างว่าง่าย ทั้งคู่ก็เดินไปหาเอลซึ่งเค้านั้นก็มองทั้งคู่และมองเด็กคนนี้แปลกๆในขณะที่เด็กสาวตัวเล็กนั้นก็ดูกลัวที่เจอคนตัวโตแบบนี้เป็นครั้งแรก
" ไม่ต้องกลัว ๆ นี่ป๊ะป๋าฟาลินเองนะ~ " เธอก้มลงบอกเด็กสาว
" ป๊ะป๋า ๆ ~ เด็กคนนี้เค้าพลัดหลงกับแม่เค้าอ้ะ ไปช่วยเค้าหาหนุ่ยนะ น่าฉงฉาน "
"หึๆๆๆ" เอลนั้นหัวเราะนิดๆเมื่อมองเด็กคนนี้เค้านั้นยืนมือไปลูบหัวก่อนจะลุกขึ้น
"งั้นเราลองไปตามหาดูละกัน" ว่าแล้วเอลก็ออกเดินไปยังนอกร้านแม้จะเหมือนไม่มีจุดหมายแต่เค้านั้นคงรู้อะไรแน่ๆ
" ป๊ะป๋าหัวเราะแปลก ๆ จัง ~ " เธอบู่ปากเล็ก ๆ เพราะทุกทีเขาหัวเราะจะดูร่าเริง แต่ครั้งนี้เหมือนเขาจะรู้อะไรสักอย่างที่มากกว่าความอารมณ์ดี
"ฟาลินนี้เป็นเด็กดีจริงๆนะ นึกไม่ถึงเลยว่าฟาลินจะมาเจอเด็กหลงในวันคริสมาสต์แบบนี้ได้ " เอลนั้นแถออกข้างไปเดื่อๆซะงั้นเค้าพาเธอและเด็กน้อยนั้นเดินไปเรื่อยๆผ่านซอกซอยที่ยู่ในม่านรัตติกาลอย่างต่อเนื่องดุจทางเดินนั้นพาไปยังดินแดนอื่นก็ไม่ปาน จนในที่สุดเอลก็เดินมาถึงสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งเป็นคล้ายๆย่านการค้าที่ประดับสไตลแฟนตาซีเอลนั้นหยุดอยู่หน้าย่านการค้านี้และมองไปยังฟาลิน
"มาม๊าของหนูอยู่ในนี้ละเข้าไปช่วยกันหาละกัน" เอลนั้นเลือกที่จะยืนรอซะงั้น
" อู ? ป๊ะป๋าไม่เข้ามาด้วยเหงอ ? " เธอลงมาจากแนวแขนของเอลทั้งหันกลับมาถามง่าย ๆ
"ป๋า นะไม่เข้าไปหรอก.....เข้าไปไม่ได้นะ...ฟาลินไปเถอะ" เอลนั้นตอบแบบยิ้มๆซึ่ง ฟาลินเองก็งงนิดๆแต่เธอนั้นก็อยากให้ปะป๋าไปด้วยอยู่ดีเธอจึงลองดึงปะป๋า เข้ามาด้วย ซึ่งปะป๋าก็เดินตามมากและก็เข้ามาในย่านนั้นจนได้ เอลนั้นทำหน้างงๆพอดูซึ่งฟาลินเองก็ไม่เข้าใจนักว่าทำไมป๋าถึงทำสีหน้างงๆ แบบนี้
"นี้ฉันยังเข้ามาได้อยู่หรือนี้" ปะป๋าบ่นเรื่องแปลกๆออกมาอีกแล้วแฮะ
