THE Anti-Toxin จ่าสาวเย็นชากับสมิงเลือดเดือด EP 9

[quest]

EP1------------THE  Anti-Toxin

   เสียง ย้ำเท้าของกองทหารและหน่วยรับดงกึกก้อง วันนี้เป็นวันที่ทุกคนฉลองที่สามารถชนะการศึกได้อีกครา ทัพของพวกเค้านั้นพึ่งจะเอาชนะทัพของอสูรได้
นับเป็นการดีที่เหล่านักรบแห่งประเทศ ที่ได้ขึ้นชื่อว่าทรงอำนาจนี้ได้ทำการประกาศถึงแสงยานุภาพที่เหนือกว่าเหล่า อสูรร้าย มินำซ้ำพวกเค้ายังสามารถจับกุมหัวหน้าของเหล่า
อสูรนั้นได้อีกด้วย  ในเวลานี้จึงเป็นเวลาที่เหล่าทหารหาญหลาย ๆ นายจะถูกเชิญเข้าทำการประดับยศเพื่อจากการปฏิบัติภาจกิจด้วยความกล้าหาญและ มากฝีมือกว่าใคร ๆ   

   หนึ่งในนั้นคือเหล่าทหารสตรีที่มีอยู่น้อยคนอย่างมากที่จะลงงานในภาคสนามอย่างอาจหาญเหนือชาตรีคนหนึ่งเธอได้เข้ารับการประดับยศจ่าเพื่อการคุมกอง
ทหารเล็ก ๆ เป็นหน่วยย่อยในภาจกิจคราวต่อไป  ถึงคราวที่เธอจะต้องถอดหมวกพลราบอย่างถาวร เสียที  ชายผมสีบลอนยาวสลวยกับรูปตาที่เรียวคมเล็ก ๆ นั้นสื่อได้ถึงความ
มาดมุ่งและอาจหาญของเธอได้เป็นอย่างดี

   หลัง พิธีแต่งตั้งเธอได้รับยศเพิ่มเธอจึงได้ยืนฟังการประชุมอันน่าเบื่อนั้นอีกสักพัก ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันไปสังสรรค์ ท่ามกลางงานเลี้ยงของเหล่านักรบที่
อาจหาญนั้นพวกเค้าภูมิใจในการรบครั้งนี้ เหลือเกินที่สามารถล้มอสูรได้ แน่ละ มันช่างน่าสังเวทเกินรับ ที่ทหรานับ200-300นายจะยกพลเข้าตีหมู่บ้านอสูรที่มีไม่ถึง60ตน
และนักรบในนั้นก็มีแค่10กว่าตนเท่านั้น พวกเค้ากลับหลงระเริงกับชัยชนะนี้มันน่าทุเรทจริงๆ  หญิงสาวถอนหายใจเนื่อย ๆ และได้เดินไปยังห้องแต่งตัวทหารหญิงอันเตียน
โล่ง  ทั้งคิดไปอย่างเบื่อหน่าย

   " กับแค่ตัวประหลาดหน้าตาไม่เหมือนคนมันจะมีอะไรนักหนา ..เห็นหน้าก็ขยาดกลัวจนตัวสั่น  ยังห่างไกลความเข้มแข็งกันอีกเยอะ " เธอปลดเกราะ
หนังของตนออกเป็นซับใน  และแขวนมันไว้ในล๊อคเกอร์เฉพาะ เผยทรวดทรงอันอวบอิ่มซึ่งดูแล้วเธอก็ไม่ได้เจ้าเนื้อมาก  เป็นอีกสาเหตุที่เธอเลือกจะเข้าเป็นทหารราบนั่น
เพราะรูปร่างของเธอยังคล่องแคล่วอีกด้วย  ความรู้สึกที่อยู่ในหัวเธอคือความสมเพทในความขี้ขลาดกับทหารหาญชายชาตรีนับร้อย ๆ ตั่วสั่นเพราะตัวกระหลาดแต่ตัวเดียว

   "เอ๊อะ~~~อสูรงั้นหรือ" เธอยังจำร่างนั้นได้แม้อยู่ห่างไกลร่างที่โดนกระสุนและคมดาบทะลวงเข้าหลายจุดแต่ยังคง ฟาดฟันต่อสู้โดยมืออีกข้างปกป้องร่างหญิงอันเป็นที่
รักที่สิ้นลมไปแล้วเอาไว้  อสูรผู้ถูกจองจำไว้เบื่องล่างผู้เป็นผู้นำของพวกนั้น เมื่อเทียบกับเหล่านักรบรอบตัวเธอ ร่างอันดุดันที่ปกป้องพวกพ้องของตนโดยไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว
นั้นยังดูงดงามยิ่งกว่าเหล่าทหารที่ได้รับยศเหล่านี้เสียอีก ในขณะที่เธอกำลังคิดๆอยู่นั้นเธอก็ได้ยินเสีงเล็กๆดังอยู่หน้าห้อง

   "คุญหนูคะอย่าเลยนะค๊า"เสียงหญิงสาวคนดังขึ้นก่อนที่จะตามด้วยเสียงงุดงิด และเจื่อยแจ้ว

   "เจ้าเป็นคนใช้อย่าถือดีมาสั่งเรานะ" เสียงเด็กตัวน้อยนั้นดูไม่เชื่อฟังเอาเสียเลย  เธอจำได้ว่าข้างนอกนัดอึกกะทึกไปด้วยเสียงงานเลี้ยงที่สุดไร้สาระ 
แต่เธอกลับ ได้ยินเสียงแว่ว ๆ ดังกล่าวนั้นนับเป็นเรื่องประหลาดอย่างมาก  เธอจึงได้เดินมาเปิดประตูออกดู ทั้งยังใส่แต่ซับในแบบนั้น

   เมื่ประตูเปิดออกเธอก็พบ เด็กสาวชุดกรุยกรายนัยตาสีฟ้าสดใสผมสีทองเป็นลอนน่ารักทำท่าตกใจมาเมื่อเห็นหญิง สาวและเธอดูจะตั้งสติเล็กน้อย

   "เจ้าเป็นทหารสินะนำเราไปดูอสูรเร็วเข้า" เธอชี้นิ้วสั่งโดยเธอไม่ทันได้ตั้งตัวในขณะที่หญิงสาวในชุดเมดนั้นรูปร่างหน้าตาคงจะอายุประมาณ25-26
ผมสั้นสีน้ำเงินเข้มและสวมแว่นตาดูขี้ตกใจได้แต่ยืนสั่นอยู่

   "คุณหนุคะอย่าไปดูเลยกคะกลับเถอะ" เธอเริ่มจำได้ว่าเด็กคนนี้คือลูกสาวของหัวหน้าทัพนั้นเอง

   " .... "  จ่าสาวถอนหายใจเล็ก ๆ พริ้มตาสงบ " ไม่ได้หรอกค่ะคุณหนู ..นี่เป็นเรื่องของทหาร "  เธอกล่าว คืนม่านตาระดับเดิมดูแล้ว
ก็มีทั้งความอ่อนโยนและความเย็นชาในตัว

   "ไม่ เอาเราไม่สนหรอกเธอเป็นแค่ทหารไม่มีสิทธิมาขัดเรานะ"เด็กสาตัวเล็กคนนี้ท่า ทางเดื่อด้านน่าดูคงถูกเลี้ยงมาแบบตามใจมาก ในขณะที่คนรับใช้นั้น
ก็ดูจะช่วยอะไรหรือขัดอะไรเธอไม่ได้ซะเลย พวกที่อยู่อย่างสุขสบายนี้น่ารำคาญจริงๆ

   " สัตว์ประหลาดไม่ใช่เพชรพลอยนะคะคุณหนู ..จะได้อยู่เฉย ๆ ให้คุณหนูมองมันนิ่ง ๆ แถมก็ไม่ได้สวยงามอะไรมากมายนัก "เธอยังคงเอ่ยอย่างซื่อๆ
เหมือนไม่ได้เกรงตัวเกรงใจอะไรเธอเลย ไม่ว่าเธอจะอยู่ในตำแหน่งไหนก็ตาม

   "เช่น นั้นถึงอยากเห็นมันอย่างไรละ เพรชพลอยนะเราเห็นจนเบื่อแล้ว อสูรอย่างพวกมันนั้นน่าสนใจกว่าเป็นใหนๆ แท้จริงเจจ้ากลัวมันจึงไม่อยากนำเราไป
ใช่หรือไม่....เช่นนั้นเราจะไปเอง" ว่าแล้วเธอก็เดินมุ่งไปทางคุกไต้ดินซึ่งถ้าเธอไปกับคน ใช้ซึ่งไม่น่าจะมีประโยชน์อะไรคงไม่ดีแน่ๆ

   " ....... ช่วยรั้งตัวเธอไว้ก่อนนะ "  เธอถอยหายใจผ่านจมูกก็จึงบอกคนใช้  และเธอก็เข้าไปแต่งตัวใหม่อีกครั้ง โดยใส่เกราะหนัง มีดพก
พลังงานกับปืนกลพกไปด้วย  กระนั้น เมื่อเธอได้รับการประดับยศจ่าแล้วนั้น  จึงมีข้อบังคับไม่ให้ใส่หมวกในการ ออกรบ เพื่อแสดงความกล้าหาญและการยืนยันตนว่าสามารถ
รักษาศีรษะที่สำคัญที่สุดของตน ได้ดีกว่าคนอื่นเป็นไหน ๆ

   "ดี มาก.....อย่างนี้สิถึงจะเป็นนักรบกล้า" เธอทำท่าภูมิใจอย่างเต็มที่ ที่สามารถออกคำสั่งทหารหญิงได้ ในขณะที่แม่บ้านที่มองอยู่นั้นกลับทำท่า
ระแวงเหลือเกิน

   "ขนาดไปดูเฉยๆ....ยังต้องเตรียมการ...ขนาดนี้เลยหรือคะ..." สาวใช้นั้นดูตื่นตระนก เธอเริ่มเดาได้ว่าสิ่งที่กำลังพบเจอนั้นอันตราย
แค่ใหน

   " ไม่มีอะไรแน่นอนหรอกค่ะ  ต่อให้มันอยู่ในกรก็ตาม  แต่กรงที่พวกเราใช้ก็มั่น ใจว่าแข็งแรงพอ " เธอเอ่ยบอก และเร่งฝีเท้าสักหน่อยขึ้นไปเดินนำคุณ
หนูจอมซน

   ท่ามกลางห้องที่เปิดไฟไว้เป็นแสงดุจดังห้องทดลองกรงเหล็กหนาแน่นที่ถูกปิดไว้และกั้นด้วยกระจกอีกที ร่างที่แสนใหญ่โตได้ถูกตรึงไว้กับโซ่เหล็กและเครื่อง
จองจำต่างๆนาๆอสูรกาย รูปร่างดุจดังสิงโตมีเขาซึ่งถูกทำร้ายและมีบาดแผลหลายจุดได้ถูกตรึงไว้กับ กำแพง โดยร่างนั้นคงจะเหนื่อยอ่อนจากการบาดเจ็บจึงหลับอยู่เป็นแน่

   " ห้องขับส่วนมากเราจะทำการรมยาสลบไว้เพื่อไม่ให้มันพยท ...ซึ่งส่วนใหญ่ที่โดนขังอยู่นี้จะนำไปใช้ในการวิจัยและการศึกษาทางการทหาร และวิท
ยาศาสตร์ต่อไป "  จ่าสาวเอ่ยอธิบายประกอบขณะเดินนำไปเรื่อย ๆ อย่างช้า ๆ เป็นจังหวะเดิม แต่ก็ไม่ได้หันกลับไปมองคุณหนูน้อยแต่อย่างใด แต่ในขณะที่เธอพูดๆอยู่นั้น
เสียงของคนใช้สาวก็ดังขึ้น

   "คุณหนู!!!!!"เธอก็ได้ยิน เสียงพัดลมระบายอากาศดังขึ้นในขณะที่เธอหันกลับไปนั้นเโกน้อยก็ไปยืนอยู่ต่อ หน้ามันเสียแล้วเธอเปิดห้องทดลองและ
เปิดพัดลมระบายอากาศเพื่อให้สามารถเข้า มาดูมันได้อย่างไกล้ชิดและมันก็ทำท่าจะตื่นแล้วด้วยในขณะที่แม่บ้านที่ไม่ ได้ความนั้นก็สลบไปเสียแล้ว

   " ...ให้ตายเถอะ "  เธอสบทอย่างหัวเสียก็วิ่งเบา ๆ ตามคุณหนูน้อยคนนั้นมาและตามเข้าไปหาเธอ โบกมือเข้าไปจับแขนเด็กสาวไว้

   " อย่าเข้ามาโดยพละการได้มั้ยคุณหนู ..สัตว์ประหลาดที่โดนตรึงไม่ได้หมายความว่ามันจะหมดฤทธิ์หรอกนะ "เธอต่อว่าสาวน้อยแสนเดื่อคนนี้ทันทีการ
กระทำของเธอนั้นอาจจะเป็นอันตรายถึงชีวิตก็ได้

   "นั้น มันก็ถูก...แต่อย่ามาเรียกกันว่าสัตว์ประหลาดจะได้ไม๊คุณผู้หญิง"เสียงที่ดังขึ้นด้านข้างทำให้เธอทั้งสองจ้องไปยังต้นเสียง สมิงตนนั้นกำลังจับจ้อง
ทั้งคู่อยู่

   "ฮะ...พูดได้ด้วยหรือเนี้ย!!!" เด็กสาวพูดขึ้นอย่างแปลกใจจริงๆแม้แต่เธอก็แปลกใจที่เจ้าสัตว์ร้ายนี้พูดได้ เช่นกัน

   "หน้าชั้นมีอะไรติดอยู่หรือไง?"สัตว์ร้ายนั้นถามขึ้นอย่างสงสัย

   " ... นายพูดได้งั้นเหร่อ ? "  จ่าสาวถามออกไปอย่างฉงน  ขณะดึงตัวคุณหนูจอมซนมาประชิดตัยวเผื่อเหลือเปื่อขาด

   " อ้าว....มาถล่มบ้านชั้นซะจนเหลือแค่ตนเดียวเธอไม่ได้รู้หรือไงว่าชั้นพูดได้ นะ..." สัตว์ร้ายนั้นพูดขึ้นน้ำเสียงของมันดูเหมือนกับว่าจะเรียบๆ
และอ่อนโยน มากๆ

   "เจ้าคือปีศาจที่พวกคุณพ่อไปจับมางั้นหรือ"เด็กสาวพูดขึ้นทำให้สัตว์ร้ายหัน กลับมามองเธอ

   "เธอเป็นลูกสาวของหัวหน้าพวกที่บุกมางั้นหรือ" สัตว์ร้ายถามขึ้น

   "ใช่แล้วละ"เด็กสาวตอนรับในขณะที่สมิงหนุ่มยิ้มขึ้น

   "งั้นทีหลังอย่าทำอย่างนี้อีกละถ้าชั้นเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นเธอคงตายไปแล้ว" สมิงหนุ่มเตืนสาวน้ยเล้กน้อยก่อนที่จะมองไปยังหญิงสาวอีกครั้ง

   " โทษทีนะ  งานนั้นชั้นคงไม่ได้ไปรวมวงด้วย "  เธอกล่าวในขณะที่ดึงคุณหนูน้อยมาไว้ข้างตัว เพราะพวกเธอก็แบ่งเป็นหน่วยอื่น ๆ อีกหน่อยเหมือนกัน

   "ออ... ไม่เป็นไร..ฉันเองก็ไม่คิดว่าเธอจะเป็นคนมาถล่มหรอก...ผู้หญิงตัวบางๆแบบนี้ ...ขืนออกมาเจอกับเผ่าของชั้น..คงโดนตบปลิว
พอดี........."และแล้วสีหน้าของ สมิงตนนี้ก็นิ่งลง

   "....ว่าแต่...เห็นศพของภรรยาฉันไม๊?" เธอนึกได้ถึงตอนสมิงตนนี้สู้กับเหล่้าทหารซึ่งในมือเค้าก็กอดร่างที่สิ้นลม ของสมิงตัวเล็กๆเพศเมียอยู่่
ซึ่งร่างนั้นก็ได้ถูกเอาไปวิจัยอีกจุดหนึ่งซะ ด้วยสิ  เด็กสาวที่มองอยู่ยังคงสงสัยว่าพวกเค้าทั้งสองพูดอะไรกันแต่สำหรับเธอแค่อสูรกายพูดได้นี้ก็แปลกและน่าตื่นเต้นมากพอแล้ว

   " .... . . . . "  หญิงสาวมองหน้าสมิงหนุ่มนิ่ง  ก่อนเธอจะพับหน้าปิดตาสงบลงไป  เธอคงไม่ อยากจะบอกเขาเหมือนกันว่าศพนั้นถูก
นำไปทำอะไร  ทั้งที่เธอควรจะได้หลับสงบ ๆ

   "อ....... ออ.....ลืมไป....ที่พวกของเธอไล่ล่าพวกชั้นก็ด้วยเรื่องนี้นินะ......ชั้น ผิดเองละที่ถามไป.....ขอโทษนะที่
ทำให้ไม่สบายใจ" สมิงหนุ่มที่ท่าทางจะเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นก็นิ่งลงในขณะที่เด็กแสนซนนั้นก็ แอบหลุดออกไปจากมือของเธอมุ่งไปยังสมิงหนุ่มเพื่อทดลองจับตัวสัตว์ร่ายนี้ดู

   "อืม...ม..ม...ขานสากๆแฮะ..ไม่เหมือนเจ้าพุลี่เลย...แต่ตัวโตๆแบบนี้ก็ น่ารักดี...เดียวจะขอให้ปะป๋าเอาไปเลี้ยงดีกว่า"เธอยังไม่
เข้าใจเอาซะเลย ว่าสิ่งที่อยุ่ตรงหน้าคือตัวทดลองสำคัญในขณะที่สมิงหนุ่มก็ยิ้มรับสาวน้อย นั้นอย่างดี จ่าสาวยังคงมองอย่างเย็นชา  แม้ว่าเขาจะเป็นสมิงหรือสัตว์ประหลาดใน
ทัศนะของกอง ทัพ  แต่เขาไม่ควรจะได้รับการกระทำอันทารุณเพียงเพราะมนุษย์ต้องการกวาดล้างอรูสเลยแม้แต่น้อย  ทั้งที่พวกเขานั้นอยู่อย่างสงบและไม่ได้ราวี แต่กลับถูก
เหมารวมอย่างน่าเวทนา

   " นายควรจะได้อยู่กับเธอนะ .. " จ่าสาวพูดขึ้นอย่างคาดหวัง

   "....นี้สาวน้อยฉันเป้นสัตว์ดุร้ายนะ"สมิงหนุ่มกล่าวขึ้นในขณะที่ เด็กน้อยทำท่าดุสมิงตนนี้

   "หากเราต้องการสิ่งใดเราต้องได้ แค่หมาน้อยตัวเดียวปะป๋าให้เราได้แน่"เด็กน้อยท่าทางอยากจะได้เจ้านี้ไปเลี้ยงจริงๆด้วย

   " คุณหนู ...ถ้าต้องการจริง ๆ ก็กลับออกไปขอท่านผู้การก่อนเถอะ "  หญิงสาวเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบ ๆ ไม่ยอมยิ้มตามเดิมที่เธอมี  มือซ้ายของเธอ
นั้นประจำที่อยู่ที่ดาบมีดเหล็ก ที่อาบพลังงานได้ยาว 1 ฟุตนั้นอยู่เสมอซึ่งมันเป็นท่าประจำการสามัญของทหารที่เธอถูกฝึกและสอนมาอยู่ตลอดเวลา  ตั้งแต่เป็นชั้นผู้น้อยทว่า
เธอคงเป็นคน ถนัดซ้ายจึงเหน็บมีดไว้ที่เอวซ้าย สาวแขนขวานั้นปล่อยสบายเพื่อให้กระชับปืนให้คล่องตัวและเร็วที่สุดยามจำเป็น ต้องใช้  สาวน้อยเดินออกไปช้าๆอย่างว่าง่าย
และหันมามองสมิงนิดหน่อย

   "....บะบายนะ....แล้ว ชั้นจะเอาเจ้าไปเลี้ยงให้ได้เลย" สมิงนั้นยกมือที่ตรึงไว้ด้วยตะขอโบกมือลาสาวน้อยก่อนที่จะพูดลา

   "...ฉันจะรอแบบไม่หวังนักนะ..." เค้ามองต่อมายังหญิงสาวเบื่องหน้า

   " ไปส่งสาวน้อยสักหน่อยดีกว่ามั้งนักรบสาว" สมิงพูดกับนักรบสาวเล็กน้อยอย่าง อ่อนแรงจากการโดนทั้งยาและบาดแผล

   " .... หลับให้สบายก่อนเถอะ .. อย่างน้อยเจ้านี่คงพอช่วยนายได้ " เธอล้วงเข้าไปที่แพ๊คกระเป๋าเอวด้านหลัง  และหยิบกระป๋องสเปรยออกมา
ฉีดพรมตามร่างกายของเขาให้  แผลทั่วร่างของเขาค่อย ๆ แห้งตัวลงจนกระทั่งตกสะเก็ดอย่างรวดเร็วและหายปวด  ก่อนที่เธอจะเดินกลับออกไปเพื่อขนร่างของแม่บ้านคนนั้น
กลับออกไปด้วย

   ร่างของสมิงเริ่มเต็มไปด้วยควันของยาสลบอีกครั้งเค้าหายใจยาวๆก่อนที่จะหลับลงอีก ครั้งในขณะที่หญิงสาวที่กำลังไปส่งคุณหนูน้อยก็เดินไปอย่างหนักเล็ก
น้อยโดย พาเธอไปอยู่กับพวกทหารคนอื่นๆเพื่อให้ดูแลและนำตัวเธอกลับที่พักก่อนจะแยก ตัวออกมา  จ่าสาวจึงได้ถอนหายใจเล็กๆอีกที คล้ายว่าจะปลอดโปร่งที่งานเล็ก ๆ ของ
เธอเสร็จลงแล้ว  จึงได้เดินกลับเข้าไปในห้องแต่งตัวทหารหญิงอีกครั้ง เพื่อจะได้เปลี่ยนชุดกลับที่พักของเธอเสียที  ตราบจนกว่าจะมีการเรียกตัวอีก ครั้ง

   "แว๊นนนนนนนนนนนนนนน!!!" แต่แล้วเสียงไซเรนก็ดังขึ้นเป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุด เหล่าทหารที่กำลังเครื่อนเครงและเมามายสร่างเมาเป็น
ปลิดทิ้งและรีบประจำการรบในทันทีเหล่านักรบเตรียมอาวุธในระดับประจำการในทันทีพวกเค้าทั้งใส่ชุดรบ สวมเกราะและขับเคลื่อนยานยนต์หนักเพื่อเตรียมพร้อมก่อนที่กำ
แพงค่ายทหารที่ ขึ้งไวด้วยกำแพงสายไฟฟ้าแรงสูงและป้อมปืนพลังงานแบบออัตโนนมัติจะถูกกองทัพสัตว์ประหลาดจำนวมหาศาลบุกเข้าทำลาย
พวก มันมีเพียงมือที่เป็น ใบมีดร่างที่เลื่อยเหมือนงู คมเขี้ยวที่เอาไว้กัดกินเลือดเนื้อ น้ำลายของพวกมันเป็นสารละลายและยังมากันเป็นจำนวนมากชนิดเต็มผืนแผ่นดินขนาด ของพวกมันมีตั้งแต่เท่าสุนัขจนถึงสูง2เมตรในแนวตั้ง และยังมีสัตว์ตัวอื่นที่รูปร่างเหมือนแมลงด้วงขนาดยักษ์ที่พ้นลูกไฟพลังงาน ได้อีก 5-6ตัวซึงเป็นดั่งยานเคลื่อนพล มันคือสิ่งที่แสดงถึงความโง่เขล่าของมนุตย์ที่สรรสร้างสิ่งที่ตนมิอาจควบคุม ได้ขึ้นมา

   " ... บ้าที่สุด "  เธอที่ยังไม่ทันจะได้เปลี่ยนชุดดีจึงได้รีบกลับลงไปยังห้องขังใต้ดิน  และตรงไปยังห้องของสมิงหนุ่มอีกครั้ง ปลดบานประตูซี่กรง
และยาสลบ ก่อนจะอาศัยยิงข้อโซ่นั้นด้วยลูกปืนอย่างแม่นยำ 

   " มากับชั้น ..เร็ว!! " ทั้งเอ่ยเร่งเขาเต็มที่

[quest]

EP2

ท่ามกลางความโกลาหลเสียงระเปิดและการยิงประทะหณิงสาวผู้กล้าได้มุ่งมายังชั้นไต้ดินและปลดฝนึกสัตว์ร้าย ซึ่งพึ่งได้คุยกับเธอไปไม่นานนี้ สัตวืร้ายที่สามารถสื่อสารเธอและ
ลำพังมันตัวเดียวยังต้องใช้ทหารนับร้อยในการจับกุม อสูร นั้นเอง

   "อะไร ของเธอกันอัศวินสาว" ร่างของสมิงหนุ่มไล่ตามหญิงสาวไปอย่างมึนๆเพราะผลของ ยาในขณะที่เธอนำพาสมิงตนนั้นมุ่งไปข้างนอกก็ได้ยินเสียงการ
ยิงถล่มกัน เรียบร้อย ทั้งสองฝ่ายต่างตะลุมบอน์กันแม้ว่าเหล่าทหารจะตั้งฟอร์เมชั่นเป็นอย่างดีใน ตอนแรกแต่เมื่อมีศัตรูจำนวนมหาศาลและไม่อาจกำจัดหมดได้เมื่อเข้าประชิด
ก็ได้ เวลาตลุมบอนกันอย่างมั่วไปหมด

   " อย่ารีบถามมาก  ไปหาเกราะหนังใกล้ ๆ นี้ใส่ตบตาพอถูก ๆ ใถ ๆ ก่อนเถอะ "  เธอเอ่ยเร่งเขาเล็ก ๆ และแอบมองสถานะการณ์อยู่ใกล้ ๆ หน้าค่าย
บางครั้งก็ยื่นร่างออกไปรัวกระสุนคุ้มกันใส่เป้าหมายเล็กที่ปืน ของเธอพอจะจัดการได้

   "แค่ นี้คงได้สินะ"ร่างของอสูรร้ายนั้นกลับเป็นร่างของชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเลย ทีเดียวเล่นเอาสาวน้อยอดหน้าแดงแว็บหนึ่งไม่ได้จุดแตกต่างของเค้า
กับมนุตย์ ก็คงมีแต่เขาขนาดใหญ่บนหัว3เขานั้นเอง เค้าใส่ชุดรบที่หญิงสาวมอบให้พร้อมเกราะในขณะที่แอบมองไปยังศัตรูของพวกเธอ

   "นั้นมันตัวบ้าอะไรนั้นนะรู้สึกไม่ดีกับมันเอาซะเลย" เธอมองศัตรูของหญิงสาวด้วยสายตาไม่ชอบใจอย่างมาก

   " ตามฉันมา ..นายต้องหนีไปกับผู้การและสาวน้อยคนนั้น  เรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวกับนายหรอก นะ "  เธอสะบัดกระบอกปืนกลพกนั้นไปให้เขา และเธอ
ยื้อตัวไปหยิบกระบอกใหม่พร้อมแม๊กกาซีนออกมาถือ

   " ฉันต้องอยู่ต้านที่นี่จนกว่าคำสั่งถอนกำลังจะมา "  และเธอจึงออกวิ่งนำเข้าไปยังศูนย์บัญชาการกลาง

   ใน ขณะนั้นเองที่เจ้าพวกสัตว์ร้ายกระโจนเข้าใส่หญิงสาวในระยะประชิดเธอสะปัดดาบ ของเธอเข้าฟาดฟันร่างของสัตว์ร้ายให้มันต้องดับดิ้นลงแต่ด้วยจำนวที่
เหนือ กว่าทำให้เธอไม่อาจป้องกันตัวได้หมดแต่ร่างของสัตว์ประหลาดนั้นกลับโดนคมเล็บทะลวงร่างเสียบคาอยู่กลางอากาศ ก่อนที่มันจะดิ้นกระตุกและสลายกลายเป็น เลือด
และใหลเข้าสู่ตัวอสูรร้าย

   "พื้นตัวแล้ว"อสูรพูดขึ้นในขณะที่ร่างของเหยื่อที่กลายเป็นเลือกถูกดูดกลืนจนไม่เหลือ สัตว์ประหลาดทุกตัวหยุดนิ่งเหมือนโดนแช่แข็งจากความหวาดหวั่น
ในตัวอสูรกายตนนี้ก่อนที่กรงเล็บโลหิตจะส่งพวกมันไปยังปรโลก

   " นาย ...สูบเลือดจากศัตรูมาพื้นร่างได้งั้นเหรอ ? "  เธอหันมาถามเขา  ขณะที่นึกออกก็จึงเร่งฝีเท้าวิ่งเข้าไปอีก

   "เล็กน้อยนะ.....มันก็เป็นเรื่องแปลกๆที่ชั้นใช้ได้อยู่คนเดียวในเผ่านะ...แม้กระ ทั้ง.."ว่าแล้วชายหนุ่มก็ได้สปัดมือออกกลายเป็นคมแส้เข้า
ฟาดฟันเหล่าสัตว์ ประหลาดที่ขวางทางก่อนจะหอบร่างเธอข้ามไปยังอีกฝากของทางเดินที่อยู่ตรงกัน ข้ามกับเส้นทางที่สัตว์ประหลาดที่ขวางอยู่โดนมีปีกโบยบินข้ามฟากมา

   " ... . . นายเป็นตัวอะไรกันแน่ "  เมื่อร่างเขาลงถึงพื้นจึงขอให้เขาปล่อยลง

   " แบบนี้คงหมดห่วงจากนายแล้วล่ะมั้ง .. นายรีบกลับไปหาแม่ตัวดีนั่นเถอะ "เธอสั่งสมิงหนุ่มหลังจากยืนพื้นเป็นที่เรียบร้อย

   "ได้ สิ....."อยู่ดีๆเค้ากลับหยุดนิ่งลงโดยสนิทตรงประตูแห่งหนึ่งและเดินเข้าไป ทั้งๆที่ไม่ใช่ทางหลักโดยลากเธอไปด้วยเหมือนว่ามันมีบางสิ่งดึงเค้า
เข้าไป ยังที่แห่งนี้อะไรบางสิ่งที่สำคัญยิ่ง แล๊บที่ 25 สถานที่ผ่าพิสูจน์ร่างของภรรยาของเค้านั้นเอง

   " นายควรจะไปที่ศูนย์บัญชาการกลางก่อนที่ผู้การกับลูกสาวจะอพยพไปสิ .. "  แม้กระนั้นเองเะอก็ยังวิ่งเบาๆ ตามชายหนุ่มมา   เสียง นั้นดูจะไม่
ไปถึงเค้าเลยเค้าเดินไปจนสุดทางทำให้เธอได้รับรู้ว่าที่ปลายทาง อันแสนไกลนั้นมีสิ่งใดรออยู่ ร่างของอสูรสาวที่ดูไม่ต่างอะไรจากมนุตย์ ร่างของเธอโดนแยกส่วนเป็นชิ้นๆและ
จัดวางไว้อย่างเรียบร้อยในขณะที่ส่วนที่ หลงเหลือไว้อย่างสวยงามมีเพียงส่วนศรีษะจนไปถึงคอของเธอเท่านั้น ทำให้ได้รู้ว่าเธอนั้นงดงามแค่ใน ชายหนุ่มใช่มือสัมผัสกระจกและ
มันก็แตกออกอย่างง่ายดายก่อนที่เค้าจะก้มหน้า กอดศรีษะของเธอไว้อย่างอ่อนโยน

   "ร่างนี้เมื่ออยุ่ในเงื่อมมือของพวกเจ้า เจ้าก็ทำกับร่างที่ไร้วิญญาณ ของภรรยาเราเช่นนี้เองหรือ" ชายหนุ่มพูดขึ้นอย่างสงบนิ่ง

   " ฉันไม่ได้รับรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้เลย ....แต่ฉันเสียใจด้วย .. ฉันเองก็ไม่ได้อยากเห็นอะไรในสภาพนี้นักหรอกนะ ...."  จ่าสาว
เอ่ยบอกเขาไปนิ่ง ๆ การวิจัยที่เธอคิดนั้น เป็นเพียงการสำรวจองค์ประกอบใด ๆ ในร่างและวิเคราะห์อย่างลึกซึ้ง ..แต่เธอไม่คิดว่าจะถึงกับต้องแยกออกเป็นส่วน ๆ แบบนี้
ชั่วพริบตานั้นเงื่อมมืออันแข็งแกร่งนั้นก็ได้คว้าจับเข้าที่คอของหญิงสาวแม้ว่า มันจะไม่หนักหน่วงก็ตามแต่มันก็ทำให้เธอยับได้ไม่ถนัดและถ้าเค้าเอาจริงเธอ คงเป็นเลือดไป
แล้ว

   "แล้วเจ้าจะชดใช้เช่นไรละมนุตย์หญิงสาว การสังหารภรรยาข้านั้น ข้าพอที่จะรับได้ด้วยเหตุของเจ้า แต่หากเจ้าทำถึงขนาดนี้ เจ้าจะชดใช้ให้ภรรยาข้าอย่าง
ไร " อสูรพูดขึ้นอย่างเยือกเย็นแต่แผงไว้ด้วยไฟแห่งความเคียดแค้นและความเกลียดชัง

