ฮั่นเเน่ะ รู้นะ ว่าคิดอะไรกับตัว H จริงๆ H ย่อมาจาก hope (ความหวัง)
ตอนนี้กำลังเรียบเรียงเนื้เรื่อง คงไม่นานเกินรอเเน่
บทนำ เด็กสาวจากฟากฟ้า
หลังสงคราม dr.เฮล จบลง โลกก็กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง มนุษย์ได้พัฒนาเทคโนโลยีมากขึ้น
ทำให้มนุษย์สามารถใช้ชีวิตอยู่ในอวกาศ
เเต่มันก็เป็นเพียงความสงบสุขเพียงชั่วครู่เดียวเท่านั้น
เพราะไม่นานนัก
จะเกิดสงครามครั้งใหม่ อุบัติขึ้น......
ณ.เมืองเเห่งหนึ่งในโตเกียว..
"ว่างงานชะมัดเลย"เด็กหนุ่มในชุดเเดงผู้ขึ้นอย่างเบื่อๆขณะเดินเล่น
"ไม่มีหุ่นปีศาจออกมา ซักตัวรึไงน้า---"
ผัวะ !
มือของหญิงคนนึง ฟาดเข้าใส่หัวของเด็กหนุ่มอย่างเเรง
"มันก็ดีเเล้วนี่ !!!"เด็กสาวตะโกน
"อยากให้มีสงครามอีกรึไงล่ะ"
เด็กหนุ่มลูบหลังหัวเบาๆ ก่อนจะทำหน้าเหย่ใส่
"รู้เเล้วน่า......"เขาพูด
"มันก็ดีอ่ะเเหละ เเต่ฉันอยากขึ้นขับหุ่น มาชินก้า นี่น่า..."
"โธ่เอ้ย...โคจิ...เธอกับหุ่นเนี้ยมันฝังเข้าไปในสมองรึไงเนี้ยะ--*-*"เด็กสาวพูด
"ฮะๆ ทำเป็นพูดดี ไม่รู้เหรอว่าฉันรู้นะ ...เธอเเอบไปในโรงเก็บหุ่นตัวเองบ่อยๆนี่ ซายากะ"โคจิพูด
"....เรื่องนั้น......."ซายากะทำหน้าอายๆ
โคจิหัวเราะ
เเต่ซายากะทำหน้าบุ้ย
จู่ๆโคจิก็พูดขึ้นมาว่า
"ถ้าฉันขอเธอเเต่งงานตอนนี้ เเล้วในงานเเต่งเราขับหุ่นสาบานกัน คงเก๋ดีพึลึกล่ะ ใช่ไหม ?"
ซายากะสะดุ้ง หน้าเเดง
เรื่องขับหุ่นไม่ไม่เท่าไหรหรอก....เเต่เรื่องเเต่งงาน....เเต่งงาน....
โคจิก็พูดขึ้นมาอีก
"เเต่ฉันไม่ขอเธอเเต่งงานหรอก มันเเค่พูดเล่นๆนะ ผู้หญิงสวยกว่าเธอมีอีกเยอะนะ.."โคจิพูดพลางหัวเราะ
ฝันของซายากะในชุดเเต่งงานสีขาว เเตกกระจุยเป็นเสี่ยงๆ
"หนอย.....อีตาบ้า !!! ไปตายซ้า----!!!!"