" งุ ?? มาด้วยกันเถ่อ~~ นะนะนะ ป๊ะป๋า มาด้วยกัน ๆ ข้างในจะมีตัวไรมั่งก็ไม่รุ้ ฟาลินก็กลัวนา~ " แน่นอนว่าเธองอแงหน่อย ๆ แต่เมื่อเหมือนว่าป๊ะป๋าจะสามารถมากับเธอได้แล้วก็เลยตัดสินใจจะพากันไปทั้ง อย่างนี้แหละ เมื่อเข้ามาข้างในแล้วเธอก็ได้พบกับสิ่งประหลาดมากมายโรงงานทำขนมที่รูปร่างไม่ หมือนวิทยาการมนุษย์แต่เหมือนการตูนเด็กที่มีสายพานลำเลียงและมีสระช็อกโกแลท แถมยังมีต้นคริสมาสต์ที่เดินได้และยังมีเหล่าภูติตัวเล็กๆเช่น เล็บพาคอน นั้นวิ่งทำงานขนของขวัญกันไปมาน่ารักน่าชังแม้แต่ฟาลินเองก็ยังงงๆว่านี้มันเป็น นิทานหรือเรื่องจริงกันแน่เพราะเธอนั้นไม่เคยเห็นโลกแบบนี้มาก่อน
" โหว~~ " เธอถึงกับอุทานออกแว่ว ๆ เลยเชียวกับภาพตระกาลตาที่ไม่น่าจะเคยเห็นอะไรที่แฟนตาซีขนาดนี้ในชีวิต จากสีหน้าท่าทางของเธอดูจะถูกใจมากทีเดียวบ้างก็ชี้นั่นชี้นี้ เรียกให้เอลดูอย่างตื่นเต้น แต่เหมือนว่าเธอจะรู้ตัวดีว่าไม่ค่อยส่งเสียงดังรบกวนการทำงานของพวกเขา
เอลนั้นเดินไปและมองไปเรื่อยอย่างอารมณ์ดีเค้านั้นอุ้มเด็กทั้งสองไว้และเดิน ไปยังสไลเดอร์ซึ่งอยู่แถวๆนั้นก่อนจะสไลท์ตามรางลงมาซึ่งมันก็พาทั้งสามลงไปในบ่อลูกกวาดแต่แล้วเมื่อทั้งสามทะลุลงไปกลับมาโผล่ที่ห้องๆหนึ่งซึ่งเป็น ห้องที่มีกวางอยู่มากมายกวางเหล่านั้นดูสนใจฟาลินมากและเข้ามาดมๆและดึงๆ เสิ้อผ้าของเธออย่างไคร่รู้ว่าใครมาเยือน
" ย๊าย~ อย่าดึง ๆ ฮะ ๆ ๆ ~ " ดูเธอจะสนุกสนานกับมันมากทีเดียว บ้างก็ลูบลูบเขาพวกมันอย่างเอ็นดู บ้างก็กวาด ๆ มือเรียกพวกมันไปตามทาง
เอลนั้นจัดการจับลูกสาวตัวเล็กนั้นนั้งบนหลังและจับแม่หนูตัวเล็กนั้นซ้อนท้าย และตบก้นกวางเบาๆให้มันออกวิ่งพาลูกสาวทัวร์ไกล้ๆนี้สักกรอบ ฟาลินนั้นเห็นบ้านที่ทำจากขนม โรงงานที่มีรูปร่างเป็นหุ่นของเล่น สายพานที่มีของขวัญลำเลียงไปเรื่อยๆไปยังรถลาก ตุ๊กตาหิมะที่โปกมือทักทายเธอและเมื่อกลับมาจากชมวิวรอบๆแล้วยังมีตุ๊กตาพี่หมียักษ์ที่ไม่รู้สึกว่าเป็นคนแต่ง มาอุ้มเธอลงจากหลังกวางอีกต่างหาก
"เป็นไงลูกสนุกไม๊?" เอลนั้นพูดกับลูกสาวที่พึ่งออกไปเที่ยวกับคุณกวางหยกๆ
" หูว~~ มีแต่คุณ ๆ ตัววิเศษเต็มไปหมดเลย~ ฟาลินเคยเห็นแต่ในนิทานอ้ะ ป๊ะป๊าเคยมาด้วยเหรอที่ เนี่ย ..สุดยอดเลยอ่า~~ " เธอยังคงมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตะลึงยามป๊ะป๋าตามเธอ