   " อ-อึก!..ฉ ...ฉันไม่ได้เป็นคำทำ...สักหน่อย! ...ต ..แต่ฉันเสียใจ ...! ฉ ...ฉันไม่ได้....รับรู้อะไรจริง ๆ !!"
 มือที่เธออาวุธไว้ของเธอเกิดอาการเกรงเพราะความอึดอัด  จึงได้สะบัดเข้า มาที่ช่วงมือของเขาเหมือนพยายามจะแงะออกเพื่อเพิ่มอากาศหายใจ

   " ฉ ...ฉันชดใช้อะไรไม่ได้ . . . . นาย ..ปล่อยมือออกก่อนเถอะ! " เธอดูทุรนทุรายได้สักพักก่อนที่จะรู้สึกดีขึ้นด้วยที่เค้าผ่อน
แรงลง    เค้าดูนิ่งลงนับว่าใจเย็นเร็วมาก มือข้างที่เหลือจึงทะลวงเข้าไปที่ร่างของภรรยาที่ตายไปแล้วก่อนที่จะเปลี่ยน มันเป็นเลือดและสูดเข้าตัวของเค้าไป เค้าปล่อย
มือจากเธอก่อนที่จะเงิยหน้าขึ้นอีกครัง

   "ไปกันเถอะ" ดูท่าทางเค้าจะทำใจได้แล้วกระมั้ง

   " อ ..แฮ่ก~ ให้ตายเถอะ ..นายนี่ . . . "  เธอค่อย ๆ หยิบมีดและปืนกลับขึ้นมาไว้เตรียมพร้อมอีกครั้ง " ตอนนี้ถ้าย้อนกลับไปทาง
เดิมคงอันตราย ... จากตรงนี้คงทะลุไปที่ศูนย์บัญชาการหลักได้ "  เธอชี้ไปที่ประตูเชื่อมต่ออีกทางไม่ใกล้ไม่ไกลนักและเดินนำเข้าไป

   เค้าวิ่งตามไปในขณะที่กำจัดศัตรูไปตลอดทางด้วยอาวุธที่ออกจากร่างของเค้าอย่าง เชี่ยวชาญและปกป้องเธอเป็นส่วนใหญ่เธอก็ปล่อยให้เค้าทำหน้าที่หลัก
ด้วยที่ เค้ายิ่งฆ่าก็ดูยิ่งเก่งขึ้นและเธอเองก็มีกระสุนจำกัดด้วย   เธอจึงพับแขนข้างที่ถือปืนขึ้นมามองข้อมือ สักพักจึงมีแผนที่จำลองขนาดเล็กฉายขึ้นมา

   " ปากประตูนั่น .. "  เธอมองตรงไปยังปากทางอุโมงอีกฝั่งที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลมากนัก  ซึ่งคงเป็นทางเชื่อมไปถึงศูนย์บัญชาการหลักแล้ว

   เค้าคว้าร่างเธอขึ้นมาก่อนที่จะพุ่งทะยานไปยังประตูทันทีแต่ไม่ทันถึงพวกสัตว ประหลาดจำนวนหนึ่งก็พุ่งเข้าชาตร์เค้ากลางอากาศเค้าโยนร่างเธอไปยังประตู
ก่อนที่จะถูกลากไปกลางฝูงพวกมันถูกรุมทึ้งและประทะกันอย่างดุเดือดพวกมันมีจำนวนมากกว่าจนไม่เห็นร่างของเค้าด้วยซ้ำไป

   " น ..นาย! "  เธอตะโกนตามออกไป แต่คล้ายว่าเธอก็จะช่วยอะไรเขาไม่ได้ จากบริมาณที่ลานตาจนล้นตอนนี้ หากเธอไม่รีบถอยเข้ากองบัญชา
การกลางเธออาจจะเป็นรายต่อไปก็เป็นได้  เธอจึงได้ตัดสินใจรัวปืนแม๊กสุดท้ายนั้นจนหมดกระบอก  แล้วกระแทกสวิทช์สีแดงท้ายปืนอย่างหนัก ก่อนจะโยนมันเข้าไปริมฝูงอสูร
 และมันก็ระเบิดออกปานระเบิดมือ ก่อนที่เธอจะตัดสินใจวกตัวเข้าประตูไปโดยเร็ว
วร่างพวกมันก็ถูกทะลวงด้วยลิ้มเลือดที่ผุดขึ้นจำนวนมหาศาลก่อนที่ร่างๆ หนึ่งจะรีบพุ่งตัวไปขวางระหว่างกลุ่มพวกมันกับประตูสมิงหนุ่มที่โชกเลือดนั้นเอง

   "ปิดประตูเร็ว!!!!"ร่างที่ ชุ่มไปด้วยเลือดกำลังรักษาตัวเองแต่อาจเพราะเค้าไม่มีเวลาดูดมันมาสร้างร่าง เลยยังบาดเจ็บหนักทีเดียว

   " อ ..อึก! "  เธอต้องใจแข็งกดปิดประตูหลักบานเล็กลงโดยไว  มันจึงเลื่อนปิดเข้ามาทันที ..ซึ่งเหมือนเธอเองก็ยังจะไม่ไหนไกลนัก ดั่งเป็น
ห่วงเขายังไงยังงั้น ...แต่อีกใจก็คิดไปว่าเขาอาจไม่รอด เพราะมันเยอะถึงขนาดนั้น

   พวก มันบางตัวหลุดรอดมาถึงหน้าประตูและบางตัวก็โดนงับคาประตูอยู่อย่างนั้น เลยตกเป็นเหยื่อของเค้าไปบ้างแต่ก็ไม่ได้ทำให้ดีขึ้นเท่าไร เค้าดันตัวขึ้น
ยืนก่อนจะเซไปจับกำแพงเอาไว้ด้วยความเหนื่อยอ่อน"อ๊า... า....า....ถ้าโดนอย่างนั้นอีก3-4ที...ได้ตายแน่เลย"เค้าบ่นนิดๆและพยายามเดินเข้าไป
ลุยกับพวกมันต่อ   สักพักนั้น หญิงสาวได้ตัดสินใจเปิดประตูขึ้นมาอีกครั้ง  ทั้งตะโกนลั่น

   " วิ่งมา! เร็วเข้า!! "  ทั้งเธอก็โยนวัตถุเรื่องแสงบางอย่างออกมาแต่ก็ลอยออกไปยังแนวศตรูผ่าน เหนือศีรษะของเขาไปเพื่อดึงดูดความสนใจ
พวกมัน  เธอพาดแนวแขนกำบังช่วงตาโดย เร็วทั้งเกิดแสงบางอย่างวาบหนัก ๆ ลงมาในเสี้ยววินาที เป็นแฟลช์นั่นเอง อย่างน้อยเพื่อชะลอพวกที่ต้องใช้การมองเห็นด้วยสายตา
เค้า รีบพุ่งมาตามที่เธอบอกและไปถึงตัวเธออย่างรวดดเร็ว

   "ยัยบ้าเอ๊ย!!!! ไม่ต้องห่วงนักหรอกน่า...แค่นี้ไม่ตายง่ายๆหรอก"ยังจะมีบ่นแนะทั้งๆที่แทบ ไม่รอดแท้ๆ

   " อย่าพูดมากน่า .. "  เธอปิดประตูลงและไล่ฟันกลุ่มที่หลุดเข้ามาตามทางอีกบางจำนวนข้างหน้าของ เธอนั้นไกลออกไปไม่มากก็มีเหล่าทหาร
หาญกลุ่มเดียวกับเธอที่กำลังยิงคุ้มกัน ทางเข้ากันอย่างเอาเป็นเอาตาย ดูแล้วมีนายจ่าอีกคนคุมกองอยู่ด้วย  การป้องกันหน้าประตูนี้หน้าแน่นเป็นพิ เสษทีเดียว เพราะจุดอื่น ๆ
นั้นถูกบุกทะลายจนลามมาหมดแล้ว

   " ขึ้นไปบนดาดฟ้า ..ราว ๆ ชั้นที่ 5 อีกไม่นานยานลำเลียงเร็วจะมาถึง นายหนีไปกับพวกผู้การก่อน ฉันจะไปสมทบกับคนอื่น "  เธอเอ่ยบอกเขา

   "เป็น เล่นไปให้ชั้นหนีก่อนผู้หญิงนะชั้นทำไม่ได้หรอก"ว่าแล้วกรงเล็บของเค้าก็ ทะลวงเข้าร่างพวกมันที่เข้ามาไกล้และสูบเลือดเพื่อพื้นร่างก่อนที่จะจู่โจม
ใส่พวกที่เข้ามาไกล้แต่ด้วยที่เค้าต้องเข้าประชิดทำให้การต่อสู้ของเค้า นั้นเสียงกว่าเป็นอย่างมาก

   " นายมีสิ่งที่นายต้องทำต่างหาก! รีบไปเร็วเข้า!  นี่ไม่ใช่หน้าที่ของนาย อย่ามาแย่งงานพวกเราทำนะ! "  โดนเธอสวดซะอย่างนั้น ก่อนเธอจะ
ว่าไปหยิบปืนกระบอกใหม่จากกองแนวหน้า 

   " และอีกอย่าง ..นายไม่ใช่ทหาร  แต่เป็นอย่างอื่น ..ต่อให้นายมาช่วงพวกเรา เดี๋ยวนายก็ถูกเหมารวมไปโดยไม่รู้ตัว  พวกนี้มันสมองทึบยิ่งกว่าอะไร
ดี ...แต่เห็นไม่ใช่คนก็ยิ่งได้ไม่มีปี่ขลุ่ยแล้ว "เธอเร่งสมิงหนุ่มในขณะที่เค้าชะงัดตามคำที่ทรงอำนาจของเธอ

   เค้า รู้ดีว่าเธอกำลังหมายถึงอะไร"โธ่โว้ย!!!!....อย่าตายจนกว่าชั้นจะกลับมา ละ!!!" ว่าแล้วเค้าก็ฉีกร่างของสัตว์ประหลาดแถบนั้นและสูบ
เลือดมันเข้าไปในตัวเพื่อ ฟื้นสภาพก่อนจะพุ่งร่างไปสู่เบื้องบนตามคำขอของหญิงสาวทันทีเพื่อไปดูเด็ก สาวที่เคยพบเจอที่อยู่ชั้นบน

   " .... "  เธอมองตามเขาไปนิ่ง ๆ กระทั่งเธอจึงเดินพลังงานบนเปลวมีด 1 ฟุตนั้นอย่างเตรียมพร้อม และออกมาสมทับกับกองทหารคุ้มกัน สะ
บัดฟันตามจังหวะเมื่อมีตัวที่เขามา ประชิดและกระหน่ำกราดยิงอยู่ตลอดเวลาโดยแทบไม่ต้องเล็ง เพราะยังไงมันก็โดนแทบทุกตัว  ในเวลานี้เธอเห็นแล้วว่าเริ่มมีศพของพวกที่
มีปีกที่มีรอยโดนฟันร่วงลงมาและจำนวนการตายของพวกมันมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเค้า คงขึ้นไปปกป้องด้านบนแล้วเป็นแน่ในขณะที่ยานลำเลียงก็ลงจอด

   แต่ช่วงเวลานั้นเองเงื้อมมัจจุราชแห่งความสิ้นหวังก็ปรากฎขึ้นบนฟากฟ้า สัตว์ร้ายที่เกิดจากวิทยาการอันน่ารังเกียจ ร่างของมันเหมือนงูยาวๆที่เลือยอยู่บน
ฟากฟ้ามีปีกคู่มหึมาไว้โบยบินและ รับสัมผัสอากาศ  มีตาอยู่ทั่วร่างคอที่ยาวเหยียดนั้นไร้หัวมีแต่ปากทรงกลมที่ต่อจากคอโดยตรงซึ่งดูน่ารังเกียจ เสียงหวีดแหลมเสียดออกลม
หายใจที่ดุจไอพิษที่เหม็นเน่าน่าสะอิจสะเอียน เหล่าทหารที่รบอยู่ต่างชี้ไปทางสัตว์ร้ายขนาดยักษ์ที่ขนาดพอๆกับภูเขาลูกยักษ์และตะโกน   "มังกร!!!!!!"

   " เปลี่ยนเป็นยุทธวิธีต่อต้านพาหนะ!!  เร็วเข้า!! "  เธออาศัยยศจ่าช่วยคุมลูกหน่วยนายจ่าอื่น ๆ และพากันจัดคลังแสงออกมาเป็นอาวุธหนัก
อย่างไรเฟิ่ลต่อต้านรถถังและมิซซายด์ ลันเชอร์  ซึ่งช่วยสับเปลี่ยนกันอย่างวุ่นวายทีเดียว  และอีกส่วนที่ยังคง ยุทธวิธีต่อต้านทหารราบไว้ 

   " อย่าให้มันเคลื่อนที่ไปถึงดาดฟ้าได้เป็นอันขาด!! " เธอประกาศคำสั่งในขณะที่ลูกหน่วยเร่งปฎิบัติการทันที  ไม่ทันขาดคำลำแสงความร้อนของมัน
ก็ลากผ่านจากม่านฟ้าลงมายังพื้นดินด้วยพลังกัมตภาพรังสีทางชีวะภาพที่แสนร้ายกาจ  แต่การโจมตีครั้งแรกนั้นลากโดนแต่สัตว์ประหลาดเบื่องล่างแต่ถ้ามันบินเข้ามาไกล้กว่า
นี้ลูกต่อไปคงลากฟาดที่ตึกนี้ อย่างแน่นอน

   เหล่ากองกำลังที่ติดอาวุธจำพวกอาวุธต่อต้านอากาศยานยิงเข้าใส่ร่างของมันแต่ มันยังคงเคลื่อนที่แข้ามาหาฐานและม้วนตัวทำให้ปรสิทบนร่างของมันร่วง
หล่นลง มาซึ่งมันก็ใหญ่พอจะฆ่าคนได้เลยทีเดียว พวกมันพุ่งเข้าใส่เหล่าทหารราบเหล่าคนที่โชคร้ายโดนมันจับได้ก็โดนมันสูบเลือดตายอย่างน่าสยดสยอง ไม่เว้นแม๊แต่สัตว์
ประหลาดก็ตกเป็นเหยื่อของพวกมัน

   " ยิงเข้าไป! ยิงเข้าไป!! ห้ามถอยเด็ดขาด!! ใครวิ่งหนีฉันจะยิงทิ้งให้หมด!!  ถ้าต้องตายเราตายร่วมกัน!! หากวันนี้เรารอด!เหรียญ
กล้าหาญรอพวกแกทั้งหลายไปประดับแก่มัน! มันไม่มีวันมาหาพวกแกเองเป็นอันขาด!! ยิงทุกอย่างที่มีออกไป!! ยิงทุกอย่างที่ขวางหน้า!! ยิงงง!!! "เธอ
ตะโกนออกไปสุดเสียง แม้เสียงเธอจะไม่ทุ้มหนักหรือมากพลังเท่าผู้ชาย แต่ความทรงพลังอย่างภาวะผู้นำของเธอนั้นเปี่ยมล้นทีเดียว

   เหล่า ทหารที่ใช้ทุกสิ่งทุ่มเทยิงไปยังเป้าหมายอย่างเต็มที่ เข้ากระหน่ำไปยังเป้าหมายโดยที่ตอนนี้แต่ละคนไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าพวกเค้าทำ ไปเพื่ออะไรแรงขับ
ดันทั้งหมดของพวกเค้าระบุไปยังสิ่งเดียวคือการอยู่รอดแม้  จะโดนสัตว์ร้ายคุกคามแค่ใหนก็ตามแต่แล้วความหวังนั้นก็แทบดับวูบลง  เมื่อมังกรได้ยิงลำแสงเป็นรอบที่สอง
เลเซอร์นั้นฟาดไปยังด้านข้างของฐานทัพ ให้ให้เกิดการระเปิดสนั่นหวั่นไหว

   "มะ.....ม...ไม่ใหวแล้ว!!!!"หทารนายหนึ่งถึงกับสติแตกวิ่งหนีเพื่อจะไปขึ้ยาน ลำเลียงที่ชั้นบนโดยละทิ้งหน้าที่ทันที

   " อุ๊! ..ฮึ่ย!! "  เธอสะบัดแขนขึ้นกำบังแสงจ้าจากลำแสงนั้นก่อนจะหันปืนไปยิงเข้าหลังศีรษะ ของทหารนายนั้นอย่างไม่ลังเลและหันกลับมากราดกระสุนไปยังกุ่มตัวประหลาดที่ ไกลออกไปต่ออย่างปราศจากซึ่งความหวาดเกรง
" พวกแกมาอยู่ตรงนี้ได้ไม่ใช่เพราะโชคช่วย!! ไม่ใช่เพราะฝีมือ!! และไม่ใช่เพราะถูกเกณฑ์! พวกแกทุกคนผ่านนรกทั้งเป็นมากันแล้วจำไม่ได้รึยังไง!!ไม่มี
อะไรต้องกลัวอีกแล้วแม้กระทั่งความตาย!!  จงจำไว้ว่าพวกแกไม่ใช่มนุษย์ เดินดินธรรมดาอีกต่อไป!! แต่เป็นโล่คุ้มถัยแห่งมวลมนุษยชาติ!!! "  เธอหยุดยิง
ลงไปและสูดสายใจลึก ๆ ทั้งลดแขนข้างที่ถือมีดนั้นกลับมา ก่อนชูสูงขึ้นสุดแขน

   " สู้--------!!!!!!!! "  และตะเบงเสียงของตนออกมาสุดเสียง แม้ว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นเกินกำลังของพวกเธอที่มีเพียงหยิบมือก็
 ตาม  แต่เธอยังคงไว้ซึ่งความมั่นคงทั้งกายและจิตใจ ไม่แปลกเลยที่เธอจะได้รับการประดับยศอย่างรวดเร็ว

   หลัง จากยานลำเลียงได้เข้าเทียบละขนย้ายผู้นำและสิ่งของ จู่ๆนักรบสาวก็ได้เห็นกระสุนปืนรบหนักแบบติดตั้งกับหุ่นรบยิงเข้าใส่มังกร คร่าวนี้ได้ผลอย่างชัด
เจนมันร่วงลงจากท้องฟ้ามาสู่พื้นดินและทัพกองทัพสัตว์ ประหลาดที่อยู่แนวหลังไปเป็นจำนวนมากเหล่าทหารหาญต่างมีกำลังใจขึ้นอย่าง ชัดเจน ในยามนี้แม้จะดูไม่ต่างแต่การ
ที่สอยสัตว์ขนาดยักษ์แบบมังกรได้นับว่าทำให้ ขวัญทุกคนดีขึ้นมาก เหล้่าสัตว์ประหลาดนั้นเริ่มขาดช่วงเล็กน้อย ในขณะที่คำสั่งให้ถอยทัพได้ถูกส่งมาโดยมีคำสั่งให้แบ่งกำลังที่
อยู่นอกสุด คคอยถ่วงเวลาไว้ด้วย ซึ่งนั้นทำให้เธอจำต้องอยู่ในกลุ่มรั้งท้าย นายทหารข้างกายหญิงสาวจึงกล่าวขึ้น

   "จ่า!!! จ่าหนีไปก่อนเถอะเดียวทางนี้จัดการเอง จ่าไปรวมกับพวกด้านหลังเถอะไม่ต้องห่วง!!!"แม้จะพูดแบบนั้นก็ตามแต่สถานะการ แบบนี้แค่
ขาดไปสักคนคงย้ำแย่ เพราะถึงกำลังใจจะมากขึ้นแต่ว่าจำนวนเหล่าสัตว์ประหลาดก็ไม่ได้น้อยตามลง ด้วยแม้แต่น้อย แถมตอนนี้ไอ้หมัดจากมังกรยังเริ่มรุกเข้ามาแทนที่พวก
เลื่อยคลานซึ่งการ กระโดดไปมาของมันนับว่าจัดการยากกว่ามากเสียด้วย

   " ฉันจะเป็นจ่าไปทำไมถ้าต้องทิ้งพวกแกไว้ตายเปล่า!! จนกว่าเราจะหนีไปได้ด้วย กัน! ไม่ต้องสนใจชั้น!! ยิงเข้าไป!!!"  เธอหันไปมอง
เขาวูบหนึ่งและตวาดกลับ  ก่อนจะหันกลับมายิงต่อและเปลี่ยน แม๊กกาซีนโดนเร็ว  เธอวิ่งหนัก ๆ ไปหยิบดาบหลักที่อาบความร้อนได้มา  และพับมีดสั้นเล่มนั่นลง กอดจะตอก
สวิทช์แดงท้ายด้ามลงพื้นอย่างแรง และขว้างมันออกไปเป็นระเบิดออกเป็นเพลิงเพื่อช่วยสนับสนุนแนวป้องกัน

   เหล่า ทหารที่หัวใจเต็มร้อยนั้นต่างระดมยิ่งไปยังเหล่าสัตว์ประหลาดอย่างไม่กลัวเกรงในขณะที่พวกมันก็บุกเข้ามาอย่างบ้าคลั่งกำลังใจในการรบนั้นช่างน่า
เหลือ เชื่ออัตตราการเข้าเป้าของเหล่าทหารนั้นสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทำให้พื้นที่การบุกของเหล่าสัตว์นั้นเริ่มถอยไปด้านหลัง ในขณะที่กองกำลังเริ่มถอนตัวออกไปจนสมควรจะ
ถึงคิวของพวกเธอแล้ว

   แต่ แล้วร่างที่นอนนิ่งอยู่ของมังกรก็ได้ลุกขึ้นมันดูโกรธเกรี้ยวอย่างมากที่โดน ทำร้ายจนร่วงลงบนฝืนดินแบบนี้ มันเริ่มชาตร์ลำแสงพลังงานอีกครั้งเหล่าทหาร
หาญที่มีอาวุธหนักหรือขับหุ่น รบอยู่ในขณะนั้นระดมสาดกระสุนไปที่มันอย่างไม่ยั้งจนเลือดทะลักไปหมด ก่อนที่มันจะยิงสาดลำแสงชีวะภาพใส่พวกเธอชั่วพริบตาเหล่ากองกำลัง
ที่ตรึง อยู่ด้านหน้าและตึกที่อยู่ด้านหลังก็พินาทสิ้น ด้วยที่โครงสร้างของตึกถูก ทำลายทำให้มันทรุดตัวอย่างเร็วจนมันถล่มลงแต่ว่ายานลำเลียงนั้นลอยตัวขึ้น ทันการพอดีแม้จะ
ช่วยเหลือผู้ถอยทัพไม่ได้ทั้งหมดก็ตาม แต่ตอนนี้เมื่อเธอลืมตาขึ้นจากการทำลายล้างอย่างรุนแรงนั้นสิ่งที่อยู่ต่อ หน้ามีเพียงยานลำเลียงที่ลอยตัวอยู่และกำลังจากไปเหล่าซาก
ฐานทัพและศพเพื่อน พ้องกับสงครามของเหล่าสตว์ร้ายที่คงเหลือเท่านั้นเมื่อไร้เหยือมันก็หันมา ฆ่ากับอีกเผ่าแทนในทันที

   " อ ...อึก . . . .ก "  เธอดันตัวลุกขึ้นจากพื้นเล็ก ๆ และสะบัดมือทุบอกซ้ายหนัก ๆ เพื่อปิดสัญญาณแรงเต้นของหัวใจ  ให้ทีมกู้ภัยและ
เหล่าคนบนยานลำเลียงได้หมด ห่วง ให้เหมือนว่าเธอได้ตามคนอื่น ๆ เบื้องล่างนี้ไปแล้ว  แม้ว่าเธอจะยังมีชีวิตอยู่  สายตาที่พร่าเลือน พยายามกลอกหากระบอกปืนที่อยู่ใกล้มือ
ที่สุดไม่ว่าจะเป็นปืนอะไรก็ตาม  และ พยายามตะปบมือเข้าไปคว้ามัน  ต่อให้เธอจะใช้มันทำอะไรบ้างก็ตามแต่เธอก็ยังไม่ยอมที่จะถอดใจนอนนิ่ง ๆ รอความตายเป็นอันขาด

   สัตว์ร้างตัวหนึ่งมาพบเธอเข้ามันโหหอนก่อนที่ฝูงของมันจะพุ่งเข้าหาเธอซึ่งเธอก้ร ู้ดีว่าพวกมันทุกตัวคงฉีกเธอเป็นชิ้นๆเป็นแน่เธอพยายามตั้งปืนขึ้นเล็งไป
ยัง พวกมันแต่ไม่ทันได้เหนี้ยวไกรางของพวกมันก็ถุกฉีกเป็นชิ้นๆก่อนที่จะกลาย เป็นเลือดและถูกดูดกินไปอ้อมแขนที่รู้สึกคุ้นอย่างประหลาดพยุงตัวเธอจากด้าน หลังพร้อมกับ
นำเธอลุกขึ้นอย่างเบามือ

   สมิงในร่างชายหนุ่มได้มาอยุ่เคียง ข้างเธอตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ได้เค้าคงได้รับการรักษาจากเลือดของพวกมันไป บ้างจึงทำให้ร่างกายเค้าดูค่อนข้างสมบูรณ์ที
เดียว

   "เป็นอย่างไรบ้าง ยังใหวอยู่หรือเปล่า" ราชสีหนุ่มกล่าวขึ้นในขณะที่เปลี่ยนมือเป็นดาบเพื่อเตรียมการรบซึ่งถ้าไอ้หน้าใหน เข้ามาเค้าคงหันมันเป็นชิ้นๆ
แน่นอน

   " ... ให้ตายเถอะ . . . . นายควรจะหนีไปกับพวกนั้นแท้ ๆ "  เธอลดปืนลงไป  ทั้งเอ่ยปนรอยยิ้มหน่อย ๆ เหมือนจะสมเพชสภาพตัว
เองเหลือเกิน  ดูแล้วเธออาจจะไม่ถึงกับไหวซะทีเดียว สะบักสะบอม มอมแมมเอามาก ๆ  เค้า อุ้มเธอขึ้นอย่างเบามือเล่นเอาหญิงสาวอดหน้าแดงนิดๆไม่ได้ทีเดียว

   "พอดียังไม่อยากโดนแยกสวนนะ...........แม่หนูกับสาวคนที่อยู่ข้างๆกันปลอดภัย ดีพ่อของเธอก็ด้วย...ตอนนี้เราหนีออกจากที่นี้ดีกว่า
หรือเธอมีความคิดอะไร ดีๆกว่านี้ไม๊" เค้ายิ้มสไตล์เค้าในขณะที่อุ้มเธอวิ่งลัดเลาหลบสายตาของไอ้พวกกระหายเลือด ทั้งหลายและสังหารตัวที่ตรวจพบแบบทีละเล็กละน้อย
ด้วยการหลบตามฐานย่อยฐานอื่นๆที่มีมุมอับสายตาเยอะ

   " . . . .ชั้นยังดวงแข็งสินะ "  เธอหงายหน้าทิ้งลงไปในวงแขนที่เขายังอุ้มอยู่ด้วยคาวมเหนื่อยก่อน  ก่อน จะค่อย ๆ พลิกกลับขึ้นมาตะแคง
หนุนแนวแขนเลาเล็ก ๆ เพื่อรักษาสภาพกล้ามเนื้อไว้

   " ที่กลางศูนย์บัญชาการนี้ ...มีทางใต้ดินอยู่ ...เป็นห้องหลบภัยฉุกเฉิน มีไว้สำหรับคนที่หนีไม่ทันกับเหตุการณ์ทำนองนี้อยู่แล้ว ... เข้าไป
หลบในนั้นได้สัก 2 - 3 วันอยู่หรอก ... หรือจะเดินทางผ่านทางนั้น .. ไปที่อีกฐานที่อยู่ใกล้ที่สุดแทน .... . . อุโมงนั้น ...ปลอดภัยแน่นอน "
เธอแนะนำสมิงหนุ่มในสิ่งที่พอทำได้ตอนนี้เพราะไปลุยกับพวกมันที่มีเป้นแสนคงไม่แคล้วเป็นอาหารของมันแน่ๆ

   " เธอรอให้พวกมาช่วยสินะ...อย่างน้อยตัวเธอหรือที่แห่งนั้นคงมี ที่ติดต่อสหายอยู่ใช่ไม๊?"เค้าถามในสิ่งที่เป็นไปได้ยาก โดนซะขนาดนี้แถมบรรยา
กาศดาวดวงนี้มันก็วิปลาทเหลือเกิน ทำให้เธอไม่มีทางติดต่อใครได้เป็นแน่แท้ เพราะเครื่องสงสัญญาญระยะไกลคงปิ้วไปแล้วในขณะที่ถ้าออกอีกทางก็อาจจะไปตายดาบหน้า
แต่ถ้าอยู่นี้แล้วโชคดีพวกมันอาจจะไปที่อื่นหรือโชคร้ายออกมาอีกที ที่นี้อาจเป็นรังมันก็เป็นได้

   " ไม่เชิงหรอก ....ถ้าพอเป็นไปได้ล่ะก็นะ .... ถ้าฐานที่อยู่ใกล้ที่สุดนี้ ...ยังไม่ถูกบุกทำลาย ..ก็คงพอจะมีทางรอดอยู่ " เธอเอ่ยปน
หอบเล็ก ๆ เพราะอาการบาดเจ็บที่ดูจะหนักไปทางบอบช้ำ " ยังไงก็เถอะ ...ไปที่อุโมงกันก่อน ..เร็วเข้า . . . " เค้า พาร่างเธอไปยังอุโมงทันทีและมองหา
ทางเดินต่อเมื่อเค้าพบทางก็เร่งความเร็วอย่างกะจรวดแต่เมื่อเห็นเธอกระตุกเล็กน้อยจึงซะลอความเร็วลงและวิ่งยาวๆ เรื่อยๆแทน

   "นี้มันไม่ใช่อาการน้อยๆนะรีบหาที่รักษาตัวก่อนดีกว่ามั้ง" เค้ารีบแสนอด้วยความเป็นห่วงเธอ

   " ช่างมันเหอะน่า ...วิ่งไปเถอะ ....ระหว่างทางจะมีเสบียงกับสเปรย์อยู่  คงจะพอใช้แทนกันได้ ..."  เธอเอ่ยลอยขึ้นมาเหมือนว่ายังพอ
ทนได้อีกมาก

   "งั้น สังเกตุดีๆละ....โอกาสนะมีไม่เยอะหรอนะ"ว่าแล้วสมิงหนุ่มก็เร่งฝีเท้าอีก ครั้งเค้าพยายามเก็บสิ่งที่น่าจะเป็นสเปรย์ที่เค้าเคยเห็นทุกครั้งที่สำ
รวจเจอก่อนที่จะทะลุมายังฐานไกล้ๆ

   " อุโมง ...ยังสะอาดดี ..ฝาปิดก็โอเค .....เหนือเราขึ้นไปคงเป็นอีกฐานแล้วล่ะ "  จ่าสาวเอ่ยอย่างอิดโร่ย  ด้วยความเพลียและผลพิษแผล
จาง ๆ แต่กระนั้นเธอก็อยู่ในสภาพที่พ้นขีดอันตรายแล้ว  จะหลับไปก็ไม่เป็นปัญหา ..ซึ่งดูเหมือนว่าฐานเหนือหัวเธอนั้นยังปลอดภัยดี 

   " ช่วงพาไปที่ ..อินเตอร์คอมพ์ใกล้ ๆ ที "  เธอชี้ไปที่ลำโพงติดกำแพงข้างบันใดทางขึ้นอุโมง   สมิงหนุ่มพาเธอไปยังที่ๆเธอต้องการก่อนที่จะนำ
ร่างเธอให้ยืนขึ้นอย่างเบามือ และให้เธอได้ใช้เครื่องมืตามสะดวกในขณะที่เค้าก็อยู่ข้างๆเพื่อให้เธอมีคน คอยพยุง

   "ถ้าติดต่อผ่านสิ่งนี้จะมีคนมารับสินะ แล้วที่นี้มีเพื่อนๆเธออีกไม๊?"เค้าถามข้อมูลจากหญิงสาว

   " ก็ ...ไม่เชิงเพื่อนหรอกนะ ..ถ้าเพื่อนร่วมงานล่ะก็ยังพอเรียกได้อยู่ "  เธอว่าก่อนจะกดปุ่มส่งสารของอินเตอร์คอมพ์และเอ่ยเข้าไป 

   " ถึงฐาน ... . . . มีใครอยู่มั้ย ..ตอบด้วย "  เธอเอ่ยอย่างเหนื่ออ่อนก่อนจะเอ่ยต่ออีกที 

   " พวกเราเป็น ..ผู้อพยพมาจากฐานเขตใต้ . . . ขอความช่วยเหลือด้วย ... "

[quest]

   หลัง จากสิ้นเสียงขอความช่วยเหลือเธอเธอก็ได้ยินเสียงสาวน้อยรีบตอบกลับมาทันที


   "ทางเรารับทราบแล้วคะจะรีบทำการเปิดประตูให้เดียวนี้"ในขณะที่ทางหน่วยทหาร นั้นกำลังจะมาทำการเปิดประตูชายหนุ่มก็ก้มลงให้กับหญิงสาว


   "อัศวินสาว..เธอช่วยเอามีดนั้น ตัดเขาของชั้นหน่อยได้ไม๊...ถ้าคนอื่นเห็นเข้ามันจะไม่ดี"สมิงหนุ่มกล่าว ขึ้นในขณะที่นั้งลง

   " เขาของนาย ...?...จะบ้ารึไง ..จะให้ชั้นตัดได้ยังไง ....แต่ช่างเหอะ ..คนในศูนย์บัญชาการมีสมองทุกคน ..สบายใจไว้ก่อนแล้ว
กัน . . . ชั้นพอจะคุยได้หรอก "  เธอเอ่ยบอกเขา  ก่อนจะค่อย ๆ ลงจากตัวของเขาและยืนพิงกำแพงข้างบันได เพราะพอจะเดินหรือวิ่งได้บ้างแล้ว


   " ชั้นต้องรีบกลับไปรายงาน ..และรักษาตัวที่ฐานหลัก ..นายควรจะมากันชั้น " เธอกล่าวขึ้นก่อนและแล้ว บานประตูก็ได้เปิดออกในขณะที่สาวน้อย
ในชุดรบหน่วยพยาบาลออกมารับพร้อมกับ ทหารในชุดเกราะรบหนักอีก2นายทันทีที่เค้าเห้นชายหนุ่มเค้ารีบตั้งปืนทันทีในขณะที่สาวน้อยใส่แว่นตกใจเป็นอย่างมาก


   " ตัวประหลาดงั้นหรือ!!!!"จ่าสาวผายมือสูงขึ้นและแบห้ามพวกเธอไว้ ..