"ก็... เคยครั้งหนึ่งนะ...เจอเด็กหลงแบบฟาลินนี้ละเลยได้มาส่งนะ" เอลนั้นพูดในขณะ ที่ลูบหัวเจ้าหนูอย่างเบามือซึ่งในมือของเอลนั้นก็มีลูกกวาดสองแท่งยิ้นให้ ฟาลินแท่งและเด็กคนนั้นคนละแท่งซึ่งทั้งคู่ก็แกะกินอย่างอร่อยลิ้น
"เอาละเราไปตรงนู้ดีกว่า"เอลนั้นพาฟาลินและ สาวน้อยขึ้นมือและไปยังโรงงานรูปเค้กซึ่งมีเครื่องทำขนมมากมายเอลนั้นเดินไป ยังพ่อครัวซึ่งเป็นหมีขาวอ้วนๆใส่ชุดซานต้า ซึ่งเค้ากำลังจดและควบคุมสวนผสมขนมหวานที่แสนน่าอร่อยนี้อยู่
"ให้ ลูกสาวผมเทสได้ไม๊ครับคุณหมี" เอลนั้นทักอย่างสุภาพซึ่งหมีตัวนั้นหันมามองฟาลินและก็พาเธอไปยังโต๊ะ และเอาเค็กชิ้นเล็กหลากชนิดมาวางเพื่อให้ชิมและให้เธอนั้นให้คะแนนอย่างเต็มที่
" ฮว้ะ~ น่ากินจังเลย~ " เธอมองหาด้ามพายเล็ก ๆ แถว ๆ นั้นมาตัดแบ่งเป็นชิ้นพอดีคำ เอาไปป้อนเด็กตัวน้อยด้านหลังสักคำ และเธอ เองก็กินเข้าไปสักคำตามกัน ความนุ่มนวลและรสชาติที่ลงตัวของเค้กดูจะถูกใจเธอมากเลยเชียว
"ฝีมือ ไม่ตกเลยนะครับคุณหมี" เอลนั้นกล่าวกับคุณหมีขาวในขณะที่หมีนั้นก็หัวเราะเบาๆก่อนเดินมาเสริพพายและของหวานอื่นๆเป็นระยะๆ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ฟาลินรู้สึกจุกกับจำนวนที่มากมายแต่อย่างไร รู้สึกเหมือนกินได้ไม่มีวันหมดก็ไม่ปาน หลังจากเต็มอิ่มกับของหวานนานๆชนิดเอลก็ขอตัวลูกสาวจากพี่หมี ซึ่งพี่หมีก็ให้ลูกอมส่งท้ายก่อนจะลงมือทำขนมต่อ
เอลนั้นก็ได้พาทั้งคู่ไปยังที่ต่อไปซึ่งก็เดินผ่านทุงหิมะซึ่งมี เครื่องมือสร้างเมฆโดยเอาหิมะใส่เข้าไปนั้นเลยทำให้ฟาลินรู้ว่าที่แท้หิมะ เกิดจากแบบนี้นี่เองแต่ปะป๋าเธอก็พูดขึ้นมาดักไว้กันความเข้าใจผิดของลูกสาวทันที
" เครื่องนี้จะทำงานวันคริสมัสเท่านั้นนะจ๊ะฟาลินไม่ใช่ว่าทำทุกวัน " เอลยิ้มให้ลูกสาวที่ฝยักหน้าทำความเข้าใจนั้น เค้าพาทั้งคู่ไปยังบ้านของเล่น ซึ่งมันก็มีมือกลคอยห่อของขวัญและหยิบของเล่นบรรจุกล่องทั้งที่ข้างนอกเล็กๆ แต่ข้างในกว้างเหลือเกินแถมของขวัญนั้นก็โดนหยิบออกมาจากสระของเล่นได้อย่างไม่หมดไม่สิ้น
เอลนั้นปล่อยให้เด็กทั้งสองลองไปเลือกดูว่าชอบอะไรซึ่งในทะเลของเล่นนี้มันเต็มไปด้วยลูกบอลและของเล่นสลับกันไปมา เอลจึงส่งลูกสาวลงไปเล่น ในสระลูกบอลเพื่อควานหาของเล่นถูกใจเธอสักชิ้น
" เอาอันนี้ค่า~~~ " เหมือนกับว่าเธอจะเจอสักที ของเล่นที่เธอได้มานั้นไม่มีอะไรมากเลย มันเป็นเพียงลูกบอลกลมใสเปล่า ๆ ที่มีผิวขรุกขรากหลายเหลี่ยมแต่ยังคงความกลมไว้ และมันใส่ปานจะมองทะลุปรุ โปร่งได้เลยทีเดียว
สักพักฟาลินกับเด็กน้อยเพื่อนเธอก็โดนมือกลนั้นคีบและวางลงสู่อ้อมอกเอลอีกครั้ง เอลนั้นยิ้มและพาทั้งคู่ไปยังสไลดิ้งต่อซึ่งครานี้มันก็พาทั้งสามไปยังบ้านหลังใหญ่ที่ทำจากขนมทั้งหลังเอลนั้นจัดเสื้อผ้าเล็กน้อยให้พอดูดีและกดกริ่งเรียกที่เป็นเสียงระฆัง
"ใครคะ?" เสียงหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นจากข้างในบางทีเจ้าของเสียงนี้อาจเป็นม่าม๊าของเด็กคนนี้ก็เป็นได้
" อู๊ว~ เสียงหวานจัง มาม๊าของเราแน่เลย " ฟาลินได้ยินก็พลอยอุทานเป็นแอคชั่นประกอบซะหน่อยเสียนี่ พลอยก็ดัน ๆ หลังเด็กน้อยสักหน่อยให้กล้าแสดงตัว ว่าแล้วก็มีหญิงสาวเปิดประตูออกมาขอบตาเธอคล้ำนิดๆและแดงหน่อยๆคงพึ่งร้องให้มาเป็นแน่และเมื่อเห็นเด็กน้อยทั้งคู่ก็ปล่อยโฮทันที
"เบล!!!"
"ม่าม๊า!!!" ว่าแล้วทั้งคู่ก็โผกอดกันเอลที่ยืนข้างฟาลินนั้นยิ้มให้อย่างสุขใจที่ทั้งคู่เจอกันหญิงสาวนั้นเงือยหน้าขึ้นมามองเห็นเอลเธอนั้นถึงกับอึ้งเล็กๆ
"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะยังซุ่มซ่ามเหมือนเดิมเลยนิ" เอลนั้นกล่าวและมองหญิงสาวอย่างอ่อนโยนในขณะที่เธอนั้นก็ยิ้มตอบ
"นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าจะเป็นคุณถึง2ครั้งเข้ามาก่อนสิคะเดียวจะหาอะไรรับรอง "ว่าแล้วทั้งหมดก็เดินเข้าไปในบ้านขนมซึ่งภายในนั้นกว้างขวางมากมายกว่าที่ ตาเห็นนักของรับรองนั้นคือชาและคุกกี๊และมีตุ๊กตาไม้ทหารและตุ๊กตาเมดเป็นคนเสริพซึ่งคงหาดูที่ใหนในโลกอีกไม่ได้แน่ๆ
ตอนนี้ฟาลินก็พลอยตาแป๋วงงตั้งแต่ต้นจรดปลาย ทำได้แต่เดินตามผู้ใหญ่ต้อย ๆ ด้วยความสงสัย พวกเขาเป็นใครไหงมาอยู่ที่นี่ ทางเข้าเท่ารูหนูไหงมีโรงงานปานเป็นชุมชนแบบนี้กันหนอ ถ้าเธอมาเองจะเข้ามา ได้มั้ยล่ะน้อ ...