   " เขาคงกินชั้นไปแล้วหากเป็นตัวประหลาด "  เธอกล่าวต่อ " แค่ชายหนุ่มโชคร้ายคนนึงเท่านั้นแหละ ...พาชั้นกับเค้าขึ้นไปที ...เรียกยาน
ลำเลียงเล็กให้ด้วย "  เธอกล่าวและค่อย ๆ ปืนตามขึ้นมา  ก่อนจะก่ายตัวกลิ้งขึ้นมาบนพื้นอีกที  สภาพที่มอมแมมของเธอใน ตอนนี้ ต่อให้เล่าเรื่องอันตรายใด ๆ ในละแวก
ใกล้ ๆ นี้ออกไปย่อมจะมีแต่คนเชื่อเป็นแน่

   เหล่า ทหารที่ระแวงเล็กน้อยนั้นได้ลดปืนลงในขณะที่เค้าและเธอเดินเข้าไปในฐานนับ ว่าเป็นทางเลือกที่แย่พอดูจำนวนทหารที่นี้บางตาอย่างเห็นได้ชัด จะมี
ทหารเหลืออยู่ท่าที่ดูยังไม่ถึง50นายด้วยซ้ำ เนื่องจากไปทำพิธีที่เขตไต้เสียหมดแล้ว ทหารแพทย์สาวนั้นทำการถอดชุดรบของหญิงสาวก่อนที่จะทำการรักษาโดยที่มีสมิงหนุ่ม
ยืนโดนเอาปืนจ่ออยู่ห่างๆซึ่งเค้าก็ดูจะไม่ว่าอะไร ในสิ่งที่ได้รับ


   "คุณมาจากทางไต้สินะคะ...ได้ยินว่าโดนโจมตีหนักแล้วสัญญาณหายไป ตอนนี้.....ที่ฐานแห่งนั้น...เป็นอย่างไรบ้างคะ......" เธอ
ถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย บางทีคนรู้จักของเธอาจจะไปร่วมงานด้วยก็ได้ ดูเธอจะอยากรู้มากเป็นพิเศษหรือบางทีทุกคนอาจจะอยากรู้เพราะที่แห่งนี้อาจจะ เป็นรายต่อไปก็ได้

   " ไม่เหลือผู้รอดชีวิต ...ชั้นปิดสัญญาณของตัวเองเองแหละนะ ... . . . แต่ชั้นยังดวงแข็งล่ะมั้ง "  เธอเอ่ยบอกพยาบาลสาว และหัน
ไปมองสมิงหนุ่ม


   " ลดปืนลงเถอะ .. "  เธอบอกนายทหารด้านหลัง  เธอถึงกับร้องให้เป็นการใหญ่

   ".ฮึ..ก.....ก.......ก....พี่.....พี่คะ........" นั้นเป็นสิ่งที่บ่งบอกถึงว่าทำไมเธอถึงเป็นห่วงนัก สมิงหนุ่มเดิน
เข้ามาไกล้ๆเธอแล้วก้มลงไกล้ ๆ ก่อนจะกล่าวคำที่ทำให้เธอหยุดร้องทันที

   "พี่ของเธอยังไม่ตาย เธอขึ้นยานลำเลียงได้ทัน ฉันเห็นมากับตา " นางพยาบาลสาวถึงกับตวาดสวนไป"แกจะไปรู้ได้อย่างไง แกไม่ได้รู้จกพวกเราสัก
หน่อยอย่ามามั่วนะ!!!!"  ดูท่าทางเธอจะโกรธที่เหมือนโดนล้อเล่นแต่สมิงหนุ่มก็มิได้เปลี่ยนสิหน้า

   " ผู้หญิงคนนั้นผมหยักโศกสีน้ำตาลและตาสีเดียวกับเธอใช่ไม๊แม้ว่าผมต่างสีแต่ กลิ่นของเธอและพี่เหมือนกัน ฉันดูไม่ผิดแน่" ช่วงเวลานั้นเองพยาบาล
สาวดูสีหน้าดีขึ้นอย่างถนัดตา ในขณะที่ทหารทั้งหลายดูจะมีสภาพจิตใจที่ดีขึ้น ทหารนายหนึ่งก็ได้เดิน เข้ามาแล้วรายงานผล

   "ตอนนี้เราติดต่อทางฐานหลักได้แล้วจะให้.....เอ๋ ...."ไม่ทันขาดคำแสงไฟในตัวตึกรวมๆก็เริ่มกระพริบขาดช่วงเหมือนมีอะไรมาทำ ให้มัน
ติดขัดหรือดึงมันไป

   " ... พวกมันแน่ ๆ  รีบไปดูที่ห้องจ่ายไฟ  เดินระบบพลังงานสำรอง เร็ว! "  ฐานแห่งนี้มีเครื่องปั่นไฟเฉพาะ และดูแลด้วยช่างเฉพาะมืออาชีพ
เป็นไปไม่ได้เลยที่ไฟจะไม่พอจ่ายหากไม่มีการก่อสร้างองค์ประกอบที่ใช้ไฟฟ้า ใด ๆ เพิ่มในละแวกฐานนี้

   "เรียก ศูนย์เกิดอะไรขึ้น.รียกศูนย์เกิดอะไรขึ้น....รียกศูนย์เกิดอะไร....โธ่ โว้ย!!!! เปิดไฟสำรองได้หรือยัง!!!"สักพักไฟสำรองก็ติด
แต่ทุกหน่วย ยังไม่สามารถติดต่อกันได้เหมือนสัญญาณถูกดูดหายไปสมิงหนุ่มสะดุ้งตัวก่อนที่ จะรีบไปมองลอดไปนอกหน้าต่างและกวักมือเรียกคนอื่น ภายนอกนั้นท่ามกลาง
สายฝนสมกรรโชกในความมืดมิดมีร่างอะไรบางอย่างกำลัง ดูดไฟฟ้าออกจากผนังร่างของมันดูเหมือนกับวิญญาณเรืองแสงของอะไรบางสิ่งที่ เปลี่ยนรูปร่างไปเรื่อยมันดูดไฟฟ้า
จากจุดต่างๆรวมทั้งสัญญาณต่างๆในขณะที่ เพิ่มจำนวนขึ้น

   "แฟนท่อม เอนเนจี้"ทหารกล่าวถึงปีศาจร้ายนั้น มันเป็นสัตว์ประหลาดที่กินพลังงานจำพวกไฟฟ้า ซึ่งทำให้การติดต่อสือสารรวมไปถึงระบบต่างๆเป็นอัม
พาทและไม่รู้ด้วยเหตุอะไร ทำให้มันจู่โจมสังหารมนุตย์ด้วย

   " ไอ้พวกตะกละนี้เอง ...บ้าชะมัด ทำไมต้องมาเจอที่นี่ด้วย "  คล้ายว่าจะเป็นพวกที่ไม่มีจุดประสงค์ใด ๆ เป็นพิเศษเลยเพียงสนองความหยากของ
มันด้วยการดูดกลืนไฟฟ้าให้มากที่สุดเท่า ที่จะมากได้  และไฟฟ้านั้น มีต้นกำเนิดหนักและมากที่สุดก็จากมนุษย์นั่นเอง

   " ตัดการจ่ายไฟชั่วคราว ..กระจายคลื่นอิมพลัสให้ทั่วฐานตอนที่มันยังมีกระแสไฟอยู่ในตัว ..และก่อนที่มันจะสูบไปมากกว่านี้จนเป็นอันตราย " เธอ
เอ่ยแนะนำ

   " คลื่นวิทยุยังใช้ได้ในระหว่างที่คลื่นอิมพลัสยังทำงาน ..รีบเดินเรื่องเร็วเข้า "เธอเริ่มหาวิธีจัดการไอ้พวกตัวดีนี้ก่อนจะไม่ทันการทันที

   "รับ ทราบ!!!!"ในขณะที่ทุกคนเร่งทำตามคำสั่งของหญิงสาว สมิงหนุ่มที่มองมันก็บ่นถึงเจ้าพวกนี้

   " ถ้ามีไฟคงพอจัดการมันได้ง่ายหรอกเจ้าพวกนี้มันไม่ถูกกับพลังงานอื่นๆนอกจาก ไฟฟ้า แต่สำหรับเผ่าของเรานั้นว่าเป็นตัวแสบเพราะมันมีแกนกลางเท่า
กับลูกตาเอง" เนื่องด้วยเผ่าของเค้านั้นโจมตีด้วยวัตถุเป็นหลักจึงแพ้ทางเจ้าพวกนี้เป็นอย่างมากแต่ด้วยที่ไม่ใช่ผู้ใช้ไฟฟ้าเลยไม่เจอกันเท่าไร

   "ไม่ ได้ครับ!!!....ไอ้เจ้าพวกนั้น....มัมอยู่ที่เสาส่งคลื่นอิมพลัสด้วยครับ!!!" รู้สึกว่าตอนนี้ศัตรูจะมีจำนวนมากกว่าที่คิดเสียแล้วมันกระ
จายไปทั่วฐาน เพื่อกินพลังงานในหลายๆจุด สมิงหนุ่มถอนหายใจเล็กน้อย

   "เดียวชั้นไปเคลียร์เอง แค่จัดการมันที่อยู่ที่เสาอะไรนั้นได้ก็พอใช่ไม๊?"เค้าพูดขึ้นในขณะที่ตั้ง ท่าเดินออกไปอย่างไม่หวาดหวั่น

   "ถ้าตัดไฟไปแล้วอสูรที่มองเห็นในที่มืดอย่างชั้นน่าจะทำงานได้ดีกว่า"เค้าเสนอตัวอย่างง่ายๆเหมือนกับว่ามันเป็นเรื่องพื้นๆ

   " ฝากนายด้วยล่ะ ....อย่างน้อยแค่เสาเดียวก็น่าจะพอกระจายต่อไปได้แล้วล่ะ ...ชั้นจะไปด้วย "  กระนั้นจ่าสาวก็ดันตัวลุกขึ้นาจากเตียงพยา
บาล ดูเธอจะแข็งแรงขึ้นมากแล้ว

   "พวก ผมไปดะ.."ในขณะที่เค้ากำลังออกปากสมิงหนุ่มก็ปรามมือไว้อย่างรวดเร็ว

   "ไปมาก จะสังเกตุง่ายเปล่าๆ แค่2นี้ละดีแล้ว"สมิงหนุ่มพูดขึ้นในขณะที่หลับตาเพื่อเตรียมพร้อม เมื่อไฟฟ้าถูกดับลงเค้าก็เดินออกจากห้องไปสุ่ความมืด
อย่างเงียบเชียบ

   " .... กลิ่นไม่ค่อยดีเลยนะ "  เธอกระชับกระบอกปืนไว้พร้อม  กวาดเล็งไปรอบ ๆ ขณะเดินตามเขามาเรื่อย ๆ ในมืออีกข้างถือดาบเหล็กทรง
คาตานะเล่มเรียวจากรูปแบบดาบที่มีมากมาย ทรงแบบนี้ดูจะใช้คล่องที่สุด แม้จะหนักกว่ามีดยาวก็ตาม

   "ถ้า เธอว่างั้นชั้นก็ว่าใช่ ดูจากการที่พวกเธอหนีตายและ บาดเจ็บเป็นจำนวนมากแสดงว่าปรกติ พวกนี้มันไม่ได้บุกมากันขนาดนี้...มันแปลกๆเหมือน
กับว่า...มีใครสักคนชักจูง พวกมันมาหรือสั่งให้มันมาอย่างไงอย่างงั้น" เค้าหยุดเดินและย่อตัวลงเธอยังคง มองเห็นเค้าได้ด้วยแว่นไนท์วิชั่นและมองเห็นแฟนท่อมอยู่ห่าง
ๆไปตัวหนึ่งอยู่ที่เสาสัญญาณโชคดีที่เสานี้คงจะมีจำนวนน้อยสุด

   เค้าหมอบคลานและกางเล็บก่อนที่จะพุ่งตัวไปตามจุดต่างๆเพื่อเข้าหามันอย่างเงียบเชียบแม้ว่าอยู่ตรงหน้าถ้าไม่เห็นเธอก็ไม่รู้เลยว่าเค้ามีตัวตน ในสายตา
เธอ เค้าเคลื่อนใหวได้ดูแยบยลและเงียบเชียบเหลือเกินจนร่างแฟนท่อม นั้นใหวตัวแต่สายไปเสียแล้ว  คมเล็บแหล่มคมได้ฟาดผ่านศูนย์กลางมันจนมัน สลายกลายเป็นพลังงาน
ตกค้างที่เล็บของเค้าแต่เค้าก็สะปัดมือจากการที่โดนช็อต อย่างแรง ในขณะนั้นเองแพนท่อมที่อยู่บริเวญนั้นก็มุ่งมาเพื่อตามแรงดันกระแสไฟที่เกิด จากการตายเมื่อครู่

   " เดินเครื่องอิมพลัส เร็ว! "  เธอปิดวิทยะสื่อสารที่ใต้คือฝั่งขวาและบอกต่อทันทีเพื่อให้ฝ่ายที่ดูแล อยู่ด้านบนนั้นเดินเครื่องอิมพลัส  ในขณะที่เธอ
เล็งไปยังดวงหนึ่งและยิง ๆ ออกไปอย่างค่อนข้างหวังผล  ร่างนั้นแตกสลายในขณะที่เหลืออีกทั้งฝูงรุมช็อตร่างของราชสีอย่างรุนแรงในขณะที่เครื่อง อิมพลัสทำงานจนทำให้พวก
มันกระจัดกระจายไปทันทีถ้ามันยังคงอยู่ราชสีหนุ่มคง พร้อมเสริพแล้วเป็นแน่

   "อ๊า.....รู้งี่น่าจะหาหอกหรืออะไรมากันไว้หน่อยนะจะ ได้ไม่โดนช็อต "เค้าบ่นกับตัวเองเล็กน้อยในขณะที่ยิ้มให้เธอละลุกขึ้นท่าทางโดนมากกว่านี้ ก็
คงไม่เป็นไรแฮะ

   " นายโอเคนะ .. "  เธอเอ่ยกับเขานิ่ง ๆ ในขณะที่พวกมันรอบ ๆ ฐานก็เริ่มจะสลายตัวตาม ๆ กันเมื่อคลื่นอิมพลัสตามจุดต่าง ๆ ถูกกระจายตัว
ออกมา  กระทั่งในไม่ช้าพวกมันก็จึงหมดลงไป  ถึงเวลาที่ฐานจะ กลับมาสู่ความสว่างไสวอีกครั้ง 

   " จะว่าไป ..นายชื่ออะไรล่ะ .. .. จะได้เรียกกันง่ายๆ " เธอยื่นมือมาจะดึงตัวเค้าแต่เค้าก็ปรามเอาไว้ก่อนที่เธอจะแตะตัว

   " อย่าดีกว่า ยังมีไฟฟ้าค้างอยุ่ในร่างของชั้น...ชั้นชื่อแอชทารอน แล้วเธอละนักรบสาว" หลังจากแนะนำตัวเสร็จเค้าจึงถามกลับตามมารยาท

   " เฮเลน ..ยินดีที่รู้จัก "  เธอเอ่ยเพียงชื่อสั้น ๆ แม้จะฟังดูโหล ๆ ไปสักหน่อยก็ตามก่อนเธอจะกดเครื่องสื่อสารอีกครั้งหนึ่ง 

   " เดินกระแสไฟฟ้าตามปกติ  ยื่นเรื่องผู้การประจำฐานนี้ติดต่อขอยานลำเลียงมา พร้อมกับกองหนุนคุ้มกันเตรียมสละฐานและอพยพ ..เราต้องขยายพื้น
ที่ออกไปอีก อยู่ตรงนี้สภาพจะไม่ต่างจากฐานทางใต้แน่ ๆ "  เธอกล่าวไปตามนั้นเมื่อทุกอย่างราบรื่นดีแล้ว

   "โอเค เฮเลนหลังจากนี้เราจะไปใหนกัน" สมิงหนุ่มถามหญิงสาวที่ท่าทางจะโดนเหมาว่าเป็นเพื่อนไปเสียแล้วเค้าทั้งคู่ เดินทางไปรวมตัวกับคนที่เหลือใน
ขณะที่ทุกคนกำลังดีใจกับเหตุการ์นี้แต่กลับ มีเรื่องน่าสงสัยเกิดขึ้น พวกเค้าไม่สามารถติดต่อหัวหน้าได้ และจากที่ไปตรวจสอบดูพบว่าหัวหน้าของฐานนี้หายตัวไปตั้งแต่เมื่อไรก็
ไม่รู้ คลายกับว่าเค้ารู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจึงหลบหนีไปก็ไม่ปาน

   " .. ให้ตายเถอะ  ติดต่อฐานแม่โดยตรงไปเลย เร็วเข้า "  เธอส่งคำสั่งเพิ่มเติมไปยังหน่วยส่งสารเพื่อจะเดินเรื่องให้เร็วที่สุด เพราะไม่มีทางรู้เลย
ว่าฝูงสัตวประหลาดเหล่านั้นจะมาถึงที่นี่เมื่อไหร่  แต่เป็นไปไม่ ได้ที่จะไม่มาอย่างแน่นอน

   "นี้ มัน...ไม่ใช่....ไม่ใช่แล้ว....นี้มันสัญญาณถูกรบกวน...เป็นไปได้ยะ..."แต่ แล้วสัญญาณวิทยุก็เริ่มรวนในขณะที่ทัวทั้งฐานทัพมี
เสียงๆหนึ่งดังขึ้นมา

   "สวัสดีทหารที่รักทุกท่านท่านอาจจะสงสัยเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ว่ามันเกิดอะไร ขึ้น ผมเป็นคนที่รับกวนสัญญาณการสื่อสารด้านพลังงานไฟฟ้าของทุกท่านเอง และ
ผมต้องการให้ทุกท่านส่งอสูรตัวนั้นมาให้กับผม เพื่อแลกกับโอกาศการรอดของพวกท่าน"

[quest]

EP4

ในขณะที่สิ้นเสียงร่างๆหนึ่งท่าม กลางพายุฟ้าคนองก็ปรากฎขึ้นร่างของชายหนุ่มในชุดคลุมตั้งแต่หัวจรดเท้านั้น มีแพนท่อมจำนวนมหาศาลรายล้อมอยู่ฟ้าได้ผ่าสู่ร่างเค้า
อย่างจังแต่เค้ากลับ นิ่งเฉยในขณะที่เค้าเริ่มกล่าวต่อในขณะที่ไฟฟ้าทั้งหมดเริ่มติดขัดอีกครั้ง

   "อย่าทำอะไรด้วยความคิดโง่ๆจะดีกว่าไม่เช่นนั้นผมจะให้พวกคุณสุกจนถึง กระดูกเลยทีเดียว"ชายกลางพายุกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงลากๆยาวๆดุจผู้ดีและ
น้ำเสียงนั้นเป็นชายวัยกลางคนแน่ๆ

   " บอกมาก่อนดีกว่านะว่านายมีจุดประสงค์อะไร " เธอหันด้ามปืนชี้ไปยังชายหนุ่มผู้อยู่ท่ามกลางพายุกับเหล่าแฟนท่อม นั้น  อีกมือนั้นเก็บดาบลงไปแต่
กระชับระเบิดมือออกมาถือแทน นิ้วโป้งกลัดไว้ที่หูสลัก เตรียมชักแล้วขว้างเท่านั้น

   "นั้น ไม่ใช้คำตอบนะคุณผู้หญิง ผมแค่ให้คุณเลือกระหว่าง ส่งไอ้เจ้าสัตว์เดรฉานนั้นมาให้ผมหรือว่าให้ผมเผาพวกคุณและพาตัวเจ้านั้นไป เท่านั้น แค่มอบ
มันมาพวกคุณก็รอดแล้วจริงไม๊ละ ไม่เห็นต้องคิดเลยนิครับ" เค้ายังคงเล่นลิ้นอยู่แต่เธอก็รู้ได้ว่าถ้าส่งตัวราชสีหนุ่มไปก็ไม่มีข้อ รับประกันว่าหมอนั้นจะไม่สั่งโจมตีในขณะ
ที่ชายในชุดคลุมยังคงยืนใจเย็น   เธอนิ่งลงไป เหมือนจะยังไม่เอ่ยตัดสินใจใด ๆ เพราะชายหนุ่มนั้นยังไม่ได้เอ่ยกำหนดระยะเวลา แต่สักพักก็เอ่ยขึ้น

   " งั้น ...ชั้นให้ไอ้นี่กับนายไปก่อนแล้วกันนะ "  เธออาศัยเวลาในชั่วอึดใจ  ปลดสลักระเบิดปลิวออกไป และซัดขว้างออกไปทางชายหนุ่ม  ปืนกระ
ชับขึ้นมาและยิงออกไปแฉลบผิวของมันให้ มันเบี่ยงทิศเล็ก ๆ และประจุชนวญระเบิดเพื่อก่อนกวนทัศนะวิสัยด้วยสะเก็ดระเบิด  ก่อนจะซัดอีก ลูกตามเข้าไปโดด ๆ    ชายคน
นั้นกางสนามพลังไฟฟ้าขึ้นและทำให้แรงระเปิดและกระสุนปืนแฉลบออกจากตัวของ เค้า

   "ช่างฉลาดน้อย"เค้ากล่าวในขณะที่สั่งการแพนท่อมเข้าจู่โจมทันทีฝ่ายกองกำลัง ที่เหลืออยุ่จึงบินเข้าจู่โจมฐานทัพและกองกำลังในทันทีขณะที่กองกำลังได้
เปลี่ยนจากอาวุธกระสุนเป็นปืนพลังงานที่แม้จะใช้เวลาการยิงที่ช้ากว่าแต่ได้ ผลกับสัตว์พลังงานเช่นแพนท่อมเป็นอย่างมาก    แพนท่อมแม้จะมีจำนวนมากกว่า แต่มันก็ค่อน
ข้างไร้ความคิด มันจึงเลือกที่จะเข้าหาพลังงานไฟฟ้าก่อนแต่เมื่อมีคนอยู่ไกล้ๆจึงเข้าจู่โจม ทำให้เหล่าทหารพยายามกระจายกำลังอยุ่ห่างแห่งไฟฟ้าที่ให้ลังงานมากไว้ก่อน แต่
ชายในผ้าคลุมนั้นกลับใช้สายฟ้ายิงในการนำทัพแพนท่อมด้วยสายฟ้าที่มี พลังงานกระจายอย่างเด่นชัดทำให้แพนท่อมจำนวนมหาศาลพุ่งตัวต่างกระสุนตามแนว สายฟ้านั้น

   " หลบเข้าที่กำบัง!! "  เธอหันกลับไปสั่งการเหล่าทหารโดยเร็ว  ดุเหมือนศัตรูสำหรับพวกเธอคนนี้ออกจะตึงมือไปสักนิด

   " ยิงจากที่กำบัง! ใช้กระบองไฟฟ้าล่อมัน!! "  คล้ายเธอจะให้เหล่าทหารตั้งรับกับพวกแฟนธ่อมเป็นหลัก  จ่าสาวจึงดึงคาตานะออกมาอีกครั้งทั้ง
อาบมันด้วยเปลวความร้อน อย่างน้อยให้เกิดแสงสว่าง  ก่อนเธอจะขว้างระเบิดเรืองแสงขึ้นท้องฟ้าอีก ครั้ง  ซึ่งสมิงหนุ่มเคยเห็น และทหารทุกคนรู้จักดีในขณะที่เธออกวิ่งสวน
ทางไปยังบุรุษคลุมชุดนั้นอย่างบ้า ระห่ำ

   ชายในชุดคลุมนั้นยิ้มทั้งๆที่ไม่เห็นใบหน้าและฟาดสายฟ้าพุงเข้าใส่เธอแต่พริบตา ที่เล็งเป้าแฟลช็บอมก็ทำงานทำให้การเล้งเป้าของเชายในชุดคลุมคลาดเคลื่อน
จนทำให้พลาดเป้าหมายในขณะที่เธอพุ่งเข้าประทะกับสนามพลังไฟฟ้าอย่างจังแต่ด้วย ที่มันเป็นเพียงสนามเหนี่ยวนำเธอจึงฝืนร่างฟาดดาบเข้าที่เป้าหมายเต็มกำลัง ชั่วพริบตานั้น
ก่อนที่ดาบจะแตะต้องร่างของชายผู้นั้นเค้าก็ได้หายไปจากระยะดาบของเธอไปเสียจนสุดกู่  ร่างของเค้าติดอยู่กับเสาเหล็ก เค้าคงใช้วิธีการยิงไฟฟ้าไปเชื่อมและเนี่ยวนำตัวเอง
แน่นอน

   "ช่างกล้านักคุญผู้หญิงแต่แค่นี้คุณยังแตะต้องผมไม่ได้หรอก ฮึๆๆๆๆๆๆๆๆ" ชายคนนั้นกล่าวขึ้นและหัวเราะ แต่ในช่วงเวลาที่สายตาเค้าจับจ้องที่หญิงสาว
สมิงหนุ่มก็ได้เข้าประชิดร่าง นั้นในมุมอับ แต่ก็ถูกสนามไฟฟ้าที่แปล่งออกมาซ็อตอย่างจัง  และจับเข้าที่คอของราชสีที่กำลังโดนช็อตอยู่

   " ไม่เข้าท่าเลยนะครับไอ้หน้าขน" เค้าซ็อตร่างของอสูรอย่างรุนแรงจนแสงจ้าไปหมดแต่

   "กรรรรรรรรรรร" สมิงหนุ่มก็ฝืนแรงฟาดกรงเล็บเข้าที่กลางตัวของชายชุดคลุมจนเค้าต้องใช้สาย ฟ้านำร่างตัวเองไปยังอีกจุดหนึ่งให้ห่างร่างของอสูรตนนี้
ทันทีร่างเค้า ทรุดตัวลงและมีเลือดใหลหลั่งบงบอกถึงว่าเล็บนั้นเข้าเป้าแน่นอนก่อนที่ชาย ผู้ใช้สายฟ้าจะเริ่มกินพลังงานจากแฟนท่อมเพื่อฟื้นสภาพและเพิ่มกระแสไฟที่ลดลงอย่าง
เห็นได้ชัด

   " ให้ตายเถอะนายนี่! "  เธอตวาดออกไป และเร่งฝีเท้าตามเข้าเข้ามา  หนึ่งมือล้วงลงไปคว้าหลอดน้ำใส ๆ บางอย่างที่เอวออกมา  และซัดขวางไปยัง
ร่างของสมิงหนุ่ม  ครั้นเมื่อกระทบ ร่างเขามันก็แตกกระจายออกมาของเหลวภายในชโลมบาดแผลของเขาในไม่กี่วินาทีก็ เกิดควันกรุ่นขึ้นและแผลที่ค่อย ๆ สมานตัวคล้ายจะ
เป็นหลอดยากฉุกเฉินที่ ใช้ได้ดีกว่าสเปรยเพราะเอาไว้ใช้กับอาการหนักเท่านั้น  ก่อนเธอจะกระชับปืนกลพก ด้ามเล็กนั้นขึ้นกราดยิงทั้งวิ่งไปยังชายหนุ่มชุดคลุมเบื้องหน้าอัน
ไกลออกไป

   สมิง หนุ่มเพ่งสายตามองคนๆนั้นอย่างชิงชังในขณะที่การโจมตีของหญิงสาวก็ยังคงแฉลบ ออกไปแต่น้อยลงอย่างมากคราวนี้เค้าหันมายิงไฟฟ้าเพื่อนำทาง
แพนท่อมแต่มันก็ ถูกล่อด้วยกระบองไฟฟ้าจากระยะไกล จนเค้าต้องใช้การเหนี่ยวนำไฟฟ้าหนีก่อนที่จะกระชากสายไฟบริเวญนั้นและสูบ พลังแทนเพื่อพื้นสภาพ

   " คุณผู้หญิงรู้สึกจะมากไปแล้วนะครับ!!!!"เค้ายิงกระแสไฟที่ตามมาด้วยแพนท่อม ใส่หญิงสาวแต่มันก็ถูกกระบองไฟฟ้าอันหนึ่งขว้างอัดไปจนพวก
มันส่วนใหญ่ตามไป กินพลังงานในขณะที่สมิงหนุ่มถือกระบองไฟฟ้าล่อเหล่าแฟนท่อมเธอก็บุกเข้า สาดกระสุนชายผู้ใช้สายฟ้านั้นอย่างดุเดือดแต่แล้วกระสูนปืนของเธอก็หมดลง
ในขณะนั้นชายในชุดคลุมพุ่งมือเข้ามาหมายจะย่างเธอทั้งเป็น

   " สุกซะเถอะนะครับคุญผู้หญิง "พลังไฟฟ้าเทียบเท่าสายไฟฟ้าแรงสูงที่คลุมมือของเค้านั้นช็อตเธออย่างแรง ก่อนที่มัจจุราชนั้นจะประทับที่คอเธอเพื่อจะพราก
ชีวิตในตอนนั้นเอง สมิงหนุ่มได้พุ่งมาฝ่าม่านสายฟ้าและฟันเข้าที่แขนของชายในชุดคลุมจนมัน ขาดกระเด็น และรับแรงดันไฟฟ้าแรงสูงไปแทนเธอ ไม่มีคำพูดใดสื่อระหว่างทั้ง
2ช่วงพริบตานั้นร่างของเธอก็ได้สะปัดดาบคาตานะ ขึ้นผ่าร่างศัตรูอย่างจัง ร่างนั้นถีบตัวอย่างแรงด้วยสายฟ้าและนำแขนข้างที่ขาดไปด้วยก่อนที่จะทรุดลง อีกครั้ง

   "พวกคุณ...ทำกับกระผมขนาดนี้เชียวหรือ!!!!"แม้คำพูดยังคงความ สุภาพไว้แต่น้ำเสียงของเค้าบ่งบอกถึงความเหลืออดชายในชุดคลุมขว้างระเบิด
ขนาดเล็กขึ้นบนท้องฟ้าก่อนที่มันจะแตกออกและกลายเป็นละอองสีฟ้าครามในตอน นั้นเองฟ้าคำรามจำนวนมากก็ระดมผ่าลงมายังร่างของเค้าร่างนั้นอาบด้วยแรงดัน ไฟฟ้ามหา
ศาลที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าทุกรอยแผลของชายคนนั้นถูกเชื่อม ต่อด้วยแสงสายฟ้าจนร่างของเค้าเป้นดังเทพสายฟ้าผู้ยิ่งยง

   "ตายซะเถอะพวกชนชั้นต่ำ" ในตอนนี้เธอมีเพียงดาบพลังงานเพียงเล่มเดียวในขณะที่สมิงหนุ่มก็ยังคงตั้งท่า สู้แม้ว่าจะสั่นเทาก็ตามทีเหล่าทหารนั้นยังคงยิง
ประทะกับแพนท่อมจำนวนมหาศาล ในยามนี้สถานะการเป็นรองอย่างเห็นได้ชัด แต่แล้วพื้นแผ่นดินก็สะเทือนเลือนลั้นตามมาดวยเสียงการพังทะลายของพื้นดิน ร่างขนาดมหึมา
ทะลวงทะลุจากไต้พิภพหรือขุมนรกอันใดก็ไม่อาจคาดเดาแต่ร่างนั้น ส่งเสียงกรีดร้องที่นำความสิ้นหวังมาสู่ทุกสรรพสิ่งที่ได้ยินในทันที

   "ชิ..... มังกรงั้นหรือ"

[quest]

EP5

   "ชิ..... มังกรงั้นหรือ" ชายในชุดคลุมสถบขึ้น สัตว์ประหลาดที่เคยทำลายฐานทัพที่เธอเคยอยู่จนราบเป็นหน้ากลองด้วยลำแสงกัมตภาพรังสีชีวะของ
มัน ปีศาจตัวนี้มุดดินและโผล่มายังที่แห่งนี้โดยไม่มีใครเชื่อเชิญ บางทีสงครามที่เคยเกิดขึ้นไม่นานนี้มันอาจเป็นผ้กำชัยก็เป็นได้ ตอนนี้มันจึงออกตามล่าหาสิ่งมีชีวิตอื่นเป็นอาหาร
เพื่อสนองความต้องการของมันอีกครา

   ชายในร่างสายฟ้าเห็นท่าไม่ดีนักในตอนนั้นเองก็มีฮอลิคอบเตอร์บินขึ้นมาจากด้านนอกฐาน มันเป็นฮอริคอบเตอร์หุ่มเกราะติดตั้งอาวุธหนักเพื่้อใช้ในการรบ
ทางทหารร่างของชายที่หุ่มด้วยสายฟ้าก็ได้พุ่งเข้าไปที่เกาะที่ฮออย่างรวดเร็วก่อนที่จะยิ้มให้ทั้งคู่