เอลนั้นลูบหัวลูกสาวเล่นๆในขณะที่พูดเรื่องสับเพเหระกับหญิงสาวเบื่องหน้าไปเรื่อยและปล่อยให้ลุกๆวิ่งเล่นในบ้านกับเหล่าตุ๊กตาไม้ดุจต้องการให้เวลาความสุขค่อยๆผ่านไปจนระฆังนั้นดังขึ้นหญิงสาวจึงหยุดและพูดขึ้นกับทั้งสอง
"อยากจะนั้งรถของฉันอีกทีไม๊ละคะ? ยังไงการที่คุณมาที่นี้ได้คุณก็ต้องมีสิทธ์อยู่แล้วนิ" หญิงสาวนั้นชักชวนในขณะที่เอลนั้นก็มองมาทางฟาลิน
"ฟาลินอยากไปบินเล่นกับพวกปะป๋าไม๊?" เอลนั้นถามลูกสาวแม้จะรู้คำตอบอยู่แล้ว
" เฮะ ! เอาสิคะ ไป ๆ ๆ ~ ฟาลินอยากจะบิน~ " ดูเธอจะดีใจออกนอกหน้าเลยเชียว ทั้งชูไม้ชูมือประกอบด้วยความตื่นเต้นสุดตัวเลยทีเดียว
เอลนั้นยิ้มๆและพาฟาลินไปหาแม่สาวแว่นในชุดคริสมาสต์ผู้เป็นแม่ของเบลก่อนที่เธอ นั้นจะเอาหมวกซานต้าส่วมหัวให้แก่พวกเค้าเอลนั้นแกล้งยืดตัวโยกตัวหลบให้เธอนั้นใส่ ยากเล่นๆพอขำๆก่อนที่จะยอมก้มคุกเข่าให้ใส่โดยดีและแล้วก็เกิดเรื่องมหัสจรรย์ขึ้น เมื่อชุดของทั้งคู่กลายเป็นชุดซานต้าเพียงแค่สวมหมวกแท้ๆ
" หวาว~~! ฟาลินจะได้เป็นซานต้าเหงอ ~!? " ดูเธอจะตกตะลึงมาก ๆ กับเวทย์มนต์สิ่งมหัศจรรย์ที่ได้เห็น ว่าหุ่นก็หลุดโลกพอแล้ว แต่ได้มาเห็นเวทย์มนต์ยิ่งทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองหลุดโลกขึ้นไปอีกยังไงชอบ กล
" ไปแจกของขวัญกาน~ เฮ้~~~ "ฟาลินนั้นพูดเสียงดังด้วยความร่าเริงและตื่นเต้นของเธอ ว่าแล้วทั้ง4ก็เดินไปยังรถลากที่มีคุณกวางเป็นผู้ลากเลื่อนรออยู่ฟาลินนั้นพึ่งเคยเจอแบบนี้เป็นครั้งแรก ในขณะที่ทุกคนขึ้นไปบนรถและคุณแม่นั้นสะบัด บังเหียนคุณกวางและรถลากก็พุ่งขึ้นสู่ฟากฟ้าตามมาด้วยเสียแซกๆๆๆๆๆ ของกระดิ่งในวันคริสมาส นี้ไม่ใช่การบินครั้งแรกแต่ว่าการได้ขึ้นรถเลื่อนที่บินได้แบบนี้มันช่าง เป็นเรื่องที่วิเศษเหลือเชื่อสำหรับฟาลินจริงๆ
"ฟาลินจังเดียวเราจะไปส่ง ของขวัญกันนะ กล่องใหนลอยขึ้นมาหนูก็เอามันไปและลงไปในปล่องไฟเลยเดียวก็ทำเป็นเองละ"คุณ แม่ยังสาวนั้นสอนฟาลินในขณะที่เอลดูจะนั้งแบบสบายๆให้ลูกสาวได้ลองทำงานมหัสจรรย์นี้ดูมากกว่า
" ฮ้า~~~ " เมื่อยามเธอได้ทะยานขึ้นมากับรถเลื่อนมหัศจรรย์ในเวลานี้เธอก็ได้เห็นแวด วิวทิวทัศน์ของเมืองในยามดึกแห่งวันคริสมาสต์อันเต็มไปด้วยแสงสีตระกาบตาและความคึกคักของปาร์ตี้เล็ก ๆ ในบ้านหลังต่าง ๆ ฟาลินเองก็ดูจะพร้อมกับงานมหัศจรรย์นี้ไม่น้อยเหมือนกัน ดูซิว่าการมอบของ ขวัญกล่องแรกของเธอจะทำได้ขนาดไหน