   " แกต้องได้เจอกับผมอีกแน่ไอ้หน้าขน ส่วนคุณผุ้หญิงถ้าดวงแข็งพอเราอย่าเจอกันอีกเลยนะครับ ไม่งั้นคราวหน้าผมย่างคุณแน่"  และแล้วชายผู้ใช่สายฟ้า
ก็ยิงสายฟ้ากราดลงฐานทัพ สร้างความเสียหายกับจุดที่ไม่ได้ทำการป้องกันไฟฟ้าหลายจุดในขณะที่สายฟ้าในอีกมือฟาดไปยังมังกรแม้ไม่สามารถทำให้มันบาดเจ็บ ได้แต่ว่าด้วยการ
ที่โดนไฟฟ้า ช็อตอย่างรุนแรงทำให้มันฉุนเฉียวและมุ่งหน้ามาทางนี้ทันที ในขณะที่ฮอลิคอบเตอร์ก็ถอยทัพกลับไปโดยทิ้งแพนท่อมไว้เป็นจำนวนมาก

   " บ้าสิ้นดี ... "  เธอล้วงเอาสเปรยมาพ่นตัวเองเล็ก ๆ และพ่นที่เหลือให้กับชายหนุ่มข้างกายจนหมดกระป๋องและทิ้งมันไป

   " ไอ้ตัวนี้นี่ ...มันมีหัวสมองรึเปล่า ? ...หมายถึงอวัยวะน่ะนะ "  เธอถามไปที่สมิงหนุ่ม  คิดไปว่าชายหนุ่มพอจะรู้และอ่านมันได้ยังไงยังงั้น

   " ไม่ได้อยากจะสู้กับมันตอนนี้หรอกนะ ..แต่ก็พอจะมีแผนการณ์อยู่หรอก ...อย่างน้อยถ้ามีเกรย์ไนท์สักเครื่องล่ะก็ ..."  เธอเอ่ยถึงชื่อของอะไร
สักอย่างที่น่าจะเป็นวัตถุติดอาวุธสำหรับปราบสัตว์ ขนาดใหญ่นั่น 

   " เอาไว้บอกฉันในอุโมงล่ะ .. ทุกคน!! ยานลำเลียงมารับไม่ทันแน่ ๆ !! รีบกลับลงไปในหลุมหลบภัย  และเดินทางด้วยพาหนะเล็กที่อยู่ใต้นั้นไป
..ไปยังฐานฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือโดยเร็วที่สุด!!  และอยู่รอดให้ถึง สว่างให้ได้!!! "  ในระหว่างที่ทำการลำเลียงพลหนีแน่นอนว่าตอนนี้คงไม่มีไอ้หน้าใหนสวม
วิญญาณผู้กล้าไปล้มมังกรที่สูงเทียมเมฆเช่นมันเป็นแน่ แต่สิ่งที่ผิดพลาดของชายในชุดสายฟ้าที่เหลือไว้ก็ได้ช่วยพวกเค้าไว้โดยคาดไม่ถึง เพราะกระแสไฟที่รุนแรงซึ่งฟาดไปยังมังกร
ทำให้เหล่าแพนท่อมตรงเข้าโจมตีมันตามสัญชาติญาณ มังกรนั่นมัวยุ่งอยู่กับแพนท่อมจำนวนมากแทนที่จะสนใจฐานจึงมีเวลาให้พวกเธอหนีได้ทัน

   "ฮูม มมมมมมมม" แต่ไม่ทันไรเสียงแห่งขุมนรกก็ดังขึ้นในขณะที่กำลังพลกำลังจะไปถึงทางเข้า อุโมงค์

   "ชิบหาย!!!! มันจะยิงแสงแล้ว!!!!" ทหารผู้หนึ่งสังเกตุเห็นแสงสว่างจำนวนมหาศาลในช่องปากก่อนที่จะยิงและลากถล่มกองทัพแพนท่อมจน
กระจุยกระจายไม่เหลือชิ้นดีและมันยังลากผ่านมายังฐานแห่งนี้ ด้วยความเร็วสูงทุกที่ๆมันลากผ่านกลายเป็นขุมนรกทันที

   "ไม่ต้องไปมองมัน!!!  วิ่งเข้า!!!"สมิงหนุ่มตะโกนลั้นในขณะที่ทุกคนวิ่งหนีตายเข้าสู่อุโมงค์ชั้นไต้ดิน

   "ว๊าย!!!" ร่างพยาบาลสาวล้มลงในขณะนั้นเองที่สมิงหนุ่มรีบพุ่งตัวกลับไปคว้าร่างนั้นอย่างรวดเร็ว เค้าหันตัวกลับเร่งฝีเท้าหนีกำแพงเพลิงมัจจุราชที่
ไล่หลังมาติดๆ ชั่วพริบตาที่สมิงหนุ่มพุ่งตัวลงเบื้องล่าง ตรงกับเวลาที่ทางเข้านั้น ถล่มลงมาเพราะการต่อสู้กลายเป็นเกราะป้องกันความร้อนของลำแสงได้อย่างเฉียดฉิว

   "แฮ๊ก..ๆ....ๆ...โอ้ย...วันเดียวทำไมมันขนาดนี้" สมิงหนุ่มบ่นและนอนหอบอย่างเหนื่อยอ่อน

   " ฮ~...ฮ~..ฮาห์~..ฮา~ห์ ...นายยังโอเคสินะ ? "  จ่าสาวเอนตัวพิงกำแพงก็ไหลตัวนั่งลงกับพื้นด้วยความเหนื่อยอ่อน

   " ทุกคน ...ขึ้นรถลำเลียงเล็กพวกนั้นล่วงหน้าไปที่ฐานตกเหนือซะ ...พวกเราจะตามไปทีหลัง  เธอก็ด้วย แม่พยาบาล ...ไปถึงบอกให้ทุก ๆ คน
รีบเดินเรื่องอพยพกลับฐานแม่ทันที ไม่มีเวลาพิจารณาแล้ว ...ตอนนี้เราจำเป็นต้องขยายป้อมและฐานให้กว้างขึ้น มากขึ้น หนาแน่นขึ้น  สละฐานและอย่าเหลืออะไรให้พวกมัน
ได้ทำลายเด็ดขาด " จ่าสาวเอ่ยบอกอย่างละเอียดแต่ก็ไม่ให้เนื้อความบกพร่องแม้จะหอบคลอไปพลาง เป็นไปได้สูงว่า อีกไม่นานนัก เธออาจได้เลื่อนขั้นเป็นผู้บัญชาการกองกำลัง
อย่างแน่นอน แม้จะประจำการในยศจ่า แต่คำสั่งทุกอย่างในภาคสนามที่ประจำการล้วนขึ้นกับเธอ

   "เฮเลน เธอเป็นผู้นำที่ดีจริงนะ...ถึงชั้นจะฟังไม่รู้เรื่องนักก็เถอะ" สมิงหนุ่มหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนสำหรับเค้าเธอเป็นผู้หญิงที่ยอดเยี่ยมมาก ที่สามารถ
สั่งการและต่อสู้ได้ขนาดนี้ แม้ว่าความสามารถร่างกายจะเทียบเค้าไม่ติดก็ตาม

   "เธอจะไปรวมที่ศูนย์กลางก่อนจะกลับสินะ พวกเธอคงมีฐานเยอะน่าดูเลยนะเนี้ย ...คิดว่าถ้ามันตามไปถึงฐานใหญ่ของเธอจะเอาอยู่ไม๊" เค้าถามอย่างจริงจัง
ในขณะที่ลุกขึ้นแม้จะไม่มีเลือดหรือยาร่างกายของเค้าก็นับว่าฟื้นตัวได้รวดเร็วทีเดียว

   " ... ไม่มีทาง . . . . . . ตามหัวเมืองขนาดใหญ่ต่าง ๆ ตอนนี้มีปืนใหญ่อนุภาพสูงเพื่อกันเหนียวเรื่องนี้อยู่แล้ว  นั่นเป็นสาเหตุว่าทำไม เรา
ถึงมีหุ่นรบและวอร์เกอร์เตรียมไว้ เพราะศัตรูที่เราเผชิญหน้าด้วยมันไม่ใช่แค่ลูกหมาตัวเล็ก ๆ . . . แต่มันใหญ่ปานภูเขาเป็นลูก ๆ เลยก็มี "  เธอกล่าวขึ้นในขณะที่กำลัง
ชันตัวขึ้น

   " และต่อให้ไปถึงจริง ๆ ..กองกำลังทั้งหมดที่นั้นพร้อมจะสอยมันจนไม่เหลือแม้กระทั่งเลือดสักหยดก่อน ที่มันจะได้สะบัดเห็บหรืออ้วกแสงชีวภาพออกไปแน่ "
เธอพูดแบบเชิงฝากแค้นหน่อยๆ ผู้หญิงเวลาเจ็บแค้นนั้นน่ากลัวจริงๆ

   "เออะๆๆๆๆงั้นหมายความว่าถ้าชั้นไปยังที่แห่งนั้นแล้วเค้าจะเจี๊ยนชั้นเนี้ย ชั้นคงไม่รอดสินะ" สมิงหนุ่มเล่นลิ้นใส่เธอแต่ว่ามันก็จริงอย่างว่า สำหรับช่วงเวลานั้น
มีความเป็นไปได้สูงว่าเค้าจะโดนเจี๊ยนในฐานะตัวทดลอง แต่นั้นก็ทำให้เธออดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมร่างของภรรยาเค้าถึงโดนฉำแหละซะละเอียด ทั้งๆที่ปรกติก็สแกนก็ได้ และผู้ที่ใช้
สายฟ้ายิงจากร่างได้โดยไม่ต้องใช้อุปกรณอะไรเลยนั้นมีเป้าหมาย อะไร

   " .... นั่นสินะ .. ทั้งที่นายก็ออกจะเป็นคนดี "  เธอไม่ลังเลที่จะใช้คำว่าคนกับเขา

   " ...บางที ..ลูกสาวของผู้การคนนั้นคงช่วยนายได้ ...ไม่มีอะไรต้องห่วงหรอก " เธอยังแอบหวังเรื่องจะให้เค้าไปเป็นสุนัขเผ่าบ้านท่านผู้การอยู่แฮะ

   "นี้สรุปจะไม่ออกแนวว่าตอนนี้ชั้นอยู่คนเดียว นายแกล้งทำให้ชั้นสลบแล้วหนีไปเถอะหรือไง" สมิงจอมทะเล้นยังคงเล่นลิ้นอย่างสนุกปากในขณะที่เค้าฟื้นตัวขึ้น
มากแต่ดูเธอจะไม่ใหวเอาซะเลย

   "ให้ช่วยอุ้มไม๊" เค้าถามเธอเล็กน้อยซึ่งเธอคงปฎิเสทเค้าที่วิ่งเร็วกว่ายานภาหนะภาคพื้นดินไม่ได้แน่ๆ

   " ยังไม่ถึงเวลาพักนี่นะ ....ช่วยชั้นหน่อยแล้วกัน "  เธอไม่ได้เอ่ยตอบรับเขาตรง ๆ เพียงพักใบหน้าลงที่ไหล่ตัวก่อน ก่อนจะปรือตาขึ้นมองเขาเอ่ยนิ่งๆ
ตามบุคลิคเดิมที่เธอมี ..แม้ดูเขาจะอารมณ์ดีเพื่อโต้กับสถานะการณ์ แต่ดูเธอก็ไม่ยอมจะยิ้มสักที  ดูแล้วเธอคงเป็นเสือยิ้มยากขนานแท้

   "รับ ทราบเจ้าหญิง" เค้าโอบเธอขึ้นอย่างเบามือไว้ในอ้อมแขนก่อนที่จะเริ่มออกวิ่งไปตามรอยทางของ รถของหน่วยที่พึ่งผ่านไป อ้อมอกที่แม้จะอยู่ไต้เกราะก็ยัง
อบอุ่นน้ำเสียงที่พังแล้วรู้สึกดี ร่างกายที่โอบอุ้มและปกป้องผู้ที่อยู่ในอ้อมแขนได้นับว่าเค้าเป็นผู้ชายใน ผันของหลายๆคนแม้ว่าจะมีเขาอยู่บนหัวก็ตาม

   "เธอคิดว่า..เราจะมีโอกาศได้เจอไอ้คนๆนั้นอีกไม๊?" อยู่ดีๆเค้าก็ตีสีหน้านิ่งขึ้นมา

   " ได้เจอแน่ ๆ ...และต่อไปฉันจะเป่ากลางกบาลมันให้ได้ . . . " เธอเอ่ยแว่ว ๆ ลอยขึ้นมาแม้จะพักตัวอยู่ในวงแขนของเขา ใบหน้าตะแคงพัก
เข้าที่ช่วงเกราะอก 

   " ฟื้นตัวได้จากสายฟ้า ..ใช้ไฟฟ้าเป็นอาวุธ ...พลังที่เหนือมนุษย์ .. เป็นพลังจิตแน่ ๆ " เธอคาดเดาจากสิ่งที่เห็นมากับตาอย่างชัดเจนนั้น

   "ชั้น ไม่รู้หรอก...แต่ว่า...ชั้นเคยเห็นพลังแบบนี้...มันเป็นพลังที่ชั้นรู้จัก ....เป็นพลังของเพื่อนของชั้นเอง...เค้าตายไปแล้ว.." สมิงหนุ่มกล่าว
ขึ้นถึงผู้ที่ใช้พลังในรูปแบบเดียวกันถ้าในทางกลับกันแม้ว่า จะแตกต่างแต่เจ้านั้นก็คล้ายๆกับการใช้เลือดของเค้ามากทีเดียว เพราะมันใช้ได้แม้แต่ในการต่อสู้ และพื้นสภาพซึ่งตามปรกติ
แม้จะใช้ต่อสู้ได้แต่มนุตย์พลังจิตไม่น่าจะใช้สิ่งที่ตัวเองควบคุมฟื้นสภาพร่างกายได้

   " เพื่อนงั้นเหรอ .... งั้นเค้าก็คล้าย ๆ นายสินะ ..เพียงแต่เค้าใช้สายฟ้าหรือเปล่า .. . . ? "  เธอเริ่มนึกตามเขาไปพลาง เพราะเพียงเปลี่ยน
สิ่งที่ใช้ก็เหมือนกับความสามารถที่เขามียิ่งกว่าสิ่งใด ๆ

   "ใช่... หมอนั้นใช้สายฟ้านับเป็นผู้ที่แข็งแรงที่สุดในยามฟ้าคะนองเลยก็ว่าได้ แต่ด้วยขีดจำกัดในการใช้พลังเลยทำให้หมอนั้นต้องโดนสังหารในวันที่ฟ้าใส"เค้า
นิ่งไปเล็กน้อยก่อนพูดต่อ

   "โดยพวกมนุตย์แบบพวกเธอนั้นละ ส่วนร่างของหมอนั้นก็ไม่ได้กลับมา จึงไม่มีผู้สืบทอดสายฟ้าของหมอนั้น......นึกไม่ถึงว่า..จะมีมนุตย์ที่เอา แห่งกำเนิด
พลังไปใช้ได้แบบนี้" สมิงหนุ่มพูดในขณะที่เค้าเริ่มคลี่คลายปัญหาลงได้

   " แหล่งกำเนิดพลังงานเหร่อ ....สิ่งที่อยู่ในตัวเพื่อนของนายคนนั้นสินะ ? "  เธอสุ่มเดาไปพลาง แม้รู้สึกไม่อยากจะชวนคุยประเด็นนี้ต่อก็ตาม สมิงหนุ่ม
เริ่มยิ้มนิดๆและตอบคำถามเธออย่างเรียบๆ

   "ใช่มันเป็นลักษณะเฉพาะที่นานๆจะมีสักคน สิ่งที่ให้กำเนิดพลังนั้นจะอยู่ในร่างกายแต่กำเนิด ในบางจุดซึ่งแล้วแต่คน แต่มักจะอยู่ในจุดที่เมื่อดึงออกจะต้องตายเสมอ
เมื่อเจ้าของร่างตายลงหากนำศพกลับมาได้ จะต้องโดนค้นหาแหล่งกำเนิดพลังเพื่อนำออกมาให้ ทายาท ภรรยา หรือถ้าไม่มีก็ต้องยกให้หัวหน้าหมูบ้าน คนละชิ้น ซึ่งในศพภรรยาชั้น
ไม่มีแหล่งพลังงาน" เค้าพูดในขณะที่เผลอกอดเธอแรงขึ้น

   " .... ชั้นเข้าใจสาเหตุของพวกนักวิจัยแล้ว "  เธอพูดตัดบทลงไปแค่นั้น เพราะทั้งสองต่างก็คงจะเข้าใจดีแล้ว  หรือสิ่งที่เธอรับใช้นั้นได้เกิดส่วน ดำมืดขึ้น
มา ทั้งที่เธอเชื่อมันว่าจะขาวบริสุทธิ์มาตลอด ..

   "อย่า ได้เคลือบแคง...กระแสเลือดของเธอกำลังสับสน" เข้าทักขึ้นทันทีที่ทหารกล้าในอ้อมแขนเริ่มหวันใหว "ฉันต้องขอโทษเธอในบางเรื่อง...ชั้นกินศพของ
พวกเธอบางคนบนด่านฟ้าเพื่อพื้นตัว จากการต่อสู้ ทำให้ชั้นพอมีข้อมูลของพวกเธออยู่บ้าง" เค้าดูเสียใจกับเรื่องที่เกิดแต่มัน สุดวิสัยจริงๆ

   "ถ้ามองในมุมนั้นบางที่การแยกร่างภรรยาของชั้นเป็นชิ้นๆ อาจจะเพื่อกลบเกลื่อนว่าควักอะไรไปแค่บางส่วน ซึ่งคงไม่อยากให้ใครได้รับรู้ ขบวนการนี้อาจจะเป็น
แค่กลุ่มเล็กๆเท่านั้น ชั้นเชื่อว่าคนที่ให้กำเนิดนักรบผู้กล้าหาญเช่นเธอ จะไม่ใช้ผู้ที่คิดร้ายแก่เผ่าพันธุ์แน่นอน" เค้ากล่าวปลอบเธอเล็กน้อยเท่าที่ทำได้

   " ฉันถุกปลูกฝังมาตั้งแต่เข้าฝึก ...ฉันเป็นผู้หญิงคนเดียวจากนับหมื่นที่ถูกเลือกมาสังกัดร่วมกับกองทหารชาย ..ฝึกแบบเดียวกับพวกผู้ชาย ..อบรม
แบบเดียวกัน  ยัดเยียดและปลูกฝุงแบบเดียวกัน . . . . แต่น่าเสียดายที่ฉันไม่ผ่านการฝึกและอบรมเพื่อดึงพลังจิตมาใช้ในการสังกัด เป็นพิเศษ " นั้นอาจเป็นเรื่องที่ยากเย็น
มากสำหรับพวกเธอ

   " จิตใจของฉันยังไม่สงบพอ ..... "  เธอเงียบอย่างทิ้งทวนไป เธอดูจะเสียดายมันจริง ๆ ..และสิ่งที่เกี่ยวข้องย่อมเป็นปูมหลังของเธอแน่ ๆ

   "อ่อน ใหวสักนิดก็ได้...ไม่งั้นเธอคงไม่ได้มาอยู่ในอ้อมแขนของชั้นหรอก"สมิงหนุ่ม ยิ้มอย่างทะเล้นๆ เค้าดูจะลืมความทุกและความเศร้าได้ง่ายๆและพูดเล่น
ได้อย่างดี นั้นอาจจะแสดงถึงความเป็นผู้ใหญ่ของเค้าก็เป็นได้

   " ฮึ ...ฝันไปเถอะ  ชั้นทิ้งความอ่อนหวานและความอ่อนโยนไว้หน้าค่ายฝึกทหารหมด แล้วล่ะ .. "  เธอว่าและตะแคงหน้าหันออกไปมองระหว่างทาง
ที่เขากำลังวิ่ง

   "โธ่ ผู้หญิงที่ไม่อ่อนหวานนะก็ไม่........นั้นอะไร?" ทางเบื้องหน้านั้นพวกเค้าได้พบรถ ของกองกำลังบางส่วนพังพินาทอยู่ในขณะที่มีทหารหลายนาย
ล้มตายและมีร่องรอยการ จู่โจมเข้าประทะขณะที่ท่อเป็นรูเชื่อมออกไปยังที่ใหนสักแห่ง

   "นั้นมันรถของ ยัยพยาบาลแว่นนั้นนิ"  สมิงหนุ่มก้มลงมองซากรถก่อนที่จะสูดกลิ่น

   "โดนโจมตีจากด้านหน้า...โดนดัก!!!...มีบางส่วนหนีเข้าไปในทางนั้น..." เค้้าหลับตาสักพักก่อนลืมตาขึ้น

   "ยังได้ยินเสียงปืนอยู่!!!"เค้ามองไปยังหน้าของเฮเลนเหมือนอยากขอความคิดเห็นเพราะเค้าคงไม่ปล่อยเธอไว้คนเดียวแน่ๆ

   " บ้าที่สุด ... อุโมงโดนเจาะเหรอเนี่ย ...ได้ไงกัน "  เธอก่ายตัวลงจากวงแขนของชายหนุ่มและมองสภาพเบื้องหน้าของตนไว้ ปัจจุบัน 

   " เธอยังรอดชีวิตอยู่แน่ ๆ ..รีบตามไปช่วยกันเถอะ! "  ดูท่าทางเธอจะลนลานไม่น้อยเหมือนกัน เค้ารีบหยิบเอาอาวุธและยาบางอย่างออกจากศพของเหล่า
เพื่อนพ้องของเธอในขณะที่มองไป ตามซากศพบางซากอย่างพิจราณา

   "ไม่ใช่คนแน่ๆ"ว่าแล้วเค้าก็รีบวิ่งตามเธอไปในช่องที่ถูกเจาะนั้น ทันที

[quest]

EP6

   ทั้ง สองมุ่งไปยังทางท่อที่ถูกเจาะไว้เส้นทางนี้ดูจะเก่าหมายความว่ามีความเป็นไป ได้ที่มันจะถูกเจาะมานานแล้วและลืมอุดหรือไม่ก็โดนเจาะแล้วพึ่งพังออกมาด้าน
ข้างเร็วๆนี้ซึ่งมันเป็นเรื่องบ้าชัดๆที่เหตุการณ์ทุกอย่างจะมาบังเอิญเกิด ขึ้นในวันเดียวกันงานนี้มันต้องมีใครอยู่เบื้องหลังแน่ๆ ทั้งคู่มุ่งไปสุ่ทางเบื้องหน้าเพื่อช่วยเหลือเหล่าทหารที่
กำลังสู้รบกับ เหล่าสัตว์ประหลาดที่อยู่เบื้องหน้า  สมิงหนุ่มชี้นำทางเธอในขณะที่เค้า แบกอาวุธสำรองมาพร้อมมือเพื่อให้เธอใช้ได้งาน เพราะเค้าเองก็มีร่างกายเป็นอาวุธคู่มืออยู่แล้ว
ทั้งคู่วิ่งออกมาจนถึงสุดทางมันกลับเป็นคล้ายๆถ้ำที่มีหลายๆชั้นละไม่มี เพดานดูรวมๆเหมือนหุบเขาที่มีถ้ำทะลุเชื่อมต่อกันมากมายโดยมีแอ่งน้ำอยู่ เบื่องล่างซึ่งดูน่าสงสัยสุดๆเสียง
สัตว์ชนิตต่างๆระงมไปทั่วแสดงถึงจำนวน ประชากรในระบบนิเวทแห่งนี้ได้อย่างดี

   " เสียงปืนมาจากทางไหน ...ที่นี่น่าสงสัยมาก แต่ตอนนี้เราควรจะช่วยคนก่อน  นายช่วยนำไปทีได้รึเปล่า ? " เธอหันมาเอ่ยกับเขาเรียบ ๆ และเธอ
เองก็มองไปรอบ ๆ พลางกระชับปืนและดึงดาบเหล็กออกมาอย่างเตรียมพร้อม

   "ไป ทางนี้ "เค้านำพาเธอมุ่งไปยังหุบผาโดยพยายามอยู่ห่างน้ำ สังหรเค้าไม่ดีอย่างมากกับสิ่งที่อยู่ข้างไต้ม่านน้ำแห่งนี้เค้าพาเธอหลบตามทิวไม้โดยไม่กลัวสัตว์ร้าย
ที่ซุ่มอยู่อาจจะเพราะเค้าชำนาญในพื้นที่แบบนี้ก็ได้หรือไอ้ที่ซุมอยู่แล้วร้ายที่สุดอาจจะเป็นเค้ากระมั้ง ในขณะที่กำลังวิ่งลัดเลาะอยู่นั้นก็มีหญิงสาวคนหนึ่งที่เปลื่อยร่างโผล่ขึ้นมาจากน้ำ
ด้วยผมอันยาวของเธอนั้นทำให้ไม่สามารถมองเห็นไปหน้าได้

   เธอ นั้นขยับตัวดุจดังกำลังว่ายน้ำเล่นอยู่ก็ไม่ปาน เฮเลนทำท่าเหมือนจะขยับไปหาแต่ก็หยุดลงด้วยความสงสัยในสิ่งที่ผิดปรกติอย่าง เห็นได้ชัดในขณะที่สมิงหนุ่ม
ก็ปรามมือไว้ในตอนนั้นเองเหล่าสัตว์ประหลาดที่ มีปีกก็ได้บินผ่านมาฝูงหนึ่งมันเห็นหญิงสาวและพุ่งเข้าจู่โจมเธอทันที  ในขณะที่หญิงสาวนั้นก็เคลื่อนที่ในน้ำเป็นวงแคบๆเพื่อหนี
จากสัตว์ร้ายจนมันกรู ลงมาทั้งฝูงและรุมทึ้งร่างเธอแต่ไม่ทันไรปากขนาดยักษ์ก็พุ่งขึ้นจากผิวน้ำ และฮุบมันหายไปทั้งฝูง มันคือปลาตกเบ็ดนั้นเอง

   " น่าขยะแขยงชะมัด ..มันถึงกับพัฒนาเหยื่อล่อเป็นรูปร่างคนได้เลยเหรอเนี่ย "  เธออดจะบ่นออกมาด้วยความรังเกียจไม่ได้ก่อนเธอจะมองไปรอบ ๆ

   " หวังว่า ...คนพวกนั้นคงยังพอจะรอดชีวิตในที่แบบนี้อยู่บ้างหรอกนะ .. "  เธอเอ่ยอย่างมีความหวังไว้ในใจเล็ก ๆ

   "ยัง ได้ยิงเสียงอยู่....อย่างน้อยๆก็5-6คน " เค้าพาร่างของเธอมุ่งไปยังเสียง โดยหลีกเลี่ยงการอยู่ในที่ต่ำและโล่งเพราะ อย่างน้อยจะได้ไม่เจอตัวโตๆเป็น
แน่ๆเค้าลัดเลาะไปยังชั้นสองของถ้ำแม้ว่าจะ เจอตัวอะไรเป็นระยะๆแต่เค้าก็ใช้กรงเล็บนั้นสังหารและกินมันเพื่อฟื้นสภาพอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เธอก็ใช้ปืนที่ปรับเป็นระบบเก็บ
เสียงและดาบในการรบ ซะส่วนใหญ่เนื่องจากพวกเค้าต้องการสมทบกับพักพวกไม่ใช้กวาดล้าง 

   แต่แล้วการเคลื่อนที่ของสมิงหนุ่มก็หยุดชะงักเค้ารีบรวบตัวหญิงสาวมาแนบตัวและปิดปาก เธอไว้ในขณะที่เสียงก้าวเดินที่สะเทือนไปทั่วย่างกรายมามันเป็นสัตว์
ขนาดยักษ์รูปร่างคล้ายไดโนเสาท์กินเนื้อผสมกับจระเข้น้ำจืดตังยาวสัก20เมตรเห็น จะได้ มันเดินอย่างช้าๆและอุ้ยอ้ายไปตามทางอย่างสบายใจเหมือนกับไม่ต้องระแวงอะไรเลย
มันเดินผ่านไปอย่างช้าๆและมองกับดักของปลาตกเบ็ดและก้มลงงับมันอย่างสบายอารมณ์

   ทันทีที่งับมันก็โดนปลายักษ์นั้นฮุบในทันทีปากขนาดใหญ่นั้นกลืนร่างมันจนหมด แต่ร่างของมันกลับไม่ขยับเลยแม่แต่น้อยมันเอาร่างของมันกระแทกเข้ากับ
กำแพงหิน ซะจนปลานั้นถึงกับปล่อยและพยายามหนีแต่มันก็กัดเข้าที่ร่างของปลายักษ์ที่ใหญ่กว่ามันถึงเท่าตัวก่อนที่จะยกฟาดไปมาและสบัดจนขาดอย่างง่ายดายเหมือนกับ ใช้มือ
ฉีกขนมปังยามเช้า  สมิงหนุ่มทำท่ากังวลหนักพร้อมกับพร้อมกับพูดเบาๆ

   "เจ้าถิ่นงั้นหรือ.........เจ้า นี้.....แกร่งกว่าชั้น......"สมิงตนนี้บ่นขึ้นโดยสแดงท่าทีกังวลอย่างเห็น ได้ชัด

   " ไม่ควรปะทะมันเป็นดีสินะ ... "  เธอเอ่ยเสียงซุบซิบกับเขา  และยังคงพยายามแนะนำชวนกันเลาะสูงขึ้นไปเพื่อ เลี่ยงจากการปะทะกับมันหรือประจัญ
หน้ากันตรง ๆ  ซึ่งเธอเองก็รู้สึกไม่อยากเสี่ยงเท่าไหร่นักเช่นกัน

   " ถ้าการระเปิดปืนคืออาวุธที่แรงที่สุดที่เรามี.....ไม่มีทางทำอะไรมันได้เลย "ชายหนุ่มวิเคาระในขณะที่พาร่างเธอขึ้นไปถึงชั้นที่3 ก่อนที่จะพูดเล่นขึ้น

   "รู้ไม๊ว่าชั้นจับอะไรเธอไปบ้างตั้งแต่เราพบกัน นอกจากเมียชั้น ชั้นไม่เคยได้กำไรจากสาวใหนขนาดนี้มาก่อนนะเนี้ย"แล้วเค้าก็หัวเราะเบาๆขณะ ที่วิ่งนำทางเธอ

   " หุปปากแล้วรีบ ๆ นำทางไปเถอะน่า ..ไม่ใช่เวลามาหม้อชั้น "  เหมือนเธอจะไม่ยอมเล่นด้วย  แถมดุใส่เขาปานจะกัดจะงับยังไง ยังงั้น คิ้วขมวด
ตามเล็ก ๆ แต่ดูแล้วจริง ๆ เธอก็ไม่ได้ซีเครียดมากนัก คงเพราะเธอห่วงคนอื่น ๆ มากกว่า

   "จริงๆ ชั้นแค่อยากจะบอกเธอว่าเสียงปืนเงียบไปแล้ว ไม่มีเสียงการระเปิดปืน คิดว่าพวกเค้าคงรอดจากการปะทะและหลบซ้อนตัวอยู่...หวังว่านะ" สมิงหนุ่ม
วิ่งลัดเลาะไปยังขอบของหน้าผาก็พบพวกสัตว์ประหลาดขนาดเล็กกำลังกิน ซากทหารและสัตว์ประหลาดที่ล้มตายอยู่คงเป็นพวกนักกินซากในแถบนี้เป็นแน่ สมิงหนุ่มเงียบและจ้ิองมอง
พื้นที่โดยรอบก่อนจะชี้ไปยังพุ่มไม้ที่ห่างออกไป ซึ่งมีหินบังอยู่

   "พวกเค้าอยู่ตรงนั้น"เค้าชี้ให้หญิงสาวได้เห็น

   " ... . . ขอบใจนายและสวรรค์ "  เธอเอ่ยและวกตัวเลี้ยวผ่านร่างเขามา ก่อนจะยิงเข้าไปยังเหล่าสัตว์กินซากตัวกระจ้อยเหล่านั้นให้มันตายคาที่ เสีย
และเดินต่อไปยังแนวหินกับพงหญ้านั้น 

   " ยังมีใครอยู่มั้ย ....อย่าเสียงดัง "  เธอเอ่ยแว่วเข้าไป

   "นั้น จ่าหรือ...เฮ้ย..เฮียอสูรก็มาด้วย" เหล่าทหารที่ซุ่มอยู่ดูมีกำลังใจมากขึ้นทันตาเห็นพวกเค้านั้นตกอยู่ในวงล้อม ศัตรูจนสภาพจิตใจย้ำแย่แถมสาวน้อย
พยาบาลก็ท่าทางบาดเจ็บแถมมีพิษไข้อีกด้วย น่าแปลกที่เค้าต้องหนีมายังสถานที่อันตรายแบบนี้โดยที่ไม่ยอมหนีไปในทางหลัก

   " อีกไม่น่าจะไกลน่าจะถึงทางออก ...ทำไมถึงหนีเข้าอุโมงแบบนั้นกัน ...แล้วก็อย่างสงเสียงดังไป "  เธอเอ่ยเชิงถามเล็ก ๆ ก่อนจะวกเข้ามาดูอาการ
พยาบาลสาว

   "ตอน แรกเราปฎิบัติการก็ไปตามทางอย่างที่จ่าบอกนั้นละแต่อยู่ดีๆ ก็มีรถขนกำลังพลแบบหุ่มเกราะหนักในการรบ รุ่นที่29 มาแซงไปตอนแรกก็นึกว่าเป็นหน่วย
พิเศษแต่ที่ใหนได้

   "ชายคนนั้นกำหมดแน่นในขณะ ที่เล่าต่อ"มันกลับยิงใส่รถลำเลียงพลข้างหน้าซะจนเฮี้ยนไม่รู้ว่ารอดไปได้กี่คนและเมื่อเปิดท้ายรถออก ชั้นไม่อยากเชื่อเลย มัน
ขนสัตว์ประหลาดมา แถมยัยผู้หญิงใส่ชุดกราว์นั้นยังใช้งานพวกมันเล่นงานพวกเราได้อีก"

   "ยัยนั้น ลอยไปมาได้อย่างกับผีแถมยังเอามือเปล่าแทงเข้าใส่หมอมาเรีย จนมีสภาพแบบนี้ละ"จากความหวาดกลัวชายคนนี้คงพูดจริงแน่ๆ "เราโดนไล่ต้อนให้
เข้ามาในนี้ซะจนออกไปไม่ได้ต้องติดแหงกอยู่ในนี้ติดต่อใคร ก็ไม่ได้ ดีที่มีจ่ากับเฮียนี้ละที่เข้ามาไม่งั้นเราได้ตายอยู่นี้แน่" พลทหารเล่าให้ฟังโดยละเอียดถึงเหตุการที่พึ่งเกิดไป
ได้ไม่นานในขณะที่สมิง หนุ่มดูอาการของหมอสาวอย่างละเอียด

   " ....ยังรอดได้ก็ดี ..แต่อย่ามาทำสำออยให้ชั้นเห็นอีก  ผู้ชายประสาอะไร .. "  เธอเอ่ยต่อว่าชายหนุ่มทหารราบที่ตั่วสั่นเหมือนลูกหมาตกน้ำนั่น
แต่กระนั้นก็ตัดบทไป

   " ... ขวดสุดท้ายนี้คงพอจะช่วยได้ล่ะนะ . . . . "  เธอหยิบเอายาฉุกเฉินหลอดเรียวหลอดสุดท้ายนั้นออกมาหักหัวแก้วบาง ๆ มันอก และจึงเท
ลงบนปากแผลของหมอสาวจนมันสมานกลับเข้าตามเดิมเหลือไว้แต่คราบเลือด

   " ดูแล้วพิษไม่น่าร้ายแรงมาก ..แต่ยังชะล่าใจไม่ได้  พวกเรารีบกลับออกไปกันดีกว่า "สมิง หนุ่มมองทิศทางก่อนและพูดขึ้น

   "เรากลับทางเก่าไม่ได้แล้วกลิ่นเลือดคงนำพวกตัวใหญ่ๆตามรอยมาในไม่นานถ้าสวน ไปรับรองได้วุ่นหนักแน่ๆมีแค่ไม่ถึง10คนจะไปลุยกับมันทั้งฝูงคงพิลึกน่าดู
พวกนายเอาอาวุธพวกนี้ไปละกันส่วนหมอนะเดียวชั้นอุ้มเองชั้นคล่องตัวสุดถ้า เกิดต้องเคลื่อนพลชันน่าจะช่วยได้มากกว่า ตอนนี้ชั้นเสนอเรื่องการอ้อมเพื่อเลี้ยงการปะทะจะเห็นด้วยไม๊?

   "ชายหนุ่มเสนอก่อนตัดสินใจ"ซึ่งเธอก็ดูไม่คัดค้าน

   " ดี  แบบไหนก็ได้ทั้งนั้น  เราพยายามหลีกเลี่ยงการปะทะให้มากที่สุดนอกจากจะ จำเป็น ... "  เธอเอ่ยอย่างเห็นด้วยกันเขา  ก่อนจะหันไปมองเจ้าถิ่นตัวยักษ์
นั่นเพื่อจะ พิจารณารูปร่างและโครงสร้างโดยรวมของมันที่น่าจะมีวิธีแก้เผ็ดมันอยู่บ้าง

   "อย่า หวังเลย....ไอ้เจ้านั้น....อาจจะแกร่งกว่ามังกร.." เค้าพูดขึ้นเล่นเอาทุกคน หันกลับมามองเจ้าอุ้ยอ้ายนั้นเป็นสายตาเดียวกัน แบบนี้เป็นเครื่องยืนยัน
อย่างชัดเจนว่าไม่ควรยุ่งด้วยสุดๆเค้ารีบชี้ทางใน การลัดเลาะเพื่อหลีกหนีจากสายตาพวกสัตว์ร้ายให้ได้มากที่สุดสิ่งเดียวที่ เค้าบอกได้คือถ้าตัวใหนเห็นเราให้ยิงทิ้งทันทีอย่าได้ปล่อยไว้
หรือเสียดายกระสุน

   "คุณชื่ออะไรนะคะคุณอสูร.."หมอตัวน้อยถามเค้าอย่างอ่อนแรงในขณะ ที่สมิงหนุ่มตอบโดยมองระวังภัยรอบข้าง

   "แอชทารอน...เธอก็มาเรียสินะ"เธอ หัวเราะเบาๆก่อนจะพูดต่อ"ดีใจจังเลยที่คุณสนใจชื่อชั้น.....ชั้นติดหนีคุณ อีกแล้วนะคะ"ท่าทางเธอจะสำนึกบุญคุณ
และปลื้มสุดหล่อคนนี้น่าดู

   "ไม่เป็นไรครับมันเป็นสิ่งที่ผู้ชายควรทำอยู่แล้ว"น่านตอบซะสุภาพบุรุษซะ

   " .... "  เธอที่เดินรั้งท้ายอย่างระวังหลังก็กลับพลอยรู้สึกหมั่นใส้แปลก ๆ ชอบกล  ก่อนจะหันไปยิงสัตว์เล็ดสัตว์น้อยทุกตัวที่เธอเห็นในละแวกรอบข้าง
ก่อนที่มันจะส่งเสียงน่าปวดหัวไปสะกิดเจ้าตัวโตนั่น

   "นี้ ก็พ้นระยะมาพอดูแล้วมันคงหาเราไม่เจอง่ายๆแน่ๆ"สมิงหนุ่มกล่าวขึ้นในขณะนั้น เองก็มีสัตวร้ายผู้ล่ากลุ่มหนึ่งพุ่งเข้าโจมตีเหล่าทหารคมหอกของมันเฉียด
ร่างของทหารคนหน้าจนล้มลงในขณะที่มันกำลังจะซ้ำนั้นเอง เฮเลนกราดกระสุนใส่มันแต่มันกลับกระโดดถอยหลังและยกโล่กันกระสุนของเธอเอา ไว้และพวกมันก็ได้ออกมาจากพุ่ม
ไม้และเชิงเขาบริเวญนั้นประมาณ10กว่าตัว  ทุกตัวติดเกราะกันกระสุนรูปแบบรบหนักของกองกำลังของเธอที่ถูกตีตราขึ้นใหม่ เพร้อมอาวุธหอกอาบพลังงานสำหรับการต่อสู้กับสัตว์
ขนาดใหญ่

   "ไอ้นี้ละที่ไล่เราเข้ามาในนี้ละ"นายทหารกล่าวขึ้นถึงสัตว์ร้ายตรงหน้าซึ่ง มันเป็นสิ่งที่โดนควบคุมโดยมนุตย์อย่างแน่นอนและแสดงว่าผู้ที่ควบคุมพวกมัน ก็อยู่
แถวๆนี้เป็นแน่

   " ... ไม่มีเวลามาเล่นกับตัวพวกนี้พอแน่ ๆ  พวกนายรีบหนีออกไป พาคนป่วยกลับไปรักษาโดยเร็วที่สุด  นายตามไปคุ้มกันพวกเขาด้วย ..ฉันจะดูเจ้า
ตัวประหลาดพวกนี้หน่อย "  เธอสั่งเอา ๆ เหมือนเอาแต่ใจยังไงชอบกล  ซึ่งเธอยืนยันจะอยู่ยันตรงนี้ตามลำพัง  แต่ยังไง ซะเธอย่อมมีแผนจะหนีตามพวกเขามาอยู่แล้ว

   "อย่า ให้ชั้นเหนื่อยแบบรอบที่แล้วละ"ชายหนุ่มกล่าวขึ้นในขณะที่รีบวิ่งหนีไปพร้อม กลุ่มทหารในขณะนั้นก็มีเสียงๆหนึ่งดังขึ้น"เธอคิดว่าแค่คนเดียวจะจัดการ
กับผลงานของทางเราได้10ตัวเชียวหรือ" ที่ชั้น3มีหญิงสาวในชุดกราว์นั้งทานแอ็ปเบิลอยู่อย่างสบายอกสบายใจเธอ ใส่แว่นสีดำและแต่งตัวเหมือน ดร. ขอสถาบันอะไรสักอย่าง
เธอคุยกับเฮเลนอย่างสนอกสนใจ

   " เธอจะหลบลูกตะกั่วของชั้นได้รึเปล่าล่ะ .. "  เธอยกปืนกลเล็กในมือขึ้นยิงใส่เธอหนึ่งนัดอย่างไม่รีรอและไม่มีปี่ ขลุ่ย  และเหมือนจะไม่ได้เล็งส่วนใดเป็น
พิเศษเพียงเล็งที่ร่างของเธอเท่านั้น    ลูกตะกัวนั้นโดนม่านน้ำบางๆหันเป็นชิ้นเล็กๆในขณะที่สาวคนนั้นลุกขึ้นยืนบน อากาศ

   "มันก็ไม่ได้ยากอะไรไม่ใช่หรือไง แล้วเธอมีอะไรจะเล่นให้ชั้นดูอีกละ"เธอถามทหารหญิงอย่างสนุกปากก่อนที่จะมอง ไปยังเหล่าทหารที่กำลังเคลื่อนพลหนี "อ้าวๆ
แบบนี้ก็แย่สินี้เป็นควาลับนะจ๊ะ"เอกล่าวขึ้นในขณะที่หายตัวไปเดื่อๆไปยังพื้นน้ำเบื่องล่างกวาดน้ำชึ้นมาบนมือเล็กน้อยและพุ่งไปประชิดร่างของทหารหนุ่มก่อนที่เธอจะหันเค้าเป้นชิ้นๆ
ด้วยคมมีดแรงดันน้ำสูงทำเอาทหารที่เหลือลนลานทันที  สมิงหนุ่มหวัดคมมีดเข้าใส่แต่เธอก็หายตัวหลบได้อีกท่าทางคงเป็นไซคิกเกอร์และผู้ได้รับพลังน้ำอย่างแน่นอน

   " อย่าไปสนใจ!!  วิ่ง!!! "  ไม่ว่าประการใดก็ตาม เธอวิ่งย้อนกลับเข้าไปหาไซคิกเกอร์สาวในชุดกราวทั้งหวดดาบเหล็กเข้าใส่ซื่อ ๆ เหมือนจะยัง
ไม่ได้คิดอะไรมากนัก  แต่ในเวลานั้นเองกรงเล็บอีกคู่ก็ได้สบั้นเข้าใส่ร่างของไซคิกเกอร์สาวทำให้เธอต้อง หลบออกไป สมิงหนุ่มย้อนกลับมาช่วยเธอโดยฝากมาเรียให้ทหารนำตัว
ออกไปเหล่าสัตว์ร้ายจึง เริ่มทำการล้อมทันที

   "ฮึๆๆๆๆๆๆๆนึกไว้แล้วว่าแกต้องโดดเข้ามาหาชั้นเองอสูร "นักวิทยาศาตร์สาวพูดเล่นกันสมิงหนุ่มที่เข้ามาอยู่ในวงล้อมร่วมกับเฮเลน

   " .. ให้ตายเถอะ ชั้นบอกให้นายวิ่งแท้ ๆ . . . . "  เธอวาดดาบกลับมากระชับมั่นดังเดิม เธอจึงลองกดปุ่มสัญญาณบริเวณร่องพับคอของชุดเกราะ
เผื่อจะใช้งานได้ เธอต้องการซิกถึงหน่วยพิเศษเพื่อเป็นกองหนุน บางทีเธอและเขาอาจเอาตัวพวกนี้นับสิบไม่ไหว หากรวมสาวโรคจิตคนนี้เขาไปอีกคน  คำพูดหนึ่งเดียวที่ออกจากปาก
ของเค้านั้นทำให้เธอเข้าใจเหตุผลในทันที

   "การเคลื่อนย้าย...ควบคุมสัตว์ร้าย.....เดินในอากาศ....นั้นเป็นของเฟย์ย่า ........แกแยกส่วนเมียของชั้น!!!" ในยามนี้สิ่งที่ขับดัน
เค้าให้เข้ามาในวงล้อมนี้ไม่ใช่ความห่วงใยแต่เป็นเปลวแห่งไอแค้นที่ระอุเสียจนเธอรับรู้ได้ แม้แต่หทารสัตว์นับสิบยังรับรู้และหยุดนิ่งด้วยความกลัวเกรง

   " อ่าฮะ ...นี่สินะ ตัวการ "  ดูเหมือนว่าเธอจะรู้สึกเคืองตามไปด้วย  แม้แรงกดดันจากสมิงหนุ่มข้าง กายมหาศาลจนคาดไม่ถึง แต่เธอกลับยิ่งรู้สึกกระชุ่ม
กระชวยหนักขึ้นมากกว่ากว่าจะเกรงตามไป

   "นี้ๆอย่าใส่ร้ายกันสิ.....ชั้นก็ไม่ได้ชอบนักหรอกนะ......ในตอนแรกๆนะ" สาวในชุดกราวด์อมยิ้มอย่างเจ้าเลห์

   "แต่ ว่านะพอได้ไอ้ม่านน้ำเนี้มันดันหันได้เฉียบมากๆเลยนะสิ สมเป็นของสุดยอดสมิงแดนไต้จริงๆ การชำแหละเลยเป็นดังงานศิลปะชั้นเลิสเลยทีเดียว เป็นไงละการ
ที่ชั้นหันไอ้หน้าขนอย่างพวกแก ออกมาได้งดงามมากเลยใช่ไม๊ล๊า  โครงสร้างร่างกายที่งดงามกับการแยกส่วที่งดงามมันช่างส่อประสานได้ลงตัวจริงๆ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"  เธอ หัวเราะอย่างบ้าคลั่งทำให้หน้าได้รูปสวยนั้นดูบูดเบี้ยวสมกับจิตใจอันเน่า เฟะของเธอ

   "ฆ่ามัน!!!!!"ทันทีที่สังการสัตว์ประหลาดติดเกราะหนักก็พุ่งเข้าจู่โจมทั้ง สองทันที

   " ฉลาดดีนะ ..เอาเกราะมาใส่น่ะ "  เธอเอ่ยเหมือนจะชม แต่ก็พลอยวิ่งสวนทางเข้าไปหาพวกมันในฝั่งหนึ่ง มือที่ถือปืนอยู่นั้นสะบัดเข้ามาตอกส้นหนัก ๆ เพื่อ
จะระเบิดมันทิ้ง

   " แต่เอามาปะติดปะต่อแล้วใส่แบบนั้นน่ะ ...แกร่งแค่ไหนก็ไลฟ์บอย "  เธอย่อตัวหลอบคมหอกคมโล่และพุ่งตัวจังหวะเดียวเข้าประชิด ยัดกระบอกปืนเข้ากับ
แนวเกราะที่เว้นไว้ของมัน ก่อนกระโจนกลับออกมารวมตัวกับสมิงหนุ่มอีกครั้ง และโบกมือไปกลัดระเบิดมือที่เอวเตรียมพร้อมไว้ สัตว์ประหลาดนั้นดูลนลานกับการโดนยัดระเปิดหญิง
ในชุดกราว์จึงรีบใช้น้ำหันร่างมันไปพร้อมกับปืน แต่ก็ผิดพลาดด้วยระยะที่ห่างที่ปลอดภัยของเธอทำให้แรงดันน้ำ ไม่เพียงพอที่จะตัดชิ้นเกราะของลูกน้องตนจนทำให้มันระเปิดและโดน
พวกเดียวกัน กระเด็นไปคนละทาง

   "คิดอะไรตื่นๆ"สมิงหนุ่มพุ่งเข้าชนกับสัตว์ประหลาดหุ่มเกราะที่แข็งแกร่งที่ประมาทนั้นจนมันปลิวแล้วคว้าจับหัวมันไว้ก่อนที่ จะสปัดจนคอมันหักอย่างง่ายดาย

   "อาวุธที่แปะๆใส่เข้าไปโดยไม่ได้ผ่านการสร้างสรรและไม่ผ่านการฝึกฝนมันก็แค่ โซ่ตรวนเท่านั้นละ" สมิงหนุ่มเปลี่ยนมันเป็นเลือดและสาดใส่พวกที่เหลือทำให้พวก
มันถอยฉากออกไปใน ขณะที่ทังสองยิ้มใส่สาวผู้ใช้น้ำอย่างดูถูก

   "พวกแก.....เป็นแค่ทหารโง่ๆ กับเดรฉาน...กล้าดูถูกผลงานของชั้นงั้นหรือ!!!!"เธอดูยั่วจัดกับการที่ผลงาน ที่เธอทำมาโดนกำจัดง่ายๆเหมือนกับว่า
มันเป็นสัตว์ประหลาดกระจอกๆธรรมดาสมิง หนุ่มได้ฟังจึงหัวเราะขึ้นมาเสียงดัง

   "เฮ้ เฮเลน!!! เค้าบอกว่านี้เป็นผลงานของเค้านะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ...โอ้ย...เธอคิดว่าไง"สมิงหนุ่มเปล่งน้ำเสียงอย่างดูถูกเป็นที่ สุดการเล่นงานศักดิศรีคนๆ
นี้คงต้องเล่นแบบนี้กระมั้ง

   " ผลงาน ??? ..อุฟ ..ฮะ ๆ ..ฮะ ๆ ๆ ..ฮ๊าาา! ฮะ ๆ ๆ ๆ ~!! เนี่ยนะผลงาน!! ข้าวผัดไข่ดาวยังน่าดูแล้วก็มีประโยชน์กว่านี้เลย!"ดูท่าเธอ
จะขำจนแทบอยากจะลงไปกลิ้งกับพื้นเลยทีเดียว

   " คำจำกัดความของคำว่าผลงานของเธอคืออะไรแม่สาวโรคจิต .. แค่เอากระดาษมาตัดเป็นรูปคนยืนจูงมือกันแบบเนี้ยน่ะเรอะ ?  สุดยอดจริง ๆ ... "

   สาย ตาของเธอนั้นแม้จะซ้อนอยุ่หลังแว่นดำแต่ก็แสดงออกได้อย่างชัดเจนว่าคงจะจ้อง แบบกินเลือดกินเนื้อแน่ๆ เธอกัดปากที่ทาลิบสีแดงสดนั้นเสียจนเลือดออกก่อน
ที่จะสั่้งไปยังเหล่าทหาร สัตว์ประหลาดของเธอ

   "ฆ่ามัน!!!ฆ่ามันเดียวนี้ "เธอพุ่งลงไปฉากน้ำก่อนที่จะดึงน้ำขึ้นมาและพุ่งตัวเพื่อการเตรียมยิงใบมีด แรงดันสูงนั้นอีกครั้งเหล่าสัตว์ประหลาดในชุดเกราะหลังจาก
ได้รับคำสั่ง ก็ได้สติและพุ่งลุยเข้ามาอีกรอบคราวนี้มันดูจะเตรียมพร้อมมากขึ้นและกระโจน ลงมาแทงยังสมิงหนุ่มแต่สมิงหนุ่มก็ใช้ดาบที่เกิดจากการเลืดของเค้าปัดมัน และรับมือพวกที่
บุกเข้ามาอย่างต่อเนื่องในส่วนของเค้าส่วนอีก4ตัวพุ่งมายัง เฮเลนเพื่อจะเสียบเธอด้วยหอกเคลือบพลังงานเหล่านั้น

   " มาเลย .... . . มาเลย . . . "  เธอจัดท่ายืนเล็ก ๆ ให้สะดวกกับการเคลื่อนไหว  แต่เธอยังไม่ขยับเขยื้อนไปทาอื่นแต่อย่าง ใด  ทันทีที่คมหอก
ทั้งสี่ขยับกระชับเธอก็กระโดดสูงขึ้น ในจังหวะเดียวกันกับที่พวกมันแทงเข้าใส่เธอพร้อมกันเป็นเป้าหมายเดียวดั่งหลบได้อย่างเฉียดฉิว และทำให้เล่มหอกกลัดกันจนรวนดึงกลับแทบไม่ได้
เธอ จึงอาศัยจังหวะนี้กระชับดาบที่อาบพลังงานความร้อนสูงขึ้นมาใล่จวกร่องเกราะ และบิดกระชากเพิ่มรายตัว  ไม่ลืมที่จะเบี่ยงหลบในบางจังหวะที่พวกมันโต้ตอบ อาศัยความที่ร่างเธอ
เล็กกว่านั้นได้อย่างเหมาะเจาะ

   ในช่วงเวลานั้นเองคมมีดน้ำได้พุ่งมายังเฮเลนอย่างบ้าคลัง แต่เธอเองก็ใช้พวกสัตว์ประหลาดเป็นโล่ด้วยรูปร่างที่เล็กนั้นทำให้เธอได้ เปรียบในการหลบหลีกในขณะที่หญิง
ในชุดกราว์นั้นพุ่งเข้ามาประชิดหวังใช้แรง ดันน้ำบั่นร่างทั้งลูกน้องของตนและเฮเลนไปพร้อมๆกัน แต่แส้ใบมีดโลหิตก็พุ่งมายังสาวหมอโรคจิตและทะลวงกระแทกบาเรียน้ำของเธอจน ต้อง
ถอยไปกลายเป็นว่าเธอไม่อาจเข้ามาในระยะหวังผลของตัวเองได้เพราะสมิงหนุ่ม เธอโกรธอย่างมากที่โดนโจมตีในจังหวะได้เปรียบอย่างนี้

   "จัดการไอ้หน้าขนนั้นซะ!!!!" เธอสั่งการอย่างเกรี้ยวกราดในขณะที่เหล่าสัตว์ประหลาดหุ่มเกราะที่เหลืออยู่ 4ตัวนั้นก็มุ่งจู่โจมมายังสมิงหนุ่มเพื่อทำตามคำสั่งโดย
ที่ไม่สนใจไปที่เฮเลนเลยแม้แต่น้อยคมหอกพลังงานนั้นต่างมุ่งมายังสมิงหนุ่มเพื่อหวังพิฆาต

   " กระโดดออกมา!! " เธอตะโกนเข้าไปในวงตะลุมบอน ทั้งกระชากระเบิดมือที่เอวออกมา และขว้างมันกลิ้งไปกับพื้นอย่างแรง เพื่อกระตุ้นความเร็วในการระเบิด
ของมันให้เร็วขึ้น ขณะที่มันกลิ้งหลุน ๆ เข้าไปกลางวงปะทะ

   "ลา ละ" สมิงหนุ่มกระโจนข้ามการโจมตีด้วยคมหอกและถีบด้านหลังของเหล่าทหารตัวประหลาด จนมันล้มลงและทับของฝากจากหญิงสาวจนมันระเปิดพวกที่อยู่
ตรงนั้นกระเด็น กระจุยกระจายเป็นชิ้นๆ ก่อนที่เค้าจะพุ่งทะยานไปซะสูงลิ้ว และหวดแส้าโลหิตใส่ด้านหลังตรงปลายของมันนั้นบานออกเป็นดังโล่ซึ่งเค้าฟาดมันลงมา เพื่อป้องกันให้
เฮเลนในขณะที่สาวโรคจิต ลอบมายิงคมดาบน้ำใส่เธอในระยะประชิด

   "ตาย ซะเถอะไอ้นังผู้หญิงชั้นต่ำ!!!!" ตอนนี้หญิงผู้ใช้น้ำสีหน้าไม่ต่างจากคนที่วิปลาสและบ้าคลั่ง เธอเพิ่มแรงอัดน้ำเพื่อทะลวงเกราะโลหิตของสมิงหนุ่มใน
ขณะที่เกราะนั้นเริ่ม ทะลุเนื่องจากเจอเจาะในระยะประชิดแส้นั้นก็ได้ตะหวัดร่างเฮเลนขึ้นมาหาตัวเค้า และเหลือของขวัญเล็กๆน้อยๆไว้ให้ หญิงในชุดกราวด์ ระเปิดมือขนาดเล็ก
ซึ่งหญิงสาวทิ้งไว้ให้ก่อนจากของขวัญที่หญิงสาวทิ้งไว้ ระเปิดอัดร่างของหญิงโรคจิตจนกระเด็นไปไกลแม้ว่าจะติดบาเรียน้ำแรงดันสูงแต่ มันก็ทำให้เธอปลิวไปกระแทกโขดหินก่อนจะ
ตกลงแอ่งน้ำเบื่องล่างและได้เห็นเหล่าผู้อยู่ไต้น้ำรุมเหยื่อที่ตกลงไปในถิ่นของมันทันที แต่ไม่กีวิต่อมาเหล่าสัตว์ประหลาดนั้นก็ถูกหันเป็นชิ้นและเธอก็ผุดขึ้นมาจาก น้ำเธอใช้สายตาที่มี
เส้นเลือดฝอยมองทั้งสองด้วยความเคียดแค้น

   " รู้สึกรอบนี้จะคุ้มนะ แลกขยะ4ชิ้นกับการเล่นเครื่องเล่นแบบใหม่ซะด้วย"สมิงหนุ่มพูดเหยียดหยามลงไป อีกให้หน้าของยัยนั้นยิ่งบิดเบียวด้วยความโกรธยิ่งขึ้นไปอีก

   " จะว่าไป ....อาวุธของแม่โรคจิตนี่คือน้ำสินะ ? "  เธอกระชับดาบเหล็กในมือไว้มั่น  และหันไปมองยังนักวิจัยสาว 

   " ลองมาจอพาวเวอร์ชอร์ดดูหน่อยมั้ยล่ะ ..... "  เธอเอ่ยอย่างท้าทาย  ขณะเล่มดาบค่อย ๆ แดงร้อนขึ้นด้วยประจุพลังงานความร้อน ...หากมันใช้ฟัน
แค่สิ่งมีชีวิต ทำไมมันต้องมีระบบการประจุพลังงานความร้อนขึ้นมาด้วย ?

   "อย่า มาดูถูกกันนักอีนังผู้หญิงขายตัว!!!!!!" เธอเกรี้ยวกราดและพุ่งผ่านสระน้ำมาด้วยความเร็วสูงก่อนจะสาดวอร์เตอร์คัทเตอร์ใส่หญิงสาวและสมิงหนุ่ม
อย่างบ้าคลั้ง

   " ปากดี .... "  เธอยิ้มยั้ว ๆ ออกมาจากคำเหน็บสุดแทงร่างของเธอ ก่อนจะสะบัดดาบความร้อนนั้นขวางไปหน้าร่าง ทันทีที่แนวแรงดันน้ำซัดเข้ามากลับ
มีเพียงคลื่นลมหนัก ๆ ว่อนผ่านร่างของเธอไปเท่านั้น  และสะเก็ดน้ำเล็ก ๆ ที่กระจายออกไปนอกร่างของเธอ ...คัตเตอร์น้ำหายไป ?

   " ... ฟิ้ว~ มีหนักกว่านี้อีกมั้ย ? "จ่าสาวยิ้มเย้าหญิงในชุดกาวด์อย่างเหยียดหยาม บางทีแม่สาวโรคจิตนี้เธออาจเป็นนักคิดแต่ไม่ใช่นักรบเป็นแน่

   "งั้น ก็ได้!!!!!....เอาแบบรุมโทรมอย่างที่แกชอบละกัน!!!" ทันทีที่สิ้นเสียงยัยหมอโรคจิตก็ลากวอร์เตอร์คัทเตอร์ทีเดียว6เส้นเข้าหาจาก ทุกทิศทุก
ทางเธอคงคิดว่าถ้าใช้จำนวนมาๆคงจะได้ผลเป็นแน่

   " อยากให้ชั้นเลาะปากเน่า ๆ ของหล่อนนักใช่มั้ย!!! "  เธอโพลงตากว้างขึ้นปาดฟิวส์จะขาดผึงออก ม่านตาขาวโพลนนัยน์ตากระจิ๊ดริด ปานจิตใจสตรี
จะทนไม่ไหวแม้จะยังยิ้มยั้ว ๆ ทั้งก็ดีดตัวดัชมาด้านหน้าฟาดดาบความร้อนสะกัดคัตเตอร์เพียงทิศเดียวก็ เหมือนจะเพียงพอเพราะที่เหลือปล่อยให้มันชนกันเองจนแตกหัก

   " เอาไป!! "  เธอดึงระเบิดมือลูกรองสุดท้ายกระชากออกมาและดึงสลักด้วยเขี้ยวหมาอันแหลม คมก่อนซัดกลับไปหานักวิจัยสาวสุดแรง  ..ผู้หญิงมีฝีมือ
ทะเลาะกันน่ากลัวกว่า ผู้ชายหลายเท่านัก  เสียงการระเบิดสนั่นหวันใหว ยัยสาวโรคจิตได้กินระเปิดมือจนต้องดำน้ำอีกรอบในรอบนี้ไม่มีตัวอะไรมารุมเธอ เลย ท่าทางจะขายไม่ออก
แม้แต่กับปลาซะแล้ว

   เธอลอยขึ้นเหนือน้ำและจ้องมายังหญิงสาว และพาเวอร์ซอรด์ที่ร้อนแรงนั้น ความเป็นจริงตอนนี้คือเธอไม่อาจเอาชนะผู้หญิงคนนี้ที่ถืออาวุธชนิดนี้ได้ยัยสาวโรคจิต
ถึงกับเหงื่อแตกเป็นทางเพราะจุดอ่อนสูงสุดของดาบแรงอัดของเธอคือ เส้นเล็กแถมยังไม่ทนต่อความร้อนถ้าเจอพาวเวอร์ซอร์ตที่มีความร้อนสูงคงเอา ไม่อยู่เป็นแน่เธอถอยกลับขึ้น
ไปบนฟ้าก่อนจะยิ้มแบบเหยียดหยาม

   "ชั้นไม่ ได้มีอาวุธอย่างเดียวสักหน่อย"และเส้นผมของเธอก็เริ่มสยายออกดุจมันมีไฟฟ้า สถิตยิ่งทำให้หน้าเธอยิ่งดูแย่ลงไปอีกหญิงสาวไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นใน
ขณะที่ชายหนุ่มกุมหัวตัวเอง

   "ชิ......เล่นงี้เลยหรือ"สักพักไม่ทันขาดคำ เริ่มปรากฎสัตว์ประหลาดตัวเล็กๆวิ่งออกมาจากซอกหลืบและส่งเสียงร้องระงมตาม มาด้วยสัตว์นักล่าขนาดเล็กและ
กลางจำนวนมาก

   "ฮี่ๆๆๆๆๆ คราวนี้ละแกตายจริงแน่นังผู้หญิงขายตัว.........ฆ่าพวกมันซ๊า!!!!!"เธอสั่งการให้เหล่าสัตว์ร้ายเริมการโจมตีทันที

[quest]

EP7

   " แมงกะจั้วพวกนี้มันอะไรกัน .. "  เธอเดินถอยกลับมาอยู่ใกล้กับสมิงหนุ่มไว้ ทั้งกระชับพาวเวอร์ซอร์ดในมือสะบัดกวัวแกว่งไปรอบ ๆ เพื่อขู่พวกมันด้วย
ความร้อนแก้ต่างไปก่อน

   สมิง หนุ่มมองมันอย่างสบายๆ"ไม่รู้แต่กระจอก"เค้าสะปัดแส้ปาดพวกมันวะกระจุย กระจายด้วยจำนวนที่ไม่หนาแน่นเท่าไรทำให้เค้าไม่ต้องตะลุมบอนแบบในช่วงบุก
ฐานครั้งแรกแถมพวกมันก็ไม่ได้เก่งเท่าไรซะด้วย แต่สมิงหนุ่มและหญิงสาวก็ต้องตกตะลึงเมื่อทั้งคู่เห็นหญิงสาวเปลื่อยเปล่า ที่โผล่ขึ้นจากน้ำอยู่เบื้องหน้า เค้ารีบคว้าร่างเธอขึ้นสู่กลาง
อากาศทันทีในขณะที่ปากมหึมางับร่างสัตว์ที่ รุมล้อมพวกเค้าเมื่อครู่ลงกระเพาะไปหมด

   " ... หมดไปอีกเปลาะสินะ "  เธอโบกหลังมือปาดเหงื่อเล็ก ๆ และดับพลังงานความร้อนสูงบนพาวเวอร์ซอร์ดลงไปก่อน ก่อนจะหันมองไปรอบ ๆ เพื่อมอง
หาหญิงสาวนักวิจัยปากกล้าคนนั้นด้วย  สมิงหนุ่มมองไปยังเจ้าปลายักษ์ที่ว่างวนอยู่อย่างกังวล

   "แบบนี้หนีออกยากพอดู"ว่าแล้วไม่ทันขาดคำยัยเด็กเตอร์โรคจิตก็โผ่ลมาจะชะแง่งหิน

   "เซอร์ ไฟรส"เธอนำพาฝูงสัตว์ล่าเนื้อที่มีปีกมาฝูงเบอเริ่มและสังมันโจมตีใส่ทั้ง สองท๊ี่กำลังร่อนลงพื้นในทันทีเหล่าสัตว์ล่าเนื้อที่รูปร่างเหมือนจิ้งจงที่ มีปีกเป็นแมลงปอ
เหล่านี้ดูดุร้ายมากแถมมันจังพ่นสารเหลวมีมีริฤธิเป็นคล้ายๆ กาวใส่อีกด้วย

   "เอาไงดีเยอะด้วยสิ"สมิงหนุ่มเริ่มถามความเห็น

   " อุ! " เธอเร่งเปลวร้อนดาบหลอมละลายสารเหนียวเหล่านั้นก่อนกันพลาด " สัตว์ปีกแมลงเหรอ ...พวกมันน่าจะชอบไฟนะ ..รึไม่ก็ของเล่น "เธอดึง
จะเอาระเบิดแฟลช์เรืองแสงโยนสวนทางไปหาพวกมันเพื่อลองดึงความสนใจมันดูสมิงหนุ่มจึงปรามไว้ก่อน