เมื่อไปถึงตึกๆหนึ่งจู่ๆที่ยอดตึกนั้นก็มีปล่องไฟโผล่ขึ้นมาซึ่งมันไม่น่าจะมีได้ และมีกล่องของขวัญกล่องหนึ่งลอยมาสู่มือของฟาลินนั้นคงเป็นงานแรกของเธอ สาวน้อยจอมซนนั้นกระโดดลงปล่องไฟซึ่งมันก็ทำให้เธอลงไปได้อย่างนุ่มนวลดุลมีเวทย์มนต์ หุ่มห่อไว้และเมื่อเปิดประตูเธอก็เข้ามาในห้องที่มีเด็กน้อยคนหนึ่งหลับใหล อยู่เธอคนนี้คงเป็นเจ้าของกล่องของขวัญกล่องนี้แน่ๆเชียว
" หวาย~ ยังหลับอยู่เลย ....ย่อง . . . . .ย่อง~ " ฟาลินค่อย ๆ ย่องไปตามเบาของเสียงพากย์และค่อย ๆ วางกล่องของขวัญไน้ไว้ในที่ ๆ น่าจะวางได้มั่นคงในละแวกใกล้ ๆ นั้น ก่อนจะค่อย ๆ ย่องกลับออกมาและปิดประตูลงเบา ๆ เพื่อความแนบเนียน พลอยมองหาทางหนีทีไล่ซะแล้ว จะกลับไปทางไหนล่ะเนี่ย เลยลองย้อนกลับมาที่ปล่องไฟมหัศจรรย์นั้น ว่าแล้วร่างของเธอก็ลอยขึ้นมายังเบื่องบนที่ปะป๋าและคุณซานต้าสาวนั้นรออยู่
"รู้สึกยังไงกับงานแรกละลูก" เอลนั้นยิ้มหวานให้อย่างอ่อนโยนเค้านั้นคงเคยมีประสปการณ์มาแล้วแน่ๆ
" หวาดเสียงจังเลยอ่า~~ ฟาลินกลัวน้องน้อยตื่น " เธอยิ้มออกร่าเริงแต่ก็แหย ๆ ชอบกลเพราะกลัวเด็กที่เอาของขวัญไปให้จะตื่นจริง ๆ นั่นแหละ
" ป๊ะป๋าเคยทำมั้ยอ่า ?? แล้วเคยพลาดมั่งเป่า ? แบบว่า ..มีคนในบ้านมาเจ๊อะ อะไรเงี้ย ?? " ฟาลินนั้นยิงคำถามด้วยความสงสัย
" เคยเกิบๆเหมือนกันนะตอนนั้นซุกไต้เตียงแทบแย่แต่ไม่ต้องห่วงหรอกถ้าฟาลินใส่ชุด ซานต้าจะไม่มีใครมองเห็นนะ" เอลตอบแบบง่ายๆซึ่งคุณแม่ซานต้าก็หันมาพูดบ้าง
"อ้าวยังเหลืออีกหลายที่นะตั้งใจหน่อย" เธอนั้นเตือนทุกคนในขณะที่ทะยานรถเลื่อนขึ้นฟากฟ้า
"โอส" หลังจากทุกคนประสานเสียงกันการส่งของขวัญนั้นก็เริ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ไปยังบ้านหลายๆแบบ ทั้งสถานเลี้ยงเด็ก บ้านคนรวย คนจน หรือแม้แต่บ้านทรงญี่ปุ่นก็มีปล่องไฟได้ค่ำคืนนี้ฟาลินได้บินเที่ยวแจกของ ขวัญอย่างสนุกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
จนในที่สุดฟาลินก็รู้สึกอุ่นๆและเธอ ก็ได้ลืมตาขึ้นช้าๆเธอพบว่าเธอนอนอยู่ที่ร้านอาหารที่กินในตอนแรก เวลาก็ยังเป็นสี่ทุ่มเช่นเดิมเธอและปะป๋านั้นยังไม่ได้ออกจากร้านนี้ด้วยซ้ำ ปะป๋าเธอก็พึงเดินกลับมาจากห้องน้ำและชุดฟาลินกับปะป๋าก็ไม่ใช่ชุดซานต้าด้วย
"ฟาลินลูกหม่ำข้าวเสร็จหรือยังจ๊ะ?" เอลนั้นถามคำถามเช่นเดิมอย่างที่เคยถามตอนแรกมันคงเป็นผันจริงๆนั้นละ
" .. . . งุ ?? " เธอที่ลืมตาขึ้นมาบนโต๊ะก็พลอยลุกพรึ่บขึ้นมาอย่างงุนงง และมองสภาพตัวเอง บ้างก็มองไปรอบ ๆ