   "ชั้นมีแผนดีๆ" เค้าช้อนอุ้มร่างหญิงสาวกระโดดไปมาระหว่าง บ่อน้ำเหมือนจงใจล่อปลาหุบเหยื่อเหล่านั้นให้สนใจและหลบหลีกไอ้เจ้าพวกมีปีก เหล่านี้โดยมีเธอ
คอยกวัดแกว่งดาบใส่พวกมันที่เข้ามาไกล้ในขณะที่มันทั้งฝูง ทำท่าจะล้อมทั้งคู่ที่ร่างลอยเหนือแอ่งน้ำที่มีปลายักษรออยู่เบื้องล่าง

   "โยน เลยเฮเลน!!!!"สมิงหนุ่มก็ให้สัญญาทันที

   " อึ้บ! "  เธอซัดแฟลช์เรื่องแสงเหล่านั้นในมุมโด่งเล็ก ๆ เพื่อให้พวกมันได้เห็นชัดเจน  และลอยละลิ่วไปยังแอ่งน้ำของปลาตัวดีนั่น  คง จะทำให้มึนอิ่มได้
ไปอีกนาน  แม้จะเป็นตัวใหม่ แต่เหมือนมันจะกินสำรับที่สองของมื้อแล้วก็เป็นได้  และมันก็เป็นไปตามแผนอย่างสวยงามทั้งคู่ท่าทางจะไม่กลัวยัยสาวโรคจิตนี้เลยถ้า ว่าตามสถานะ
การเธอรับมือง่ายกว่าชายในชุดคลุมหลายขุมนัก และแล้วเธอก็เริ่มเร่งพลังจิตอีกครั้งคราวนี้ปัญหาหนักชักจะมาปล่าหุบเหยื่อ เมื่อครู่กระโจนเข้างับร่างทั้งสองจนสมิงหนุ่มต้องอุ้ม
เธอหลบอย่างรวดเร็ว ขึ้นไปยังชั้นสองและวางเธอลงแต่ไม่ทันได้วางอะไรดีลิ้นอันยาวของไอ้ปลาบ้า นั้นก็ลากเค้าลงไปเบื่องล่างในน้ำในขณะที่ยัยโรคจิตทำท่าจะใช้พลังควบคุมน้ำ
ในแอ่งนั้นเพื่อจัดการกับเค้า

   ไม่ ทันที่เธอจะได้ใช้ดี หินก้อนลุ่น ๆ ก็ลอยเข้าอัดแถบหน้าฝั่งหนึ่งของเธอเต็ม ๆ กับการที่เอาแต่ให้ความสนใจจะคุมน้ำในแอ่งทำให้เธอลืมจ่าสาวธรรมดา ๆ คน
หนึ่งบนฝั่งไปจึงไม่อาจใช้บาเรียได้ทัน  และอีกก้อนก็ถูกขว้างลอยตามเข้า ไป คราวนี้อาจเป็นแสกหน้า หากตั้งรับไม่ทันได้เสียโฉมแน่ ๆ

   เธอจึงรีบสร้างกำแพงน้ำมากันไว้ในขณะที่สมิงหนุ่มก็กระโจนขึ้นมาจากน้ำพร้อมด้วยลิ้นของไอ้ปลานรกนั้น ดูพวกมันจะตกใจและไม่รีบจู่โจมเช่นเมื่อครู่  เป็นไปได้
ว่าสาวโรคจิตคนนี้จะใช้พลังของพวกเค้าได้ไม่ดีนักและคงใช้ได้ทีละอย่าง  เมื่อใช้น้ำเธอจึงต้องถอนพลังควบคุมสัตว์เธอหันไปยังเฮเลนและสร้างลูกบอลน้ำด้วย ความเคียดแค้นแต่เธอ
ก็กลับหยุดและมองไปด้านหลังเฮเลนและหัวเราะเหมือนว่าเธอ ได้ชนะไปแล้ว

   "เฮี้ยกกกกกกกกกฮะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"

   " ... มีอะไรน่าขำนัก ? "  เธอหันหลังกลับไปดูตามที่เสียงหัวเราะเธอนำไป  แม้ว่าจะไม่ทิ้งความไม่ ประมาทว่าเธอจะล่อให้เธอหันหลังไปหรือไม่ก็ตาม

   เธอ ประจันหน้ากับลายตาอันแสนเฉยชาและเรื่อยๆที่เธอไม่อยากพบเจอที่สุดมันคือ เจ้าถิ่นที่สมิงหนุ่มพูดถึงหน้าของมันอยู่ติดๆกับเธอที่อยู่ที่ชั้นสองเลยก็ว่าได้มันมอง
เธอและมองไปยังหญิงในชุดกราว์อย่างนิ่งๆและค่อยไล่ไปยังชายหนุ่ม ในที่แห่งนั้นในเวลานั้นนอกจากสาวโรคจิตแล้วไม่มีใครกล้าขยับเลยสักนิดด้วย บรรยากาศรังสีอำนาจของมัน

   " โฮ่ว ... . . เอ่อ ... ว่าไง ? "  เหมือนเธอจะชะงักไปวูบ เผลอตัวเกรงไปหนหนึ่ง แต่ก็ไม่ถึงกับสะดุ้งตัวโยนเท่าไหร่นัก แม้ว่าเธอจะรู้สึก
เกรงอยู่ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกกลัวมันแต่อย่างใด  อาจเป็นผลพวงจากการฝึก แต่กระนั้นก็ยังใจดีสู้เสือ ยิ้มและเต๊ะมือทักทายกับมันซะอย่างนั้น  มันมองเธออย่างพิจราณาก่อนที่จะหันไปสน
ใสสาวในชุดกราว์มันเดินเข้าไปหาสาวโรคจิตในขณะที่เธอก็แสยะยิ้ม

   "ถ้า เป็นไอ้นี้แกไม่รอดแน่!!!!!!!"ว่าแล้วสาวในชุดการว์ก็เริ่มควบคุมเจ้าตัว อุ้ยอ้ายนี้ทันทีแต่เธอทำได้สักพักมาก็ยังทำท่าเหมือนมองเธอเฉยๆก่อนที่จะ
 ยืนหน้าไปงับเธอเดื่อๆ

   "!!!" เธอตกใจมาและเทเลพรอต์หลบหนีในทันที

   "แก!!!! "สีหน้าที่บิดเบี้ยวแสดงถึงว่า เธอโกรธที่ไม่สามารถควบคุมสัตว์ยักษตัวนี้ได้จึงฟาดวอร์เตอร์คัตเตอร์ไปยัง ร่างของมันแต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับเหมือน
การอาบน้ำช้างดูว่าใบมีดที่ตัดเพรชนี้ได้จะไม่ระคายผิวมันเลยสักนิด

   "!!!!....งั้นเอานี้เป็นไง!!!!"เธอพุ่งตัวไปยังส่วนหัวและยิงดาบสายน้ำใส่ เป้าตาและเข้าดวงตาเจ้าตัวโตอย่างจังแต่มันก็ยังทำเหมือนว่าเป็นแค่
การล้างหน้าไม่ได้ระคายตามันเลยและมันก็งับสาวชุดกราว์ทีนี้ได้ชุดการว์เธอมาเป็นของฝากเสียด้วยด้วย

   "โธ่ โว้ย!!!"เธอสทบส่งท้ายก่อนจะเทเลพอรต์หายไปในขณะที่เจ้าตัวโตก็ย้อนกลับมาหา เฮเลนอีกครั้งด้วยความสนใจ

   " .. ชั้นไม่อร่อยหรอกนะ ไม่คุ้มท้องแกด้วย  หาอย่างอื่นกินดีกว่ามั้ง ...อย่าเจ้าปลาตัวใหม่ในอ่างนั้นไง "  เธอถอยออกไปสองก้าวเพื่องเลี่ยง
ระยะจากหน้ามันเล็ก ๆ เผื่อมันจะเข้ามางับเธอดื้อ ๆ อีกราย  แม้ดูมันจะสงบเสงี่ยมกว่าชอบกล

   ไม่ทันไรร่างแห่งโลหิตก็เข้าประชิดส่วนหัวของมันและกลายร่างเป็นสมิงเต็มตัว ก่อนที่จะหวัดกำปั้นทรงพลังเข้าที่ส่วนหัวของมันและตามด้วยคมเล็บและคมดาบ
มากมาย สับไม่ยังเพื่อช่วยสาวน้อยที่อยู่เบื้องหน้าของมัน  แต่เจ้าอ้วนนี้กลับนิ่ง อย่างไม่น่าเชื่อการโจมตีซะจนดาบหักของชายหนุ่มไม่ได้ทำให้ผิวหนังมันมีรอย เลยแม้แต่น้อย
มันดูจะรำคาญกับสมิงหนุ่มอย่างมากมันจึงฟาดหัวไปทางชาย หนุ่มทำให้ร่างของเค้าไปกระแทกกับกำแพงถ้ำจนมันถล่มและเจ้าอ้วนยังกระทืบลง ไปในบริเวญนั้นเพียงการย้ำเท้า
ลงก็ทำให้ผนังถ้ำเกิดการถล่มและพื้นดินวินาท เป็นแถบอย่างกะโดนระเปิดลงหลังหายนะที่พื้นดินจบลงมันก็ย้อนกลับมาตรวจสอบเฮเลนต่อช่างไฝ่รู้จริงๆสรุปจะกินกันให้ได้ใช่ไม๊

   " ..ชี่ย์~ ให้ตายเถอะ  นายไม่เป็นไรใช่มั้ย " เธอห่อไหล่จากเสียงตึง ๆ ตัง ๆ โครม ๆ คราม ๆ เมื่อครู่ ทั้งแลไปมองหินกองพะเนินที่ทับเขาครั้งแล้วครั้ง
เล่านั้นซะจนเธอเหงื่อ ซึม  แม้ใบหน้าจะยังหันมาทางมัน

   " ไม่เอานา ... ชั้นยังไม่มีแฟนเลย จะมาตายในที่แบบนี้ได้ไง .... "  เหมือนเริ่มจะเพ้อเล็ก ๆ อย่างหมดหวังชอบกล แต่มันก็เป็นการเบรฟ
ตัวเองไปในตัว  กระทั่งเธอก็เลยตัดสินใจยืนนิ่ง ๆ ให้มันมองให้เต็มมุมทัศนะเสีย  แต่แล้วเธอก็ลองโบกมือเข้าไปหามันช้า ๆ คงอยากจะลูบจมูกมันดูรึไม่ก็ลองดูว่ามันจะยื่นหน้าเข้า
มางับมือเธอรึเปล่า

   แน่นอนมันงับเธอในทันที

   "เฮเลนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!!!!"เธอได้ยินเสียงของแอชทารอนอยู่ห่างๆ เค้าเป็นห่วงเธอจริงๆแต่นี้ก็คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วลงว่าอยู่ในปากครึ่งตัว
แบบนี้คงไม่รอดแน่ๆมันยกร่างของเธอขึ้นและเริ่มสบัดเบาๆแทนที่จะกัดกร๊วม เดียวให้ขาดนี้คงเป็นวิธีเล่นเหยื่อของมันสินะแต่หลังจากมันเขย่าเธอได้สัก พักมันก็วางเธอลงที่เดิม ก่อน
จะมองเธอและแลบลิ้นแฮะๆเหมือนหมา

   " ..... . . . ~~~ " เธอยืนตัวทื่อ ห่อไหล่เกรง ๆ แม้จะหลับวูบไปหนเพราะกลัวน้ำลายมันเข้าตา แต่พอแสงกลับมาแยงตาอีกครั้งก็ค่อย ๆ แยง
ขึ้นมองช้า ๆ กระพริบตาปริบ ๆ เนื้อตัวก็ค่อย ๆ หายเกรงไปหน่อย

   " อ .. . เอ่อ ... .. ?? "  เธอเงยหน้ามองดวงตาของมันเล็ก ๆ อย่างแปลกใจ หรือมันไม่กินเหยื่อเล็กอย่างเธอกันนะ  เธอก็เลยลองจะยื่นมือเข้า
ไปจับส่วน ที่น่าจะเป็นปลายจมูกของมันอีกสักครั้ง  สภาพแบบนี้ต่อให้วิ่งก็คงมีแต่มัน จะไล่ตาม

   มันสวนกลับด้วยการเลียเข้าที่มือของเธอแม้แต่สมิงหนุ่มยังแปลกใจในสิ่งที่เห็น  เค้าจะเข้าหาเฮเลนเพื่อคุยด้วยแต่มันกลับทำท่าเหมือนไม่ให้เค้าเข้ามา ไกล้รวมทั้งสัตว์
ต่างๆแถบนั้น หลังจากพิจราณาได้สักครู่เค้าก็ลองกลับร่างเป็นคนและเดินไปหามันซึ่งมันก็ งับร่างเค้าอีกคนหลังจากสบัดทดสอบมันก็วางร่างเค้าลงและท่าทางเชื่องด้วยอีก คนสมิงหนุ่ม
จึงกระโดดไปหาเฮเลนทันที

   "เฮเลนเธอว่ามันอะไรของมันเนี้ย"

   " ไม่รู้สิ ... . . . แต่เหมือนมันจะไม่ใช่สัตว์ดุร้ายนะ "  เธอเอียงคอเข้าไปเอ่ยกับเขา ขณะสายตายังจับจ้องอยู่กับมัน

   " บางที ....มันอาจต้องการคนเล่นด้วย . . . มั้ง ? "  ทั้งสุ่มเดาไปเรื่อย ขณะที่รู้สึกขนลุกแปลก ๆ ตอนสีมือกันเองเพราะน้ำลายของมัน  ก่อนจะ
เดินเข้าไปหาลูบลูบวน ๆ แถวปลายจมูก 

   " บางที ..ถ้าคุยรู้เรื่องอาจจะ ...เข้ากันได้ ?? " ชายหนุ่มคิดตามที่เธอบอกและมองไปเบื่องล่าง

   "งั้นหมายความว่าเป็นไปได้ที่เจ้า นี้คาบเราขึ้นมาสบัดดูเพื่อให้รู้ว่าเราเป็นคนหรือเป็นเหยื่อล่อของปลางั้น สินะ ถ้าเป็นงั้นจริงเจ้านี้ก็น่าจะต้องการพบมมนุตย์และยัง
ชื่นชอบมนุตย์ .........งั้นเธอลองคุยกับมันดูหน่อยสิว่ามันจะมีปฎิกิริยาอะไรไม๊?" เค้าลองแนะนำ

   " ... . . . ว่าไง แกอยากเจอพวกเราอยู่แล้วรึเปล่า ? "  เธอยังคงยื่นมือโปะ ๆ ยัน ๆ อยู่บริเวณจมูกของมัน ทั้งเอ่ยถามลอยไปหา

   เจ้า ตัวอ้วนนั้นแลบลิ้นแฮะๆเหมือนหมาเชื่องๆไม่มีผิดบางทีมันอาจจะชอบมนุตย์ก็ เป็นได้ รู้สึกว่ามันจะพอเข้าใจที่เธอพูดมันพยักหน้าเบาๆเหมือนต้องการตอบรับ
ถึงการรอคอยอันแสนนานของมัน มันวนไปมารอบๆอย่างดีอกดีใจและแน่นอนในตอนนี้คงไม่มีนักล่าหน้าใหนมาแย่ง เหยื่อของเจ้าอ้วนนี้แน่นอน แม้ว่าแท้จริงเค้าทั้ง2จะเป็นเพื่อน
ของเจ้าตุ้ยนุ้ยนี้ก็ตาม   เธอเหงื่อตกกับอาการของมันเล็ก ๆ เพราะทุกครั้งที่มันเคลื่อนไหวแผ่นดินจะสะเทือนทุกที

   " เอาเถอะ ๆ .... แล้ว .. ยังไงดีล่ะ  พวกเราต้องกลับออกไปแล้ว อาจไม่มีโอกาสได้กลับมาเล่นกับนายอีกก็ได้นะ . . . "

   มัน คอตกและหางตกทันทีดูหงอยไปเลยเมื่อได้ยินอย่างนั้น ส่งสัยคงรู้สึกเหมือนโดนจ้าวนายทิ้งละมั้ง ทำให้ทั้งสองรู้สึกผิดลึกๆพิกล

   "ฉันว่าลองกลับไปบอกคุณหนูเรื่องเจ้านี้ดีไม๊ถ้าเกิดโดนเจอโดยบังเอิญเดียว ก็โดนยิงร่วงเอาสักวันจนได้"ชายหนุ่มเสนอเรื่องขึ้นจากที่มองเจ้าอ้วนนี้มัน คงเดียวดาย
น่าดูอดสงสารมันก็ไม่ได้พิกล

   " นั่นสินะ ...คุณหนูแกชอบสัตว์ไม่ธรรมดาซะด้วยสิ "  เหมือนจะเลี่ยงการใช้คำว่าสัตว์ประหลาดไปโดยปริยาย

   " พวกเราคิดว่าน่าจะหาเจ้านายโดยชอบธรรมให้แกได้แล้ว ...ช่วยรอหน่อยได้มั้ย  สักวันพวกเราจะกลับมาบอกแกแน่ ๆ ... "

   "ฮึม มมมมมม" ดูมันจะอาการดูดีขึ้นเล็กน้อยและมันก็สะบัดหางไปมากด้วยความดีใจก่อนจะก้ม หัวลงทาบกับชั้น2นิ่งๆและหยุดขยับเหมือนกับทำตัวเป็นสะพาน
ให้เธอเดินลงสู่ ชั้นล่าง

   " .. แล้วเราจะกลับมานะ . . . . "  เธอไม่ลืมที่จะลูบ ๆ หัวมันก่อนที่จะเดินข้ามมันลงไป

   ระหว่าง ทางสู่ทางกลับนั้นมันช่างง่ายดายอย่างน่าเหลือเชื่อเมื่อเจ้าอ้วนนี้เดินไป ส่งทั้งสองเหล่านักล่าน้อยใหญ่ต่างเผ่นหนีกระเจิงเมื่อได้เห็นร่างของเจ้ายักษ์ตัวนี้และ
มันยังมีอารมณ์ขี้เล่นสะปัดน้ำในแอ่งใส่หญิงสาวเล่นๆสักนิด แต่มันก็แรงพอที่เธอจะเซล้มไปเลยทีเดียวในขณะที่สมิงหนุ่มหัวเราะอย่างสบายใจ แล้วก็โดนบ้างผลสุดท้ายทั้ง3ก็หัวเราะกัน
อย่างสนุกสนานเมื่อมาถึงทางออก มันถูกถล่มปิดด้วยหินขนาดยักษ์แต่มันจะไปมีปัญหาอะไรในเมื่อเรามีจอมพลัง อยู่ทั้งคน

   "เฮ้เจ้าตัวโตเอาหินพวกนี้ออกไปทีสิ"สมิงหนุ่มบอกเจ้าตัวอ้วนซึ่งมันก็นำ ก้อนหินเหล่านั้นออกด้วยแรงคาบและดันอันมหาสาลดุจดังว่ามันไร้น้ำหนักโดย สิ้นเชิง

   "ดีจริงๆที่ไอ้เจ้านี้เป็นมิตร" สมิงหนุ่มอดสบายใจไม่ได้ไม่งั้นถ้าต้องสู้กับมันเค้าละเธอคงไม่รอดเป็นแน่  หลังกำแพงหินถูกเลาะออกด้วยแรงของเจ้าตุ้ยนุ้ยก็ได้
มีเสียงตามาในทันที

   "หว๊าาาาาาาา!!!" เหล่าทหารที่โดนเธอช่วยไว้และกำลังหาวิธีเจาะหินก็ถึงขั้นเซล้มลงด้วยความ ตกใจในไอ้ตัวโตเบื้องหลังซึ่งหลายคนตั้งปืนเตรียมระดมยิง
ใส่มันเต็มกำลังแม้ ว่าในความเป็นจริงจะไม่มีทางระคายผิวมันก็ตาม

   " อย่า ๆ ....เจ้านี่แหละที่ช่วยพวกเราไว้น่ะ ... "  เธอเอ่ยปรามทันควันก่อนที้พวกเขาจะพลั้งยิงกระสุนออกไป

   " เจ้านี้ไม่ได้เลวร้ายอะไรหรอก ..... เชื่อสิ "

   "ใจ เย็นไว้เหล่าสหาย ดูอย่างชั้นนี้สิ รับรองมันไม่เป็นอันตราย " ไม่ทันขาดคำทหารนายหนึ่งก็ถูกคาบขึ้นไปกลางอากาศ เหล่าหทารที่เหลือตกใจจนล้มระเน
ระนาทไปหมดหลังจากร่างนั้นกรีดร้องและโดน สะบัดไปมาอยู่2-3ครั้งก็ถูกวางลงอย่างปลอดภัยท่าทางมันคงไม่เคยเห็นคนใส่ เกราะเป็นแน่นายทำหารที่ถูกคาบถึงกับล้มตึงในขณะ
ที่ทุกคนเริ่มใจเย็นขึ้น เล็กน้อย

   "ท่าทางต้องแก้นิสัยนี้ของเจ้าอ้วนนี้แล้วไม่งั้นตอนคุณหนูมาฮาไม่ออกแน่ๆ"

   " .... "  เธอหันไปมองก็พลอยเหงื่อตก  จึงได้ลองเอ่ยเตือนมันสักนิดว่าอย่าทำแบบนี้ กับมนุษย์จริง ๆ บ่อย ๆ เป็นไปได้ ไม่ต้องทำเลยก็ดีนั่นเอง

   " ข้างนอกไม่มีตัวประหลาดแบบในบึงนั้นหรอก ...ถ้าเจอคนในน้ำขุ่น ๆ ก็ทำตามสบายเถอะนะ  ชาวบ้านเค้าจะขวัญเสียกันเอง "  เป็นชุดทีเดียว ไม่รู้ว่า
มันจะฟังทันและเข้าใจมั้ยนะ  มันเอียงคอนิดๆเหมือนพยายามทำความเข้าใจก่อนจะมองไปยังมาเรียผู้มีเครื่องแบบ แปลกๆคนสุดท้ายมันจ้องมองขาของเธอสักพักก่อนก้มลงเลียเฉยๆโดย
ไม่คาบขึ้นมา

   "อี้ย.ย....ย..คะ....คุณเอเลน....คุญแอช...ขยะแขยงจังเลยค๊า...า...า...." มาเรียยืนนิ้งเป็นหินในขณะที่มันเลียๆดู ดูท่ามันจะ
เข้าใจเป็นอันดีแล้ว

   "งั้นทีนี้เราเอาไงต่อดีเฮเลนเท่าที่ฉันรู้ถ้ามีคนอยุ่เบื่องหลังจริงอย่าง น้อยก็ต้องมีอีกหนึ่งคนแน่"แอชกล่าวขึ้นในขณะที่พวกทหารสนใจเจ้าอ้วนอยู่

   " เหมือนนายจะรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ดีนะ ...อีกคนหนึ่งที่นายว่าจะเป็นยังไงกันล่ะ . . ?? " จ่าสาวเอ่ยกับเขาอย่างฉงน  แม้ว่าพวกเธอจะเจอมา
แล้วสองคน แต่ก็ยังแปลกใจกับจุดประสงค์ที่แท้จริงของพวกเขาไม่ได้

   "ไม่ รู้หรอกจะไปรู้ได้ไงละ"แอชตอบแบบเดื้อๆเพราะเค้าเองก็มีข้อมมูลของทหารที่ โดนเค้ากินไม่มากนัก

   "แต่ที่ชั้นรู้คนมีพลังที่ตายในเผ่าชั้นโดยฝีมือมนุตย์แล้วไม่ ได้ศพกลับมามี3คน ซานาวูผู้ใช้สายฟ้า กานาฟผู้ใช้เพลิง และเฟรย่าเมียของชั้น "เค้าหยุดเล็กน้อยก่อน
จะพูดต่อ

   " ซานาวูและกานาฟทั้งคู่ตายไปได้ปีกว่าเพราะงั้นถ้าองค์กรที่อยู่เบื้องหลัง เรื่องนี้ต้องการสร้างผู้มีความสามารถแบบพวกชั้นหมายความว่าอย่างน้อยต้องมี ผู้ใช้ไฟอีกคน"

   " ผู้ใช้ไฟงั้นเหรอ ....ท่าจะตึงมือแฮะ . . . . แต่ยังไงก็เถอะ ตอนนี้พวกเรารีบอพยพกลับเมืองหลวงก่อนที่ลูกใหม่จะโถมมาถึงฐานที่เราจะไปดี กว่า ..
..ขืนชักช้าคงไม่ได้พักกันดีแน่ ๆ "  ดูเหมือนเฮเลนจะปัดประเด็นนั้นไปก่อน เพราะตอนนี้ร่างกายเธอล้าเต็มทีและต้องขนย้ายผู้รอดชีวิตที่เหลือกลับทั้ง หมดในปัจจุบันเท่าที่จะพาไปได้ 
แต่ให้เป็นสตรีแกร่งยังไงก็เป็นผู้หญิงนี่ นะ . . .

   สมิง หนุ่มในตอนนี้เค้าได้แต่เดินตามร่างของหญิงสาวไปเฉยๆด้วยที่ตอนนี้เธอไม่ได้ อยู่เพียง2กับเค้าเธอจึ้งต้องเดินด้วยลำแข้งของตนเองเพื่อแสดงถึงความแข็งแกร่งของ
ผู้นำและเรียกความเชื่อถือในตัวเธอด้วยทั้งหมดจึงมุ่งหน้าไปสู่ฐาน หลักเพื่อเผชิญหน้ากับสิ่งท้าทายต่อไป

[quest]

EP8

   เหล่ากลุ่มผู้เหลือรอดเคลื่อนพลต่อไปยังฐานส่วนกลาง จ่าสาวเฮเลนและสมิงหนุ่มแอชก็ได้เจอปัญหาเนื่องจากทั้งสองเดินทางด้วยกัน จึงทำให้คำนวนเวลาการเดินทาง
ผิดด้วยที่ทหารราบธรรมดาอย่างพวกเค้าไม่มีทาง เดินทางได้รวดเร็วเช่นแอชที่เป็นสมิงอย่างแน่นอน

   "เป็นแบบนี้ต่อไปว่าจะไปถึงฐานกลางอะไรนั้นคงอีกหลายวันแน่ๆ เอาไงดีเฮเลน"สมิงหนุ่มพูดกับจ่าสาวผมบลอน์ที่เดินนำอยู่เบื่องหน้า

   " ไม่หรอก ..แค่ถึงที่ ๆ ใกล้ที่สุดก็พอ  แต่ถ้ายังมีความจำเป็นในระยะเวลาขนาดนั้นคงต้องหยุดพักล่ะนะ ... "  ดูเหมือนจะไม่มีทางเลือก

   "ถ้า แค่รถลำเลียงพลเล็กๆฐานวิจัยที่อยู่ไกล้ๆนี้น่าจะมีนะครับ มันไม่ใช่จุดสำคัญและโดนปรับตำแหน่งแนวป้องกันเลยโดนละเลยแต่ถ้าเป็นอาวุธ หรือยานพาหนะเล็กๆ
น่าจะหาได้"ทหารนายหนึ่งเปิดแผนที่ให้กับทุกคนดูและชี้ ตำแหน่งฐานวิจัยไกล้ๆนี้ ซึ่งคงใช้เวลาสักครึ่งชัวโมงในการไปถึง ในขณะที่มาเรียซึ่งขี่หลังแอชอยู่ก็พันผ้าให้ที่หัวแอชที่แตก
จากการฟัดกับ เจ้าตุ้ยนุ้ยก่อนหน้านี้

   " ดี ..เราจะยังไม่หยุดจนกว่าเราจะถึงแหล่งเสบียง  เดินไปเรื่อย ๆ แต่ไม่ต้องรีบล่ะ "  จ่าสาวยังคงกำชับให้เดินทางต่ออย่างเบา ๆ จนกว่าจะถึงซัพลายดีโพสจยัง
ไม่หยุดพัก เพื่อเผื่อเหลือเผื่อขาด  สมิงหนุ่มมองไปยังเฮเลนก่อนจะหยอกเล็นน้อย

   "อุ้มไม๊" สมิงหนุ่มแซวแย็บไปเบาๆสักทีโดยที่มาเรียที่อยู่บนหลังดูจะไม่พอใจนิดๆ

   " อุ้มกระต่ายบนหลังนายให้ถึงฝั่งก่อนเถอะ "  พลอยโดนตอกกลับมา ไม่แค่เขาเท่านั้น พยาบาลน้อยยังโดนลูกหลงตามไปด้วย

   "ถาม จริงเถอะพวกทหารแต่ละคน เจอไอ้ตัวแค่นี้ยังกลัวกันจนสั่น นี้ทหารส่วนใหญ่ของพวกเธอเล่นจำนวนเข้าว่าอย่างเดียวหรือไงกัน" สมิงหนุ่มถามในขณะที่แม้
ว่าเหล่าทหารไม่พอใจแต่ชายคนนี้ก็ช่วยพวกเค้าไว้จึง ไม่อาจเถียงอะไรได้ยังไงพวกเค้าก็หนีเข้าไปในถ้ำนั้นจริงๆนั้นละ

   " แบบนั้นก็ไม่ต่างจากทหารรับจ้างนอกรีตทั่วไปนักหรอก ...พวกเราถูกฝึกมาอย่างดี เพื่อเผชิญหน้ากับศัตรูทุกขนาดอย่างปราศจากซึ่งความกลัวเกรง ไม่ว่าจะ
เป็นคนหรือไม่ใช่คน .... แต่พวกเขาไม่อาจทิ้งสัญชาติญาณคนได้ ซึ่งเป็นความอ่อนแอของสัญชาติญาณทหารที่น้อยคนจะก้าวมาถึง ..พวกเขายังเป็นคน ไม่ใช่ทหารหาญ "
เธอสวดเป็นบท ๆ ในชณะที่ยังคงเดินนำไปตรงหน้า  มันคงสะกิดใจเหล่าทหารราบที่ตามพวกเธอมาต้อย ๆ ได้ไม่น้อย

   "น่า แปลกที่คนที่ประจำการกลับอ่อนแอขนาดนี้....ไม่สิจากที่รู้พวกเก่งๆก็ไป รับยศและก็โดนถล่มพร้อมฐานไต้สินะไม่แปลกที่จะอ่อนแอ"สมิงหนุ่มครุ่นคิดถึง
 เรื่องต่างๆที่เกิดขึ้นและเค้ายังมีข้อสงสัยอีกหลายๆประเด็นเลยเชียว

   " พวกที่รอดเพราะวิ่งหางจุกตูดก็มีถม ..อีกไม่นานก็คงโดนลดยศ "  เธอพับหน้าวูบลงไปทั้งเอ่ยลอย ๆ

   " ศักดิ์ศรีไม่มีค่าเท่าชีวิต ...แต่การทุ่มชีวิตให้กับศักดิ์ศรี ..นั่นแหละคือทหาร "  ดูแล้วแม้มันเป็นคำ ๆ เดียวที่ใช้กันอย่างห้วน ๆ แจ่สำหรับเธอมันมี
ความหมายลึกซึ้งมากทีเดียว

   "แหม่ แต่เธอก็วิ่งเหมอนกันนะถึงแม้จะโดนชั้นอุ้มก็เถอะ"สมิงหนุ่มยังคงหยอกเฮเลน ต่ออย่างสนุกปากบางทีเค้าอาจอยากจะชวนคุยในเรื่องอื่นๆเพื่อไม่ให้คิดมาก
กัน ก็ได้

   "อะนั้นใช่มะ?"สมิงหนุ่มชี้ไปยังตึกที่อยู่นอกอุโมงตรงทางแยกที่เค้ายืนกัน อยู่ การชวนคุยนี้ฆ่าเวลาได้ดีจริงๆ

   " ดีล่ะ ..ถึงจุดเสบียงแล้ว  เราจะพักกันตรงนี้ก่อนแล้วกันนะ ...แล้วเราจะเดินทางกันต่อ  ใครที่สามารถติดต่อฐานใกล้ ๆ นี้ได้ก็รีบติดต่อให้พวกเขาเตรียม
อพยพกันซะล่ะ .. "  เฮเลนหันกลับมาเอ่ยกับทุก ๆ คนถึงแผนการที่วางไว้

   ทั้ง หน่วยมุ่งน่าไปยังหน่วยสเบียงดูว่าที่นี้กำลังพล....ไม่มีเลย บางทีข่าวการอพยบคงมาถึงแล้วจึงทำให้ ที่แห่งนี้ร้างคนและยังมีร่องรอยการขนของหนีอีกด้วย "
แบบนี้จะยังมีอะไรเหลือไม๊เนี้ย" สมิงหนุ่มเริ่มสำรวจรอบๆ "แต่ก็ยังนับว่าดีที่มีของทิ้งไว้ตามปรกติ เสียอย่างเดียว........ตายเรียบเลย"สมิงหนุ่มพูดขึ้นในขณะที่มองไปยัง
สถาน ที่โดยรอบที่นี้ถูกบุกและเป็นการบุกแบบมีแบบแผนอีกด้วยมีทังรอยเขี้ยวเล็บ และรอยอาวุธปืนเต็มไปหมด

   " .... ดูเหมือนอุโมงเชื่อมต่อจะไม่ปลอดภัยแล้วสิ ..ข้างบนยิ่งไม่ปลอดภัยใหญ่  พวกเราต้องทำอไรสักอย่างเพื่อจะหาวิธีกลับเมือง หลวงให้ได้ ....โดย
ไม่เกิดการสูญเสียอีก "  อุโมงนี้คงถูกบุกในยามที่มีคนหนีลงมา และไม่อาจปิดได้ทัน  ที่นี่กลายเป็นสถานที่อันตรายอีกที่ไปเสียแล้ว

   " เราจำเป็นต้องพักผ่อน ...ผลักเวรยามกันให้ดีเพื่อระวังภัย  แอชทารอน  นายดูแลกระต่ายน้อยไว้ เธอต้องกลับไปหาพี่สาวของเธอให้ได้โดยครบทั้ง 32
 ประการ .. "แอชนิ่งเงียบในขณะที่สะกิตเฮเลนให้มองสิ่งรอบข้างและถามเธอในขณะที่ทุกคนกำลัง งั่วนอยู่กับงาน

   "เฮเลนเธอรู้สินะ"เค้ามองไปยังแนวการบุกและร่องรอยการประทะตามจุดต่างๆ

   "ฝีมือของไอ้พวกที่ความคุมสัตว์ประหลาดได้ทิศทางบุกแบบนี้มันมีแบบแผนเกินไป " เค้ามองเธอซึ่งกำลังพินิจพิเคราะห์สถานะการและรวบรวมอาวุธ

   " ....มีคนอื่นนอกจากแม่โรคจิตคนนั้นอีกรึเปล่าที่ใช้พลังแบบนี้ได้ ? "  เธอก็อดจะสงสัยไม่ได้  อาจไม่ใช่แค่เธอคนเดียวก็เป็นได้ แต่การที่เธอจะตามราวี
พวกเขาอยู่ก็ไม่น่าใช่เรื่องแปลก

   "เป็น ไปได้ว่าจะมี2เพราะพวกเราหนึ่งคนจะมีระดับของพลังอยู่ ถ้าอยู่ในระดับที่1จะมีทายาทได้1คน ถ้าเป็นระดับ2จะมีทายาทได้2คน ด้วยที่มีแกนพลังเพิ่มเป็น2
แกน พี่ชายของชั้นเป็นคนเดียวที่ขึ้นถึงระดับ3 ส่วนภรรยาของชั้นอยู่ที่ระดับ2 ดูจากแม่สาวนั้นคงเป็นแค่ระดับ1" สมิงหนุ่มพูดอธิบายเรื่องของเผ่าตัวเองอย่างง่ายๆให้หญิงสาวได้ฟัง

   " ระดับสองงั้นเหรอ ..... ทำไมนายถึงคิดว่าเป็นระดับสองล่ะ เพราะควมคุมได้ดีกว่างั้นสิ ? "  เธอหันมาเอ่ยถามเขาประกอบอาการฉงน  ก่อนเธอจะหัน
มองตรงออกไปนอกแนว หน้าต่าง อันเต็มไปด้วยความเงียบงันและรกร้างกับศากศพ

   "ความ แตกต่างจะปรากฎอย่างชัดเจนเป็นขั้นๆ เช่นชั้นในระดับที่1จะเปลี่ยนร่างกายเป็นอาวุธต่างๆเช่นที่เธอเห็น และเมื่อขึ้นระดับ2จะเปลี่ยนสิ่งมีชีวิตอื่นๆที่โดนพิษ
ให้กลายเป็นเลือดได้ "เค้าอธิบายในขณะที่ตวัดเลือดลงไปยังศพและมันก็กลายเป็นเลือดมาเข้าร่างของ เค้าในขณะที่เค้าก็หลับตาดุจดังต้องการขออภัยคนเหล่านั้น

   "ตายนานเกินไป ...ไม่มีข้อมูลเลย...น่าจะโดนทำลายตอนช่วงก่อนหน้าที่ยัยโรคจิตจะเล่นงาน เรา"สมิงหนุ่มหันมาทางหญิงสาวและเริ่มอธิบายต่อ

   "ในกรณีของภรรยาของชั้น เธออยู่ระดับ2ซึ่งสามารถใช้โทรจิต เคลื่อนย้ายพริบตา ควบคุมสัตว์ ลอยตัว และยังมีใช้พลังจิตในการจู่โจม โล่พลังจิต รวมไปถึงการพื้น
สภาพซึ่งยัยนั้นไม่มีให้เห็นด้วย"สมิงหนุ่มมองไปยังทิศทาง เดียวกับเธอและโอบเอวเธอและแนบชิดเคียงข้างอย่างเบามือและอบอุ่น.......แต๊ะ อังชัดๆ

   " ..... แล้วมันเป็นกงการอะไรที่นายต้องมาแอบแต๊ะอั๋งฉันด้วย "  เธอมุ่ยหน้าทั้งเส้นเลือดปูดเป็นอีโมค่อน แต่ก็เหมือนจะไม่ได้แงะมือเขาออกแต่อย่างใด
มันก็อุ่นดีอยู่หรอกนะ 

   " ที่สำคัญคือ ตอนนี้เราติดต่อใครไม่ได้ ...ไม่มีที่ไปด้วยสิ ....แต่ไม่แน่ ที่นี่อาจจะพอมีคนเหลือรอด เราออกตามหากคนพวกนั้นดูก่อนดีกว่า "

   สมิง หนุ่มจึงออกตามหาตามที่หญิงสาวบอกเค้าทั้งสองแยกย้ายออกตามหาผู้เหลือรอดใน ขณะที่ตอนนี้เธออาวุธคบมือและเค้าก็ย้องเงียบในทุกสัมผัสและเค้าก็มาหยุดที่
ล็อกเกอรตู้หนึ่งที่มีรอยเล็บและดาบลากผ่านสมิงหนุ่มชี้ไปยังส่วนล่างของ ล็อกเกอร์นั้นเป็นสัญญาณว่ามีอะไรอยู่ในนี้แน่ๆ

   " .....จวกเลยมั้ย ? "  เธอเดินตามเขาเข้ามาและเอ่ยกระซิบเสียงแว่ว ๆ

   "อย่า นะคร๊าบ......อย่าแทงเลย....ผมยอมพวกคุณแล้ว...อย่าฆ่าผมเลย.."ท่าทางคน ที่มุดอยู่จะได้ยินสมิงหนุ่มเห็นว่าเป็นคนแน่ๆเเลยงัดเอาประตู
ออกในขณะที่ เห็นนักวิทยาศาตร์หนุ่มร่างเล็กนั้งสั่นอยู่ท่าทางเค้าจะเป็นผู้รอดจากการ โจมตีเป็นแน่

   " พูดจาขัดใบหูอีกคนแล้วนะ . . . . .จะพูดอะไรก็พูดให้มันชัด ๆ ตรง ๆ เป็นสำเนียงเดียวไปเลยเหอะ " เธอเท้าสะเอวขึ้นมาเล็ก ๆ ทั้งพลอยเหงื่อซึม

   " แล้วนี่ ...นายอยู่ในนี้มานานแค่ไหนน่ะ ? "

   "ผ.....ผ...ผม......"แต่เมื่อเค้าโดนสายตาคู่นั้นตะหวาดอีกครั้งถึงกับหยุดนิ่ง "ผมย้อนจากสถาบันวิจัยข้างๆมาที่แห่งนี้...เมื่อประมาณเกิบๆ
6ชั่วโมงที่ แล้ว...แล้วที่นี้ก็โดนโจมตี.....พวกคุณ....ไม่ใช่...ไม่สิ...คุณเป็นทหาร หน่วยใหนกัน.."เค้านั้นดูจะอ้ำอึ้งและมีความลับเหลือเกิน

   " พวกเราหนีมาจากเขตใต้ ...ที่นั่นก็พังเละเทะเหมือนกัน  นายน่าจะมากับพวกเรานะถ้าอยากมีชีวิตรอด "  เฮเลนกล่าว ทั้งพลอยเดินถอยออกมาเล็ก ๆ เขาจะ
ได้ยืนได้ถนัด    เค้าดูอาการดีขึ้นเมื่อรู้ถึงหน่วยของเธอแต่ในขณะนั้นเองแมลงนักล่าขนาดเล็กตัวหนึ่งก็ได้กระโจนออกมาจากมุมมืดเพื่อล่าเหยื่อ ด้วยสัญชาติญาณสมิงหนุ่มก็สปัดกรงเล็บ
เข้าตัดร่างมันก่อนที่มันจะกลายเป็น เลือดและหายเข้าไปในตัวเค้า นักวิจัยตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น

   "โมเดลD3!!!!" หลังสิ้นเสียงเค้ารีบหลีกหนีชายหนุ่มไปทันที "ใหนว่าคุณเป็นทหารไงแล้วทำไมถึงมีD3ได้!!!" เค้าท่าทางรู้อะไรมากกว่าที่คิดซะแล้ว

   " หุบปากแล้วสงบเสงี่ยมซะ .. "  เธอนิ่วตาลงเล็ก ๆ เชิงขู่ ทั้งเล็งปืนกลพกขึ้นลำไปทางเขา " ไม่อยากจะทำอะไรรุนแรงหรอกนะ ...แต่ดูแล้วนายน่าจะให้
ข้อมูลอะไรพวกเราได้ ..โมเดล D3 มันคืออะไรกัน ? " สมิงหนุ่มค่อยๆปลดผ้าพันแผลออกให้เห็นเขาของเค้าอย่างชัดเจนทำให้สีหน้าของนักวิทยาศาตร์คนนั้นเปลี่ยนไป

   "โมเดลD2"เค้าพูดขึ้นในขณะที่สมิงหนุ่มมองเค้าอย่าง เยือกเย็น นักวิจัยหนุ่มยังคงใจดีสู้เสือ

   "พวกคุณเป็นทหารไม่มีสิทธิ์มารับรู้เรื่อง ความลับของหน่วยวิจัยนี้ ผมจะไม่ให้ข้อมูลอะไรทั้งนั้น!!!!!"

   " จะบอก .... หรือจะตาย "  น้ำเสียงเย็นเฉียบกรีดกระดูกนั้นบ่งบอกถึงความจริงจังที่เธอต้องการรับ รู้ได้เป็นอย่างดี  ทั้งลำปืนที่กระชับมั่นขึ้นมา ....
แต่ก็ยังไม่มีความแน่นอนว่า ที่สุดเฮเลนจะตัดสินใจยังไง

   "เฮเลนอย่าน่าใจเย็นๆ"แอชปรามเธอเอาไว้ก่อนที่จะทำเรื่องใหญ่และเค้าก็สะปัดแส้มีดของเค้าไปยังมุมมืดก่อนที่จะได้ยินเสียงกรีดร้องของสัตว์ประหลาดจำนวน
หนึ่งก่อนจะเงียบไปเลือดของพวกมันก็ย้อนกลับมาเลี้ยงร่างของเค้าและเค้าก็ พูดกับนักวิจัยหนุ่มอย่างใจเย็น

   "เมื่อครู่ชั้นฆ่ารังพวกมันได้ด้วยความจำที่คงเหลือของตัวที่ชั้นฆ่าไปก่อนหน้า"ว่าแล้วแอชก็ลูบใบหน้าของนักวิทยาศาตร์หนุ่มเบาๆ

   "จะบอกดีๆหรืออยากให้ฉันกินแกซะ" แอชยิ้มกริ่มด้วยรอยยิ้มที่หวานชื่น

   "แก!!!อย่านะโว้ยถ้าเบื่องบนเค้ารู้เรื่องแกฆ่านักวิจัย ยัยนั้นโดนจับยิงเป้าแน่"เค้ายังคงสั่นสู้ในขณะที่แอชก็ยังยิ้มให้เค้าอยู่

   "ที่ แห่งนี้ไม่มีใครรอด ชั้นไม่พูด เฮเลนไม่พูด "ก็ไม่มีใครรู้ นักวิทยาศาตร์หนุ่มถึงกับหน้าซีดในสิ่งที่อสูรร้ายนี้พูดขึ้นเค้าพยายามส่ง สายตาขอความช่วยเหลือไปยัง
เฮเลนที่อยู่ไกล้ๆ

   " ชั้นกับแอชไม่มีความสัมพันธ์ในลักษณะที่เกี่ยวข้องกัน  เขาจะกินนายเข้าไป ชั้นก็ไม่มีความผิด "  เธอปรือตาเรียบแปร้เหมือนกับว่าจะถือไพ่เหนือกว่ากันหมด

   " จะถามเป็นครั้งสุดท้ายแล้วกันนะพ่อนักวิจัย . . . . จะพูด ..หรือไม่พูด ?  ภายในสองคำตอบนี้เท่านั้น "เธอคื่นมานตาปกติ และเอ่ยถามเขาเรียบ ๆ
น้ำเสียงเหมือนไม่ได้ข่มขู่อะไรเลย

   "เฮเลนเธอใจร้ายมากนะทั้งที่ชั้นมอบใจให้เธอหมดดวงแล้วแท้ๆ"แอชพูดตลกเล็กน้อยก่อนจะหันมายังนักวิจัยอีกครั้ง

   "กะ.... ก็ได้..ผมยอมแล้ว...แต่ว่าผมคงตอบได้ไม่หมดนัก....เพราะผมเป็นแค่นัก วิจัยที่คอยรับงานหยิบย่อยเท่านั้น คงตอบอะไรมากไม่ได้นัก"ท่า
ทางเค้าจะยอมแพ้เสียแล้วในขณะที่กรงเล็บของสมิงหนุ่มก็ถูกนำออกห่างร่าง เค้า

   "โอเคในเมื่อพูดรู้เรื่องแบบนี้เราก็ไปหาอะไรดื่มให้สบายๆและฟัง เรื่องของนายกันดีกว่า"แอชพูดอย่างสบายใจก่อนที่จะพาเค้าไปยังจุดที่น่าจะปลอดภัยกว่านี้


   " เอาล่ะ ..ในเมื่อรับปากว่าจะพูดแล้วก็บอกข้อมูลเท่าที่คุณบอกได้มาซะเถอะ "  เฮเลนจึงได้ถามเพิ่มเมื่อพวกเขาได้มารวมตัวกันอีกครั้งในตำแหน่งที่ปลอดภัย
ยิ่งขึ้นภายในตัวอาคาร นักวิจัยหนุ่มโดนต้อนรับด้วยเครื่องดื่มอุ่นๆที่พอหาได้กับกระบอกปืน6ประบอกและกรงเล็บที่อยู่ไม่ห่างกัน อ๊า ช่างอบอุ่นจริงๆ

   "จริงๆ ชั้นได้รับหน้าที่แค่วิจัยสัตว์ประหลาดในพื้นที่ต่างๆซึ่งเป็นเรื่องพื้นฐาน แต่ว่าโปรเจ็กที่พวกชั้นทำงานให้ลับๆนั้นกลับมีรูปแบบที่ต่างออกไป มันคือโปรเจ็คการทด
ลองสร้างสิ่งมีชีวิตเพื่อการสงครามโดยใช้สัตว์ต่างๆมาผสม นั้นคือโปรเจ็คD"เค้าเล่าถึงสิ่งที่เค้ารู้ในขั้นต้นให้กับทุกคนได้รับรู้

   " สัตว์สงคราม ? ...... อย่างน้อยมันก็ไร้ปราณีกว่ามนุษย์ล่ะนะ "  เหมือนเธอพอจะเข้าใจจุดประสงค์เหล่านั้นบ้างเหมือนกัน  แต่กระนั้นก็ตั้ง ใจจจะฟัง
นักวิจับหนุ่มอธิบายต่อ

   "ใช่ แล้วทหารหญิง แท้จริงแล้วโปรเจ็คนี้ถูกสร้างขึ้นโดยใช้รูปแบบง่ายๆว่าหากมีสัตว์ที่ออกรบ แทนเราได้ เราก็จะเสียกำลังรบน้อยลง แม้มีจุดอ่อนเรื่องเวลาโตแต่ด้วย
การวิจัยสัตว์ที่โดนรังสีของโลกภายนอกที่ สามารถล่าเหยื่อได้ในเวลา2-3วันตั้งแต่แรกเกิดทำให้เป็นโครงการสำคัญจนมาติด ปัญหาบางอย่าง"นักวิจัยหนุ่มนิ่งลงเหมือนไม่อยากเล่าต่อ

   " ... บอกปัญหานั้นมา . . . . พวกมันกลายพันธ์งั้นสินะ ? "  เธอลองสุ่มเดาไปก่อน  เพราะบางทีมันอาจจะเป็นไปได้

   "หลักแหลมมากแต่นั้นไม่ใช่ในตอนนี้ ปัญหาอยู่ที่ว่าสัตว์เหล่านั้นโง่เกินกว่าจะควบคุมได้...เราจึงต้องใช้สิ่งที่ฉลาดกว่ามาเป็นฐานข้อมูลในการสร้างกองกำลัง"นัก
วิทยาสาตร์หนุ่มนิ่งลง ก่อนจะมองไปยังสมิงหนุ่ม

   "มนุตย์ยังไงละ" เค้าตอบในสิ่งที่มีความเป็นไปได้สูงสุดอย่างที่คิดไว้

   " ...... นายตั้งใจจะบอกอะไรเขา และพวกฉันสินะ "  เธอแลมองเขานิ่ง ๆ เหมือนพอจะจับเค้าอะไรได้บ้าง ...ชายหนุ่มคงจะไม่ใช่ครีเจอร์ทั่ว ๆ ไป
เสียแล้วหากแต่ ....เขาอาจเคยเป็นมนุษย์มาก่อน

   "ใช่ แล้วเราจึงทำการสร้างสิ่งมีชีวิตที่มีความสามารถโดย2วิธีซึ่งวิธีแรกคือเอา ยีนของมนุตย์ผสมลงไปในสัตว์ทดลองเพื่อได้สัตว์นักรบที่ฉลาด กับนำคนไปดัดแปลงโดย
การใส่ยีนของสัตว์และทำการเพิ่มจำนวนเพื่อได้นักรบที่มี ความสามารถพอๆกับสัตว์ซึ่งนั้นก็คือ โมเดลD1และ2ซึ่งด้วยเหตุอะไรบางอย่างก็ไม่รู้ทำให้สถาบัยวิจัยเก่าแห่งนั้น ถูกทำลายจน
ตัวทดลองกระจายไปในธรรมชาติ"นักวิจัยหนุ่มหยุดแลรวบรวมเนื้อหาต่อ

   " .... นายจำอดีตตัวเองไม่ได้สินะ "  เธอหันไปถามแอชดูเรียบ ๆ คล้ายว่าเธอจะเข้าใจอะไรในตัวพวกเขามากขึ้นแล้ว

   "อา.... ใช่.....ความจำของชั้นเริ่มเดินได้.....ไม่กี่ปีก่อน...ไม่สิ....พวกชั้น เกิบทุกคนเป็นอย่างนั้นหมด...จะมีก็แต่หัวหน้าหมู่บ้านนั้น
ละที่จำได้"แอชตอบในขณะที่เค้าดูไม่แน่ใจในเรื่องนี้นักดูเหมือนเค้าจะเริ่มรู้อะไร บางอย่างมากขึ้นซะแล้ว

   "แต่แล้วก็มีสิ่งน่ามหัศจรรย์เกิดขึ้นเมื่อเหล่า D2เกิดก้าวหน้าไปอย่างผิดปรกติ ทำให้พวเค้าเหล่านั้นใช้ความสามารถพิเศษที่เป็นดังเวทย์มนต์ของเผ่าอื่นได้ และยังเหนือ
กว่าในบางด้าน ทั้งพละกำลัง สมอง ความสามารถ และยังพลังพิเศษนั้นทำให้เราจับตากลุ่มD2เป็นพิเศษจนได้รับรู้ถึงต้นกำเนิด และเกิดเป็นโปรเจคD3"นักวิจัยกล่าวขึ้นทำให้เฮเลนนึก
ถึงเรื่องแกนพลังขึ้นมา ทันที

   " โปรเจ๊ค D3 คือการสร้างสรรค์พลังเหล่านั้นมาใช้งานโดยมนุษย์เองสินะ ..ฉันเดาถูกรึเปล่า ? " เธอลองเดาโดยอาศัยในสิ่งที่เธอเคยได้รับรู้และได้เจอมาเอง
กับตา  แสบสัน และคันยิก ๆ เสียด้วย ...

   "หลักแหล่มมากสาวน้อยนั้นคือสาเหตุที่ทำให้ฉันเข้าใจผิดว่าเค้าคือโมเดลD3 ซึ่งทางชั้นได้รับคำสั่งให้ย้ายหนีการโจมตีของพวกสัว์ประหลาดและรวมตัวกัน ที่นี้ แต่
ว่าพวกมันก็ได้วิวัฒทนาการไปมากขนากที่ใส่ชุดเกราะและเข้าโจมตีอย่างเป็นรูปแบบจนทำให้พวกชั้นตายหมดเหลือรอดแค่ชั้นคนเดียว" นักวิจัยหนุ่มเล่าถึงเหตุการที่ผ่านมาเค้าคงไม่รู้
ว่าเบื้องหลังทหารเกราะ ที่โจมตีพวกเค้าจะเป็นฝีมือของพวกD3เป็นแน่

   " พวกมันคงไม่ฉลาดขนาดจะเอาเการะมาใส่หรอกถ้าไม่มีคนจับมันมาใส่ล่ะก็นะ .. "  เธอกล่าวต่อ

   " แล้วพวกฉันก็เจอ D3 ของพวกนายตัวเป็น ๆ มาแล้ว 2 คน  และจุดประสงค์ของพวกนั้นชั้นก็ไม่เข้าใจนกหรอก  แต่อาจไม่ใช่เรื่องดีก็ เป็นได้ "

   ดร.หนุ่ม ดูจะตกใจกับเรื่องนี้มาก"เป็นไปไม่ได้สัตว์พวกนี้มันไม่ฉลาดพอที่จะทำตามคำสั่งหรือเชื่องได้หรอก!!!"เค้าเถียงขึ้นในขณะนั้นสมิงหนุ่มก็แทรกขึ้นมา

   "แต่ ว่าD3ที่พวกชั้นเจอควบคุมสัตว์พวกนี้ได้ ตามศัพท์พวกนายก็เหมือนๆกับไซคิกเกอร์นั้นละ" สมิงหนุ่มพูดขึ้นทำให้ดร.หนุ่มถึงกับทุบพื้น

   "บัดซบ!!!!...นี้คิดจะปิดปากกันงั้นหรือ!!!!"นักวิจัยหนุ่มเริ่มเข้าใจแล้วว่านี้คือการล่อมาปิดปากนั้นเอง

   " ฐานนี้ไม่ได้ถูกสวาร์มกลืนกิน แต่ถูกพวก D3 บุกสินะ ... ตอนนี้ฐานอื่น ๆ ก็คงไม่มีใครเหลือรอดอีดแล้วแน่ ๆ ..พวกเราเหลือกันเท่านั้น ก็คงต้องหาวิธีรอด
ให้ได้เท่านี้แหละนะ "  เฮเลนหันมองไปรอบ ๆ และเอ่ยลอย ๆ " ไปหาเครื่องสื่อสารสัญญาณวิทยุมา  อย่างน้อยมันน่าจะมีเครื่องที่พอซ่อมได้ และใช้เครื่องส่งทางการทหารเพื่อเดินเรื่อง
แบบสัญญาณลูกโซ่ "

   "ฉัน ว่าคงไม่ได้หรอก"นักวิจัยหนุ่มกล่าว "ถ้าพวกนั้นตั้งใจฆ่าทุกคนเพื่อปิดปาก ต้องทำลายการสื่อสารของที่นี้แน่ๆ" เค้าเสนอขึ้นซึ่งมันก็น่าจะจริง

   "ตอน นี้ฉันก็มีแค่ข้อมูลเล็กน้อยแต่ที่แล็บที่ชั้นเคยอยู่ที่ด้านนอกนั้นอาจจะ ยังมีข้อมูลของพวกนั้นหลงเหลืออยู่และสามารถระบุถึงตัวพวกมันได้"เค้าควัก บางอย่างออก
มาจากกระเป๋าของตวเอง

   "นี้เป็นการด์มาสเตอร์ของหัวหน้าทีม ชั้นมันน่าจะเจาะระบบได้ไม่มากก็น้อย จะลองไปดูก็ได้นะถ้าต้องการความจริง"เค้ามอบมันให้กับเธอในขณะที่ทุกคนต่าง คิดต่อ
ว่าจะเอาไงดี

   "ชั้นอยากรู้ถึงตัวตนและความจริงของเรื่องนี้...อย่างน้อยชั้นอยากจะลงไปที่นั้นดู"สมิงหนุ่มกล่าวขึ้น

   " ไม่ แอช ..นายอยู่ที่นี่  เอกสารสำคัญส่วนใหญ่ไม่ได้ถูกเก็บไว้เป็นลายลักษณ์ อักษร  แต่จะเก็บไว้ในคอมพิวเตอร์เฉพาะที่ไม่มีการเข้าถึงจากภายนอกนอกจาก
ใช้มาสเตอร์การและรหัสผ่านอีกชั้น "  เฮเลนกล่าวขึ้นมา  " นายดูแลพวกเขา  ชั้นจะไปเอง  ตัวประหลาดพวกนั้นไม่ครณามือชั้นหรอก " แอชมองไปยังเฮเลนก่อนจะพูดขึ้น

   "ไม่ได้ฉันให้เธอไปคนเดียวไม่ได้ถึงชั้นจะถอด รหัสอย่างเธอไม่ได้แค่การเคลื่อนที่ในพื้นที่ต่างๆชั้นคือพาหนะที่รวดเร็ว และเงียบที่สุดเท่าที่ฉันเห็นมาถ้าเธอต้องการ
หลีกเลี้ยงการประทะโดยตรง เธอไปคนเดียวมันเสี่ยงเกินไปถ้าเธอตายมันก็ไม่มีค่า"สมิงหนุ่มออกความเห็นต่อ

   "ฉันว่าในเมื่อเป็นแบบนี้ให้พวกที่เหลืออยู่ไปประจำการที่ ยานพาหณะไว้ก่อนรอเรากลับมาหรือไม่ก็ล่วงหน้าไปก่อนก็ได้ถ้าเป็นกรญีฉุกเฉิน จริงๆก็ให้ผ่าออกนอก
อุโมงมาหาพวกชั้นได้เลย ดูจากรูปแผนที่ชั้นคงใช้เวลาวิ่งไม่นานนักถ้าใน3ชั่วโมงพวกชั้นไม่กลับมาพวก นายก็ล่วงหน้าไปเลย "สมิงหนุ่มออกความเห็นและกลับมามองยังเฮเลนอีกครั้ง

   "เฮเลนเธอเป็นแม่ทัพที่ดีเกินไป  ฉันไม่สามารถปล่อยให้คนสำคัญ  ไปเสี่ยงคน เดียวได้หรอก"เค้าทำน้ำเสียงขาดช่วงเพื่อแสดงถึงข้อความที่ซ้อนไว้ในขณะที่ นางพยา
บาลสาวทำท่าเหมือนหมาหูตก

   " ..... ให้ตายเถอะ นายนี่หัวรั้นชะมัด . . . ถ้านายเป็นลูกทีมชั้นชั้นก็ยังใช้อำนาจสั่งการได้อยู่หรอก "  เธอปรือตาลงครึ่งทั้งถอนหายใจผ่านจมูก
อย่างเซ็ง ๆ แต่กระนั้นเธอก็ออกเดินนำไปเรียบ ๆ เมื่อเขาตามมาก็ไม่ได้หันมาห้าม ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ว่าอะไรเขาแล้ว ...ทั้งสองจึงได้เดินทางไปยังคลังข้อมูลวิจัยเพื่อไขความลับใน
สิ่งที่พวกเขา ต้องการรู้เสียที  มันคงเป็นประโยชน์ต่อการรุกคืบอย่างไม่มากก็ไม่น้อย 

[quest]

EP9

   หลังลับสายตาจากเหล่าลุกทีมเค็าก็เริ่มพูดเล่นกับหญิงสาวหน้ามุ่ยที่เดินเคียงข้างอีกนิดหน่อย

   "จะเอาอุ่มหรือขี่หลังดีครับเจ้าหญิง" เค้าถามขึ้นในขณะที่กำลังเดินทางไปตามถนนที่ตัดไปยังทุ่งร้างที่เต็มไปด้วย ดินแดงและโขดหินเรียงราย

   " เดินเท้า .. "  เธอตอบเขา แต่ก็อยู่นอกเหนือคำถาม และไม่ได้หันมามองอีกต่างหาก  ดูถ้าจะไม่เล่นด้วย

   "........." ในที่สุดเค้าก็ช้อนร่างเธอขึ้นบนหลังก่อนที่จะเปลี่ยนโครงสร้างจนกลับสู่ ร่างสมิงอีกครั้ง

   "เดินไปกว่าจะถึงพวกนั้นคงไม่รอพอดี" เค้าวางร่างเธอไว้บนหลังก่อนที่จะควบร่างตัดผ่านทุ่งร้างไปด้วยความเร็วที่ พอๆกับรถของทางกองทัพหลังจากนั้นเค้าก็พุ่ง
ตัวหลบแอบมองบางสิ่ง มันเป็นมแมลงขนาดพอๆกับวัวที่มีรูปทรงเป็นคมดาบหลายจุดเค้าปรามเธอไว้ก่อนที่จะยิงมัน ย่อร่างเล็กน้อยและกระโจนเข้าฟัดกับมันทันทีและแล้วแมลงตัวนั้น
ก็กลายเป็นข้อมูลของเค้าไปอีกราย

   "แย่พอดู....เจ้านี้เป็นพวกหน่วยสังเกตุการของรังย่อย...บางทีอาจมีรังมันอยู่ไม่ห่างนัก" เค้าวิเคราะจากข้อมูลที่ได้จากเลือดของพวกมัน

   " พวกมันขยายรังออกมาเรื่อย ๆ ....สำนักงานใหญ่วางแผนอะไรอยู่กันนะ  ถ้าหากไม่รีบเข้าล่ะก็ สักวันมันอาจจะกลืนพวกเราไปครึ่งดาวเลยก้ได้ .." เธอเดิน
ตามเข้าออกมาภายหลัง 

   " รีบไปกันเถอะ ...ก่อนที่พวกมันจะขนกำลังมาอีก ไม่ว่าจะมากหรือน้อยก็ตามที่ " สมิงหนุ่มรีบรุดหน้าด้วยความเร็วสุดฝีเท้าด้วยที่หญิงสาวนั้นอาการดีขึ้นมากเค้า
 จึงเร่งสปีดได้เต็มเท้าขึ้นเยอะไม่นานนัก็มาถึงสถาบันวิจัยซึ่งมีร่องรายการ โดนโจมตีแต่ไม่มีร่องรอยการต่อสู่คงเป็นเพราะทุกคนหนีไปได้ทันแล้วไปโดน จัดการอยู่ในจุด พักผ่อนและเติม
สเบียงในท่อแน่ๆ สมิงหนุ่มนำเธอไปยังส่วนประชาสัมพันธ์เพื่อให้เธอคาดเดาสถานที่เก็บน้อมูล งานวิจัย

   " ... ดูเหมือนจะอยู่ในคลังข้อมูลวิจัยข้างห้องปฏิบัติการชั้นใต้ดิน รีบลงไปกันเถอะ ..ระบบรักษาความปลอดภัยที่นี่ล้มเหลวหมดแล้ว  เหลือแต่มาสเตอร์เกตของห้อง
วิจัยเท่านั้น "

   "หวัง ว่าคงไม่ต้องทำอะไรมากหรอกนะงานนี้ แค่ไปเอาข้อมูลแล้วก็จบเป็นดี" สมิงหนุ่มเริ่มเอียนๆกับการต้องมานั้งซัดกับไอ้พวกนี้เต็มทน ในขณะที่เค้าค่อยๆสำรวจ
ทางก็เริ่มเจอปัญหา

   "ชิ"เค้าชี้ไปยังมุมมืดของห้องทดลองก็เห็นพวกแมลงกำลังแยกส่วนละขนสัตว์และร่างทดลองกลับรังเพื่อไปเป็นอาหาร

   "ท่าทางพวกที่มาถึงที่นี้จะเป็นระดับมดงานสินะ" เค้าปรึกษาเธอโดยไม่ให้พวกมันรู้สึกตัว

   " จะเผาพวกมันหน่อยมั้ย ? "  มือของเธอประจำอยู่ที่ระเบิดเพลิงช่วงเอว  อย่างน้อยก็น่าจะตัดกำลังมัน ได้สักหน่อย

   " หลังจากนี้เราต้องระเบิดที่นี่ทิ้งเพื่อไม่เหลืออะไรไว้ให้ค้นต่อ ... "

   "เฟรม เวริคปาร์ตี้เอาไว้ได้ข้อมูลก่อนละกันตอนนี้ยั้งๆไว้ก่อน ค่อยๆย่องไปดูข้อมูลกันหรืออย่างน้อยก็สูบออกมาดูข้างนอกก็ยังดี  ฉันไม่ อยากอยู่ในรังชาวบ้านนานนัก
หรอก"ว่าแล้วสมิงหนุ่มก็ค่อยๆคลานต่ำตามเธอไป ช้าๆ   กระทั่งพวกเขาได้ล่วงมาจนถึงห้องเก็บข้อมูล ซึ่งด้านในสุดมีห้องที่ถูกกั้นด้วยประตูแก้ว  เธอจึงใช้มาสเตอร์การ์ดเสียง และดึงออก
เมื่อบานประตูเปิดออกจึงได้เดินต่อไปถึงคอมพิวเตอร์ติดผนังเครื่องนั้น

   " เยี่ยมเลย ...เราสามารถส่งข้อมูลนี้ไปถึงสำนักงานหลักได้ ...แต่เราจะไม่ทำแบบนั้น เพราะเราไม่รู้ว่าข้อมูลนี้จะกลายเป็นดาบสองคมหรือเปล่า ฉันจะเก็บมัน
ไว้ ...นายจะมาอ่านด้วยกันก่อนมั้ยล่ะ ? "  เธอหันมาทักเขาขณะหันมองไปรอบ ๆ เพื่อหาไมโครชิพสักอัน   ชาย หนุ่มจึงมองไปยังข้อมูลที่มีอยู่