" ป๊ะป๋า ? " เธอหันไปเอ่ยเรียกเอลอย่างมึน ๆ
" ฟาลินว่าฟาลินนั่งเลื่อนแจกของขวัญเด็กน้อยอยู่น๊า~ แล้วก็ ๆ ฟาลินได้เป็นซานต้าด้วยนะ " เธอเล่าฝันเป็นจริงเป็นจังเชิงเพ้อเล็ก ๆ เลยเชียวเอลนั้นเอามือปิดปากเธอไว้ไม่ให้พูดต่อและก็พูดขึ้นอย่างเบาๆและอ่อนโยน
"ฟาลินผันไปหรือเปล่าจ๊ะ? " เอลนั้นพูดในขณะที่ฟาลินนั้นดูงงๆเค้าจึงคิดเงินและเดินออกจากร้านคราว นี้แปลกกว่าหน่อยตรงเค้านั้นอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนแทนที่จะเดินข้างๆเอลนั้นมองลูกสาวที่ดูสับสนอยู่และถามขึ้น
"ฟาลินมีอะไรหรือเปล่า?" คุณพ่อที่อ่อนโยนถามแบบยิ้มๆเช่นเคยท่ามกลางถนนที่หิมะโปรยปราย
" ...อู~~ ฟาลินว่าฟาลินได้เป็นซานตาคลอสจริง ๆ นา~~ " เธอชูมือไม้ข้างหนึ่งโบก ๆ ประกอบ เหมือนจะบอกว่าเธอได้นั่งเลื่อนวิเศษโบยบินไปบนท้องฟ้าอย่างอิสระเสรีมาเมื่อตะกี๊หมาด ๆ เองอะไรอย่างนั้น
"งั้นหรือจ๊ะ" เอลนั้นตอบรับแล้วยิ้มอย่างสบายๆเค้านั้นคงไม่เชื่อเธอแน่ๆ มันคงเป็นแค่ผันไร้สาระของเด็กอย่างเธอซึ่งแม้จะเป็นปะป๋าก็คงไม่ใส่ใจในขณะที่ เธอกำลังรู้สึกเศร้านิดๆกับเรื่องที่ความสนุกนั้นเป็นแค่ผัน ปะป๋าของเธอนั้นก็ได้ใช้เล็บสะกิดที่กระเป๋าเสื้อนอกของเธอซึ่งเธอรู้สึกว่ามันมีอะไรกลมๆ อยู่
" ... ?? .. . . ??? งุ ?? " เธอจึงได้ลองล้วงออกมาดู ไม่ผิดแน่ เป็นลูกบอลโปร่งใส่หลายเหลี่ยมที่เธอหยิบมันขึ้นมาจากบ่อของเล่นมากมายนั้นเองกับมือ เธอเห็นมันและถือประคองด้วยสองมือนั้นก็พลอยยิ้มกว้างออกมาอย่างตื่นเต้น และมองมันสลับกับใบหน้าป๊ะป๋าที่ยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เธอ
สาวน้อยผู้น่ารักนั้นวางมันไว้ในช่วงแขน และโอบกอดมันเข้ากับร่าง เอนตัวพิงกับป๊ะป๋าของเธออย่างอบอุ่นในเสื้อกัน หนาวตัวโตของเขา ...ที่สุดเธอก็สรุปเอาแน่นอนไม่ได้เลยว่ามันเป็นความฝันหรือความจริงกันนะ ..หรือซานตาคลอสให้บอลลูกนี้มากับเธอตอนกลับกันล่ะเนี่ย เอลนั้นยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยนและมองเธอด้วยสายตาที่ดังรู้ว่าเธออยากบอกอะไรและเค้าก็เอานิ้วทำท่าจุ๊ๆปากให้ลูกสาวดู
"อย่า บอกใครนะ" เอลนั้นยิ้มให้เธอซึ่งเธอก็รู้แล้วว่ามันคงไม่ใช่ผันแน่นอนท่ามกลางหิมะโปรยปรายสองพ่อลูกนั้นมองเหล่าละอองสีขาวนวลนั้นที่ร่วงหลนลงมาอย่างช้าๆ แม้ว่าไม่มีอะไรพิสูจณ์ได้แต่เธอรู้สึกว่าเธอได้ยินเสียงของระดิ่งที่ยู่กับรถเลื่อนนั้นดังคลอมากับหิมะที่ร่วงโรยและเสียงเพลงสรรเสริญอย่างแน่นอน
แมรี่คริสมาสต์