   "รวมๆก็เหมือนกับ การวิจัยสัตว์นินะ...อานี้ไงD1....อืม....เฮ้!!!.....เฮเลนเจ้านี้ก็เป็น เหรอ"สมิงหนุ่มชีใหญ่หญิงสาวดูข้อมูลและได้เห็นร่าง
อันแสนคุ้นตาเจ้าตุ้ยนุ้ยที่เจอก่อนหน้านี้นี่เอง

   "มิน่าท่าทางมันจะชอบคน แถมยังดูฉลาดนัก อืม....รู้สึกพวกD1หนังจะมีแต่หน้าไม่คุ้นทั้งนั้นเลยสงสัยเป็นเพราะโดน สร้างเลยไม่มีคู่แน่ๆเลย"เค้าวิเคราะห์ในขณะ
ที่ก็มองไปยังเฮเลน

   "ไอ้นี้ใช้ได้ไม๊"เค้ายื่นไมโครชิบ ที่หาได้มาให้เธอ

   " ขอบใจ  ตาดีนี่นา "  มื่อได้มาก็พลอยยัดมันเข้าไปในช่องเสียบที่มีรองรับไว้ ก่อนจะโอนถ่ายข้อมูล " เราจะส่ง S.O.S. ผ่านสัญญาณไร้สายของเจ้านี่ไปถึง
สำนักงานหลักเพื่อขอความช่วยเหลือ ....จากนั้นก็ภาวนาให้อยู่รอดจนกว่ายานลำเลียงจะมารับล่ะนะ  "

   "ในนี้อะนะ....เอาจริงหรือ.....งั้นให้ฐานไปรับแถวๆที่พวกมาเรียอยู่ดีกว่าให้ พวกเธอล่วงหน้าไปเพียงกลุ่มเดียวคงไม่เข้าท่านัก หรือรอรับพวกเราแล้วค่อย
ไปรับพวกมาเรียดี" เค้าเสนอความเห็นดูท่าทางคงอดห่วง ทางนั้นไม่ได้เหมือนกัน

   " ก็ไปรับทางนั้นนั่นแหละ  มันชัวร์กว่า แค่หาพลุไฟติดมือไปสักอันด้วยก็พอล่ะน่า .. "  เธอเอ่ยรับกับเขา

   " เอาล่ะ ...ทุกอย่างเรียบร้อย  นายจะอ่านอะไรตรงนี้อีกมั้ยล่ะ  ฉันจะลบมันทิ้งัทั้ง หมดแล้วนะ .. "เค้า ดูไฟล์ไปยังD2โมเดลและพบหน้าของตนเองและเพื่อน
ร่วมเผ่า

   " แอชทารอน เอเดน.....นี้ชั้นชื่อนี้อยู่แล้วหรือนี้"เค้าไล่ดูชื่อจนไปพบภรรยา

   "เฟรย่า เอเดน.....!!!!....."ว่าแล้วเค้าก็ไปนั้งขดตัวจิ้มพื้นทันที เพราะตามข้อมูลนั้นเค้าและเธอ เป็นพี่น้องกัน ท่าทางสมิงหนุ่มจะเศร้าหนักเลยทีเดียว

   " รักร่วมสกุลรึนี่  แต่มันไม่ใช่เรื่องผิดแปลกในสมัยนี้แล้วล่ะ "  มุมที่ส่องจากข้างแก้มของเธอโฟกัสไปที่เขา ทั้งเสียงของเธอก็แว่วตามไปสะกิดด้านหลังเขาอีกที

   " มาดูข้อมูลของ D3 กันเถอะ .. " สมิงหนุ่มทำใจเล็กน้อยก่อนลุกขึ้นมาดูตอนนี้ราชสีผู้องอาจกลายเป็นหมาน้อยไปเสียแล้ว ข้อมูลของD3นั้นดูจะเข้าถึงยาก
กว่ามากและยังมีบางส่วนที่ไม่สามารถเจาะเข้า ไปได้ที่เห็นได้ก็มีเพียง

   "มี4คนงั้นหรือ"สมิงหนุ่มพูดขึ้นในขณะที่มองไปยัง ข้อมูลของผู้ที่อาจต้องประทะกันในอนาคต

   " นี้เป้นข้อมูลของยัยนั้นนิ.....ใช้น้ำ...ยังไม่มีข้อมุลใช้พลังของเฟร์ย่า ...ข้อมูลคงเก่าน่าดู"เค้าพูดขึ้นในขณะที่มองไปยังลิสรายชื่อ

   " แค่สองคนเราก็รากเลือกแล้ว ..ตอนนี้อาจจะมี 4 คน แต่ข้อมูลจะมีมากกว่า 4 รึเปล่านะ ...."  เธออ่านและวิเคราะห์ข้อมูลไปพลาง

   " เอาเถอะ ไว้เรากลับไปดูต่างหากกันอีกที ตอนนี้เรากลับไปสมทบกับพวกเขาดีกว่า . . . "

   " เอาละ " สมิงหนุ่มกางเล็บและไปประจนหน้ากับเหล่าแขกผู้กำลังหาอาหารที่เดินเข้ามาใน ที่แห่งนี้

   "รีบๆออกไปจะดีกว่า"ว่าแล้วสมิงหนุ่มก็ตระครุบร่างของแมลงตัวนั้นและทุบมัน ด้วยหมัดค้อนของเค้าก่อนจะวิ่งหนีเลาะผ่านห้องวิจัยที่พวกมันกำลังเก็บสเบียงกันอยู่

   " ฟู่~! ..ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ~!  เหลือแต่กลับไปให้ถึงจุดรวมพลสินะ! "  ตอนนี้จึงได้วิ่งกันออกมาเพื่อทำเวลาสักหน่อย

   " นายวิ่งตะกุยดินจะไวกว่ารึเปล่า !?  สองมือสองเท้าน่ะ~! "  เธอก็พลอยออกไอเดียแบบนี้มาซะได้

   "แหม่ มันก็จริงแต่ว่าร่างสมิงมันไม่หล่อนี้หน่า" เค้ายังมีอารมณ์จะพูดเล่นในขณะที่ชี้ไปยังท้องฟ้า

   "โอ้พวกเธอเร็วจังแฮะ นั้นไงมารับละ" เค้าชี้ไปยังฮอลิคอบเตอร์ลำเลียงทางทหารที่ติดตั้งอาวุธหนักที่บินมาหาทั้ง สองในขณะที่ทั้งคู่ยืนอยู่หน้าฐาน แต่ทว่ามันไม่น่า
มาเร็วขนาดนี้หญิงสาวถึงกับตะลึงเมื่อเห็นตราหน่วยของยานรบล่าสังหารนี้เป็นตราเดียวกับ ตราบนเกราะสัตว์ประหลาดที่สาวโรคจิตนั้นควบคุมอยู่

   " ไม่ใช่!  นั่นฝ่ายที่สาม!  .. วิ่งเร็วเข้า!  ร่างไหนก็ช่าง! ตอนนี้เรารับมือพวกนั้นไม่ไหวหรอก!! "  เธอหันมาสั่งเขาแทบจะทันที  กลหนัก
บน ฮ. ลำนั้นป่นพวกเขาเป็นชิ้น ๆ ได้ไม่ยากอาจจะยิ่งร้ายกว่านั้นหากเป็นกระสุนต่อต้านยานยนต์ด้วย

   ว่า แล้วไม่ทันขาดคำไอ้กระสุนปืนกลก็ระดมใส่เค้าทั้งคู่แบบไม่กะเลี้ยงและไม่กะเหลือสมิงหนุ่มรีบจ้ำสีเท้าหลบมันอย่างเร็วในขณะที่เสียงโวกเวกก็ทำให้ห่น่วยค้นหา
อาหารเริ่มการส่งสัญญาณว่ามีสิ่งแปลกปลอมพวกมันรุ่มฉีกของเหลวที่มีฤิทธิ์กัดกร่อนเข้าใส่ฮอลิคอบเตอร์ในขณะที่มีอีกหลายตัววิ่งมารวมจากด้านนอกบริเวญนั้นทำให้สมิงหนุ่มต้อง
วิ่งไปและจัดการพวกที่ขวางทางไปด้วยอย่างยาก ลำบากในขณะที่ฮอลิคอบเตอร์ล่าสังหารนั้นก็สาดปืนกลถล่มแหลก

   " ให้ตายเถอะ ..แบบนี้ทำอะไรลำบากชะมัด ... ..อ้ะ! วิ่งไปเลย นายไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น!! ..กระโจนข้ามกำแพงแมงกะจั้ว พวกนั้นไปซะ!!
ชั้นจะฝากของที่ระทึกให้มันหน่อย! "  กระนั้นแล้ว เธอก็ได้ชักเอาระเบิดเพลิงทรงกระบอกออกมาถอดสลักเตรียมไว้เลย

   สมิง หนุ่มพุ่งตัวแบบสุดแรงเกิดเข้ากระแทกไอ้พวกกระจั่วนั้นจนบลิวไปกระแทกกับพวก มันที่อยู่ด้านหลังจนเสียหลักก่อนจะย่อตัวแนบชิดพื้นและกระโจนขึ้นสู่ฟาดฟ้า
อย่างสุดตัวในขณะมิตไซล์สำหรับต่อต้านยานหุ่มเกราะก็ได้โดนปล่อยเข้าสู่เป้า หมายเบื้องล่างสร้างโดมเพลิงขนาดใหญ่และแรงระเปิดมหาศาลพัดเอาร่างทั้งคู่ ปลิวไปกลางอากาศ ท่าทาง
ระเปิดของเธอคงไม่ได้ใช้แล้ว

   "เฮเลนเธอมีระเบิดใช่ไม๊ ส่งมาเร็ว!!!!"แอชตะโกนบอกเธอทั้งๆที่หูทั้งคู่อื้อจากการระเบิดเมื่อครู่ พวกแมลงแบบมีปีกมุ่งหน้ามาหาเค้าทั้งสองในขณะที่ชายหนุ่มพุ่ง
เอามือทะลวง ร่างของแมลงเหล่านั้นและขว้างมันไปยัง ฮอริคอบเตอร์ล่าสังหารนั้น ร่างของมันกระแทกเข้ากับเกราะเหล็กอย่างจังก่อนที่จะระเบิดลุกไหม้เป็นเปลวเพลิงเพราะแอชนั้นได้ฝัง
ระเบิดของเฮเลนไปด้วย

   "วู้ว~~~~~ฮ่าๆๆๆๆ เต็มๆเลย!!!" แอสส่งเสียงประกาศชัยชนะหลังจากเค้าลงมายืนบนพื้นดินอีกครั้ง   แต่แล้วร่างของยานรบหุ่มเกราะนนั้นก็ปรากฎขึ้นมา
จากเปลวเพลิงโดยมันไม่มีรอยสัก นิดก่อนที่มันจะรัวปืนกลเข้าใส่ทั้งสองจนต้องวิ่งหนีสี่เท้าก้าวสุดชีวิตอีก ครั้ง

   "อะไรมันจะหนาแบบนี้ฟะ ระเปิดนะโว้ยไม่ใช่ประทัดตรุดจีน" แอชตะโกนด่าลั้นในขณะที่โกยสุดชีวิต

   " นั่นมัน ฮ. นะยะ! ไม่ใช่มอเตอร์ไซค์!! แถมยังเป็นเรือบิน(Gunship) ระเบิดก็ไม่ต่างจากก้อนหินหรอก! " แทนที่เขาจะโดนชมสักนิดกลับ
เป็นโดนว่าเสีย ๆ หาย ๆ แทนซะนั่น

   " ถ้าทำลายจากข้างในออกมาได้ก็เป็นอีกเรื่องล่ะนะ โดยเฉพาะห้องคนขับน่ะ! "

   "ชิ.... โว้ย!!!!....มาแล้ว!!!!"   หลังสิ้นเสียงมิตไซท์สำหรับกวาดล้างภาคพื้นดินก็ ถูกยิงดักหน้าทั้งสองสมิงหนุ่มลังกาถีบแมลงผู้ได้รับ
แจ็คพ็อตที่อยู่เบื่องหน้าจนมันกระเด็นไปอยู่กลางวงตกกระทบในขณะที่สมิงหนุ่มหักมุมหนีเต็ม กำลัง  เมื่อมิตไซล์จูบพื้นวงเพลิงแห่งการทำลายล้างก็ระเปิดขึ้นในขณะที่ ทั้งสองถูก
ปืนกลต้อนเสียจนต้องหลบไปอยู่ในแนวหน้าผา เพื่อพักหายใจและวางแผนซึ่งฮอเครื่องนั้นก็ไม่กล้าเข้ามาไกล้นักเพราะเป้าหมายที่เล่นซ้อนแอบนี้ลามารถทุบรถถังยุบได้เลทีเดียว
ซึ่งจะเอาฮอลิคอบเตอร์ไปไกล้คงไม่ดีเป็นแน่

   "เอาไงดีเนี้ยถึง ไม่มีมิตไซลแต่ปืนกลมันฉันกันไม่อยู่แน่ๆกระโจนออกไปไม่รู้จะรอดไปถึงพวก นั้นหรือเปล่าแต่ที่รู้ๆถ้าเอาไอ้ยักษ์นี้กลับไปด้วยมีหวังไอ้พวกนั้น
มันด่าพ่อชั้นแน่ๆ" สมิงหนุ่มทำท่ากลุ่มใจในขณะที่เค้ากำลังมองหาหนทางในซอกนี้เค้าก็ไปมองเห็น ซากๆหนึ่ง

   "เฮเลนดูนั้นสิ" มันเป็นหุ่นรบที่ไว้ใช้ต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตขนาดกลางหรือยานเกราะดูจากรอย เลือดคนขับคงโดนจู่โจมโดยตรงและโดนลากออกไปเครื่องถึงยังอยู่
สภาพพอใช้งาน ได้

   "เธอคิดว่าไง"

   " อาร์มเมอร์สูท ?? "  เธอรีบวิ่งเหยาะ ๆ ไปยังบรเวณซากของมัน และตรวจสอบอาวุธที่มันติดตั้งอยู่ " ถ้าเจ้านี่ใช้ได้บางที่น่าจะพอรับมือเจ้ากันชิปนั่น
ได้ ...หน้ากากเปิดปิดท่าจะพังแล้วแฮะ  พวกมันแรงดีจริง ๆ ถึงกับงัดเปิดได้แบบนี้ "ชายหนุ่มมองไปยังฝาปิดที่กระเด็นไปไกลและลอกจับๆดู

   "ของแบบนี้ชั้นก็งัดได้นะ "สมิงหนุ่มยืนยันในพละกำลังของตนซึ่งถ้ามันเป็นจริงอย่างที่เค้าว่าหมายความ ว่าเค้าต้องกระชากเกราะบางส่วนของยานหุ่มเกราะนั้น
ได้ถ้าเค้าเข้าประชิด อย่างแน่นอน

   " ช่างมันเถอะ! ไม่มีเวลาคิดแล้ว ..นายไปหาที่หลบกระสุนก่อนไป๊ ..เจ้านี่ก็ไม่เชิงจะทนทายาทเท่าไหร่ด้วยสิ  แต่ถ้าซ๊อกแซ๊กได้หน่อยก็โอเค แล้วล่ะมั้ง
...ถ้ามันยังใช้งานได้ล่ะก็นะ "  เธอปีนกระโจนเข้าไปในห้องคนขับ  ทั้งตรวจสอบระบบภายในของมันก่อนจะลองสตาร์ทอัพดู

   เครื่องยนต์ของมันติดขึ้นทันทีแสดงว่ายังพร้อมรบทีเดียวกระบอกเปืนและระบบการขยับก็ ยังคงใช้ไๆด้ในขณะที่เธอกำลังเดินเครื่องเหล่าแมลงก็โผล่หัวเข้ามาใน
ซอกผา นี้เป็นจำนวนมากสมิงหนุ่มเห็นอย่างนั้นจึงสะบัดแส้เลือดเข้ากรีดร่างของพวก มันจนกระจุยกระจายในขณะที่มีบางตัวกระโจนเข้าหาหญิงสาวจากด้านบน

   " ชะ! "  เธอสะบัดมือข้างที่ติดช่องอากาศขนาดใหญ่บางอย่างไว้  มันก็มีดาบเหล็ก พุ่งซัดออกมาทั้งระอุขึ้นมาด้วยเปลวความร้อนแบบพาวเวอร์ซอร์ดที่เธอ
เคยใช้  ก่อนจะสะบัดมันฟาดกลุ่มแมงกะจั้วเหล่านั้นในแนวเดียวจนไหม้ไม้เหลือผง เหมือนโดนสังหารด้วยเลเซอร์

   "โอ้ เยี่ยม.....น่าจะพอสอยไอ้ที่รอเราอยู่ข้างนอกได้สินะ" สมิงหนุ่มกลืนร่างพวกมันและทะลวงร่างอย่างต่อเนื่องจนร่างของเค้าเริ่มเป็น เป็นสมิงสีเลือด
แทน

   "งั้นชั้นออกไปล่อแล้วเธอใส่มันเลยและกัน!!!!" สมิงหนุ่มพุ่งร่างออกไปโดยไม่ฟังคำทัดท้านเพราะเธอคงสั่งให้เค้าหลบอยู่ที่นี้ เป็นแน่ เค้าวิ่งนำร่างที่ห่อหุ่้ม
ไปด้วยเลือดพุ่งไปด้วยความเร็วที่เหนือกว่าตอนที่ อุ้มเธออย่างเทียบไม่ติดนี้คือความเร็วที่แท้จริงของสมิงโลหิตที่เป็นที่ หวาดหวันของทหารนับร้อยเค้าออกไปทำให้ยานบินสังหารนั้น
เล็งเป้าปืนกลและกราดมา ทางสมิงเลือดอย่างต่อเนื่องในขณะที่มันแทบจะตามการเคลื่อนใหวของเค้าไม่ทัน

   จังหวะ นั้นเอง เฮเลนที่ไม่รู้ว่าเธอใช้อาร์เมอร์สูทนี่เป็นได้อย่างไรนั้นก็จ้ำฝีเท้าของ เจ้าหุ่นวิ่งออกมาและระเบิดไอพ่นพุ่งสูงขึ้นไปและขวางนั้นไปกับลำตัวเพื่อ เตรียม
จะฟันงัดมันกลางลำ    ยานบินสังหาร รีบถอยข้างเพื่อหลบการโจมตีในขณะที่หันหน้าเข้าเพื่อระดมยิงแต่มันก็สายเกิน ไปเมื่อเธอเร่งเครื่องอีกครั้งเพื่อเข้าประทะจากด้านหน้าและผ่าห้อง
คนขับ เป็นสองเสี่ยงทำให้ยานหุ่มเกราะนั้นร่วงลงสู่พื้นหินและระเปิดเป็นกองเพลิง ในขณะที่เธอนำร่างของหุ่นรบลงสู่พื้นดินก็เห็นสมิงหนุ่มนั้งโบกมือเรียกหญิง สาวอยู่ห่างๆ

   "โอ้ ฟันได้สวย ที่ร๊าก~~~~"เค้าหยอกเธอในขณะที่นั้งหอบอยู่ ทามกลางซากแมลงและเพลิงไหม้ท่าทางคิวบู้นี้คงหนักสุดยอดเลยทีเดียว

   " สภาพดูไม่จืดของนายน่าสมเพทกว่าพวกนี้เยอะนะ "  เธอปรือตาครึ่ง เอ่ยเหน็บเขาด้วยความปากร้อยอีกรอบ " ดูเหมือนเจ้านี่เป็นเครื่องไล่ล่า ..เพราะมี
พาวเวอร์เบลดด้วย  บูสเตอร์เลยแรงเอาเรื่องขนาดทำให้บินลอยตัวได้เลย "  เธอจึงคุมมันมายืนใกล้ ๆ เขา ทั้งพาวเวอร์เบลดที่หยุดประจุพลังและแบ่งส่วนพับเก็บเข้าที่เดิม

   "แหม่ จะให้หล่อเต็มร้อยตลอดคงไม่ใหวหรอกน๊าเห็นใจกันหน่อยสิ" เค้ายิมตอบรับเธอในขณะที่เปลี่ยนสีหน้าอีกครั้งเมื่อมองไปยังฐานที่พวกเค้า พึ่งออกมาแมลง
ขนาดเกิบสิบเมตรหลายสิบตัวเริ่มมาตรวจสอบตามกลิ่นที่ทิ้งไว้ และยังมีตัวที่บินได้อีก3-4ตัวขนาด15เมตรโดยประมาณปรากฎตัวขึ้น

   "ชิบแล้วมดชั้นทหารกับอัศวิน พวกมันเริ่มตามกลิ่นมาแล้ว" สมิงหนุ่มเริ่มบ่นเพราะลงว่าเจอยกรังมาแบบนี้คงต้องหนีอีกรอบเป็นแน่

   " ...ชั้นมีพลุไฟ  พวกเราจะหนีไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะเริ่มเห็นยานลำเลียง  เพื่อยิงพลุไฟบอกตำแหน่งที่พวกเราเปลี่ยนที่ และเคลื่อนไหวกันอยู่ "

   "อา.... โอเค..."ว่าแล้วสมิงหนุ่มก็เริ่มออกวิ่งอีกครั้งมุ่งไปยังอุโมงค์ที่พวกเค้า นัดกันไว้ในขณะที่สมิงหนุ่มก็เริ่มรู้สึกได้บางอย่าง

   "เฮ้...เฮเลน.....มีข่าวดี......มันรู้ตัวแล้ว" ว่าแล้วเธอก็เริ่มรู้สึกแรง สั่นสะเทือนที่ตามมามดชั้นทหารวิ่งตามมา5ตัวในขณะที่ชั้นอัศวินซึ่งมีปีก
ตามมาหนึ่งตัวแถมด้วยกองทัพมดงานอีกเพียบซึ่งพวกมันมีสปีดที่เร็วพอดูทีเดียว

   " วิ่งเข้าสิยะ! ข่าวดีบ้าบออะไรของนายเนี่ย! "  เธอวีนใส่ทันที  ก่อนจะหันข้างยิงปืนจากข้อมืออีกข้างสวนทางไปก่อน

   มดทหารที่รับประทานกระสุนปืนหนักของเธอล้มคว่ำลงไปและไปโดนอีกตัวก่อนที่จะระเปิดกระจุยในขณะที่มดทหารก็ยิงกรดแรงอัดสูงเข้าใส่ทั้งคู่ทำให้ทั้งคู่ต้อง หลบ
หลีกน้ำกรดที่กัดพื้นจนเป็นรู มดอัศวินก็ยิงมิตไซล์ ชีวะเข้าใส่และมันก็ระเปิดเป็นกรดอย่างแรงกัดพื้นที่เแหว่งเป็นวงกว้างทีเดียว

   "โว้ยมีอะไรทำก็ไปทำเซ่แค่2คนมันกินไม่อิ่มหรอกนะโว้ยไอ้กระจั้ว"สมิงหนุ่ม สถบในขณะที่ยังจ้ำอ้าวไม่หยุด

   " ฉันพอจะนึกอะไรได้ ...ที่ไม่แข็งแรงคือข้อต่อเกราะของเจ้านี่สินะ ...แต่ถ้าบังด้วยเกราะได้ล่ะก็ "  เธอควงตัวหุ่นสะบัด และปรับมุมบูสเตอร์ให้มันพุ่ง
ทยานไปข้างหน้า ขณะที่หุ่นของเธอยังคงทยานตามเขามาในระดับความเร็วที่ยังไม่ตก  ก่อนจะ สาดกระสุนในข้อมืออีกฝั่งนั่นต่อ แล้วล๊คอมือหุ่นไว้ ก่อนเธอจะขว้างระเบิดมือตามไปอีกลูก
เจ้า พวกมดทหารที่โดนซ้ำและล้มลงในขณะที่มันเสียหลักระเปิดที่ตามมาก็ทำให้พวก มันกระจุยกระจายแต่ด้วยจำนวนที่ขาดเหลือเกินแถมตัวที่ตามมาจึงเข้าแทนที่ ในขณะที่บางตัวที่รวด
เร็วเริ่มวิ่งทันก็โดนคมมีดของสมิงหนุ่มที่วิ่งอยู่ไม่ ห่างโฉบไปขาดสบันเป็นชิ้นๆและเค้าก็ยังคงวิ่งอยู่ในระยะไม่ห่างมากเพื่อ จัดการเผื่อขาดเหลือได้ในขณะที่ชั้นอัศวินโฉบลงมายังทั้งคู่

   " ฉันชอบจริง ๆ พวกบ้าบิ่นคิดแต่จะพุ่งเข้าหาเนี่ย! "  ว่าแล้วหลังมือหุ่นอีกข้างก็มีพาวเวอร์เบลดพับมาประกบกันแต่ไม่ได้ประจุ ไฟ ทั้งพุ่งสวนเข้าไปเสียบ
มันตัวหนึ่งจนทะลุจัง ๆ และซัดขว้างเข้าไปปะทะกับอีกตัวให้เสียหลังตามกันไปเพื่อลดภาระของสมิงหนุ่มด้วย  ร่างมดชั้นอัศวินลงไปเกลือกกลิ้งทับเหล่าพวกพ้องซึ่งดูบ้าคลั่งขึ้นเรื่อยๆจาก
การที่โดนจู่โจมและกลิ่นของเลือดพวกพ้องมันเริ่มเร่งความเร็วแบบไม่ลืมหูลืม ตาเหยียบพวกเดียวกันโดยไม่สนใจแเพื่อสังหารทั้งสองอย่างบ้าคลั่ง

   "โว้ยๆๆๆๆๆ ...เย็นๆกันก็ได้.......เหยียบกันตายหมดแล้วนะโว้ย!!!"สมิงหนุ่มพูดกึ่งๆแวว ในขณะที่ยังคงระดับฝีเท้าที่พอๆกับเครื่องของเฮเลนเอาไว้

   " ดีแล้วทำให้พวกมันบ้าขึ้นกันแบบนี้ได้นะ ... "  เธอเอ่ยยิ้ม ๆ ทั้งก็สาดกระสุนไปรอบ ๆ เพื่อสะกัดพวกมันในแนวหน้าไว้

   เหล่า แมลงนักล่าตามไล่ล่าเต็มที่พวกมันทวีความบ้าคลั่งแต่สมิงหนุ่มนั้นก็ดุไม่ แพ้กันไอ้หน้าใหนกล้าเข้าไกล้เธอเค้าจะตรงเข้าล่ามันทันทีแม้ว่ามันจะแลก ด้วยรอยแผลใน
หลายๆจุดก็ตามไม่เว้นแม้แต่มดทหารที่กล้าเข้ามาเค้าก็กระโดด ขึ้นบั่นคอมันโดยไม่มีความกลัวเกรงในขณะที่เค้าเข้าประทะเสร็จเค้าก็มองไป ยังเบื้องหน้า

   "นั้น!!!...นั้นใช่ยานลำเลียงของเธอใช่ไม๊!!!"สมิงหนุ่มชี้ไป ยังยานลำเลียงซึ่งจอดรับหน่วยของมาเรีย

   " ใช่แล้วล่ะ!  รีบเร่งสปีดเร็วเข้า!! "  เธอหันมาบอกเขา ในขณะที่ยังยิงสะกัดมันอยู่ กระทั้งสะบัดตัวหันตามเข้ามาและเร่งความเร็วเต็มที่เพื่อไปยังยานลำเลียง

   เมื่อ ทั้งคู่มาถึงยานลำเลียงแมลงชั้นทหารก็เข้าถึงร่างทั้งคู่พอดี  แต่ทั้งคู่ กลับหยุดลงและมองมาทางมันในขณะที่มันคำรามลั่นเพื่อแสดงถึงความบ้า คลั่ง  สมิงหนุ่มมองไปยัง
แมลงนักล่าที่บ้าคลั่งในขณะที่ด้านหลังของมันนั้น พวกพ้องของมันก็ไม่เหลือสักตัวเสียแล้วเหลือมันอยู่เพียงตัวเดียวจะการไล่ล่านี้ ในขณะที่หน่วยรบของ มาเรียและหน่วยสนับสนุน ต่างเล็งปืน
ไปยังร่างของมัน

   "เฮ้...เฮเลน...ตัวเดียวยังตามมาซะสุดชีวิต แบบนี้ เธอว่าให้ยศอะไรกับมันดีละ" สมิงหนุ่มยิ้มและพูดหยอกอย่างสนุกปาก กับจ่าสาวที่มองไปยังแมลงร้ายที่เหลือ
เพียงเดียวดายตัวนี้

   " ... ร้อยโทได้มั้ง ...ชั้นยังเป็นแค่สิบเอกอยู่เลย ..แถมยังมีขู่จะล้างแค้นซะด้วย "  พาวเวอร์เบลดของเธอเกิดไอร้อนประจุขึ้นมาอีกครั้ง

   " ให้มันตายอย่างสงบแล้วกัน . . . "  ก่อนที่เธอกับอาร์เมอร์สทนั้นจะตะบึงเข้าหามันและซัดดาบบั่นคอมันให้ได้ หลับสบายๆ คมเขี้ยวอันบ้าคลั่งที่เต็มไปด้วย
สารละลายตรงเข้าหมายขย้ำเธอ แต่คมดาบของเธอก็ได้ฟาดเข้าที่ขอมันอย่างรวดเร็วจนแทบไม่มีโอกาศรู้สึกตัว ร่างที่ไร้สรีษะนั้นดิ้นมั่วซั่วซักพักก่อนที่จะล้มนอนและหยุดนิ่งลง
สมิงหนุ่ม มองไปยังเบื่องหลังตามเส้นทางที่เต็มไปด้วยซากศพนั้น

   "อีกไม่นานมันคงจะมีชุดต่อไปตามาแน่เราไปกันเถอะ"เค้าพูดอย่างเหนื่อยอ่อนใน ขณะที่เค้าหันมาปืนทุกกระบอกก็เล็งมายังเค้า แน่ละลองว่าเจอสมิงตัวเบิมขนาดนี้ไม่เล็ง
ก็คงแปลก และอีกอย่าง คนอื่นๆก็ไม่เคยเห็นเค้าในร่างนี้ซะด้วยที่ไม่ยิงไปก็เพราะเค้าพูดได้และช่วย เฮเลนเท่านั้นละมั้ง

   " อย่ายิงเค้า ... แล้วนายก็กลับร่างซะ "  เธอหันไปสั่งลูกเรือบนยาน ก่อนจะเดินไอพ่นหุ่นไปที่หลังเรือเพื่อเก็บเจ้านี่กลับไปซ่อมด้วย  หลังจาก นั้นจึงเดินผ่าน
ประตูภายในมาที่ห้องพัก

   "อ่า.... อย่างน้อยขอกางเกงหรือผ้าได้ไม๊เสื้อมันขาดไปตอนแปลงร่างบู้หมดแล้วนะ"สมิง หนุ่มกล่าวขึ้นในขณะที่มาเรียรีบมาทำคะแนนทันที

   "นี้คะคุณแอช"เธอนำผ้าห่มมาให้แอชซึ่งเค้าก็ยิ้มรับอย่างหวาน

   "ขอบใจนะสาว น้อย ช่วยหันไปด้วยจะดีมากเลย"หลังเธอหันไปเค้าก็กลับร่างโดยมีผ้าห่มคลุมร่างและ เดินตามเฮเลนไปขึ้นเครื่อง และตามด้วยกองกำลังทั้งหมด

   " ... . .เฮ้ออออ "  เมื่อขึ้นเครื่องมาแล้ว เธอจึงได้เดินไปทิ้งตัวนั่งบุลงยังเก้ากี้ลำเลียงทหารในส่วนปล่อยพลของนาย ด้วยความเคยชิน ทั้งถอนหายใจยาว ๆ
อย่างโล่งเนื้อโล่งตัว ปานว่าจะได้กลับไปพักรักษาตัวเสียที   สมิงหนุ่มก็มานั้งเคียงข้างห่างนิดๆ

   "ผ่านมาจนได้นะงานนี้.......ต่อไปก็ไปรวมตัว ที่ฐานหลักสินะ" สมิงหนุ่มทักเธอในขณะที่เค้าเองก็ดูจะได้นั้งพักเช่นกัน

   "นี้ก็วิ่งกันมาทั้งวันเลยสิเนี้ยจะหนุนตักก็ได้นะ"สมิงหนุ่มยังคงหยอกกึ่ง จีบเธอตามสไตล์ของเค้า

   " ฝันไปเหอะ .. "  เธอยังคงตอบเขากลับมาอย่างไม่มีเยื่อใยตามเคย  ขณะที่หน้าเธอหงายวูบไป กับแนวเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้า  เดินทางก็ดี  วิ่งก็ดี  เรลลี่ก็ดี
หรือบู๊ต่อเนื่องก็ดี  กลับถึงฐานหลังเธออาจจะกลับเป็นตายไปเป็นวันเลย ก็เป็นได้สมิงหนุ่มมองไปยังหญิงสาวซึ่งท่าทางจะไม่มีการยอมในตัวของเค้าเลยแม้แต่น้อย ในขณะนั้นมาเรีย
พยาบาลสาวก็มานั้งแทรกตรงกลางและชวนเค้าคุยต่างๆนาๆสมิงหนุ่ม จึงค่อยๆรับพังเรื่องต่างๆต่างๆจากมาเรียในขณะที่เครื่องลำเลียงพลบินขึ้น สมิงหนุ่มก็ได้แต่ทำใจและคาดเดาไป
ต่างๆนาๆถึงอนาคตของเค้าหลังจากไปถึงที่ นั้น   

   "ไม่โดนเชือดก็ดีสิน๊า"  เค้าบ่นเบาๆก่อนที่จะเอนหลังและปล่อย ตัวอย่างสบาย

[freedomz14]

กำลัง หนุก เพิ่งอ่านไปได้ซัก 100-150 บรรทัด  ไว้จะมาอ่านต่อ ปวดตา -*-