ซายากะตะโกนขณะหยิบไม้ตกอยุ่มาฟาดใส่หัวโคจิ
"เฮ้ย......เอาจริงเหรอ !!!! ช่วยด้วยโว้ยยยยยย"
หลังจากสงบสติได้เเล้ว
โคจิ กับ ซายากะ เลยตกลงปลงใจกันจะไปดูหุ่นตัวเองอีกครั้ง
ระหว่างที่ทั้งคู่เดินไป โคจิก็ชวนคุย
"จริงสิ....ได้ข่าวว่า เฟสตูม ออกอะละวาดใช่ไหม"โคจิถาม
"เออ....เฟสตูม เอเลี่ยนจากอวกาศนะเหรอ...ใช่มั้ง...."ซายากะพูด
"มันน่ากลัวมากเลยเเหละ ถ้าเราเผลอไปตอบมันคำเดียวเราก็โดนมันอ่านใจได้ใช่ไหมล่ะ"
ซายากะตัวสั่นขึ้นมา เเค่คำเดียว มันก็ไม่ต่างอะไรกับหนังสยองขวัญ
"งั้นชั้นอยากเป็นเฟสตูมบ้างจัง"โคจิพูด
"ทำไมล่ะ"ซายากะทำหน้าเเปลกใจ
"ก็ชั้นอยากอ่านใจเธอไงล่ะ"โคจิหัวเราะ
"พอเถอะ !!!! เรื่องเฟสตูมปล่อยให้พวกกองทัพโลกจัดการไปเถอะ"
ในที่สุดทั้งคู่ก็มาถึงโรงเก็บหุ่นที่สถาบันวิจัย ของ ดร.ยูมิ
"สวัสดีครับ ดร."โคจิพูด
"สวัสดี โคจิ มีอะไรเหรอถึงได้มาหา"ดร.ยุมิถาม
"ไม่มีอะไรครับคือ....ถ้าไม่ว่ากัน....ผมขอ....ผมขอไปดู..."เขาพูดเเบบอึดอัดอายๆ
"ถ้าเธออยากไปดูหุ่นละก็....ตามสบายเลยนะ...."ดร.ยูมิพูด
"รู้ได้ยังไงครับ...."โคจิถาม
"ฮะๆ ก็เคยเห็นเธอมาบ่อยๆนะสิ คิดว่าไม่รู้รึไง"
โคจิไปที่โรงเก็บหุ่นเเละจ้องมองหุ่นตัวสูงใหญ่น่าเกรงขามของเขา
ที่ในอดีตเคยใช้ต่อกรกับวายร้าย dr.เฮล
.....
...
..
.
อดีตหวนคืนมาอีกครั้ง ภาพที่เขานั่งอยู่บนหัวหุ่นยักษ์
ออกต่อกรกับเหล่าร้าย ในตอนนั้นเขาไม่ต่างอะไรกับฮีโร่เลย
".......................อยากขึ้นขับดูจัง......"โคจิพูดเบาๆ
"ความรู้สึกที่วิเศษขนาดนั้น เเต่ถ้าเราออกไปเเบบนี้มีหวังคนเเตกตื่นกันเเน่ๆ"
เป็นความจริงเเน่นอน ถ้าขับไปตอนนี้ ชาวเมืองต้องตกใจเเน่ๆ
"อยากให้มีระบบล่องหนเเบบพวกโมบิทสูทจัง"โคจิพูด
ก็น่าสนใจอยู่ เพราะตอนนี้โลกได้พัฒนาหุ่นที่เรียกว่า โมบิทสูท
ซึ่งระบบของหุ่นมันคนละเรื่องกับ มาชินก้าเลย เพราะทันสมัยกว่า
"บางทีมันหมดยุคของเราเเล้วมั้ง ?--"โคจิคิด
เเม้จะเป็นความคิด
เเต่มันก็ร้ายกาจกับจิตใจของเขาพอดูเหมือนกัน...
ขณะเดียวกัน
ในเมือง
"ไหนๆๆๆๆๆๆๆๆๆ นายบอกว่าว่าเห็น คุณโคจิ ใช่ไหม !!!!!!!"เด็กหนุ่มในเสื้อเเจ็คเก็ตตะโกนอย่างตื่นเต้น
"ใจเย็นโว้ยยยยยยยย เนกิมะ นายกำลังทำชั้นตายได้นะ....."เด็กเเว่นพูด
"โอเคๆ คิบะ ไหนๆไปไหนเเล้ว"เขายังตื่นเต้นอยู่
"ปัดโธ่........นายละก็ ป่านนี้เขาไปไหนต่อไหนเเล้ว"คิบะพูด
เด็กหนุ่ม คาเซมารุ เนกิมะ เด็กหนุ่มอายุ 15 ปี
ชื่นชอบหุ่นยนต์มากเป็นชีวิตจิตใจ เขามีความพึงพอใจที่จะได้มองหุ่นทั้งวัน
หรือ ขอลายเซ็นต์นักบิน มาเก้บสะสมไว้
เขาเเอบชอบคุณโคจิมานานเเล้ว เพราะคิดว่า มาชินก้า นั้น
เรียบง่าย เเละ ไม่ซับซ้อน
เเละเขารู้ดีว่า โคจิ อยู่ในเมืองนี้ เเต่เขายังอึดอัดที่จะ
ไปเยี่ยมเขาที่บ้าน หรือไปสถานีวิจัย
มันคงเเปลกพึลึกถ้าเขาพูดว่า
"สวัสดี คุณโคจิ ขอลายเซ้นต์กับถ่ายรูปมาชินก้าทีครับ"
เเม้จะคิด 2-3 ครั้ง เเต่คำพูดพวกนี้ยังฟังดูตลก
เขาหวังว่าโตขึ้นจะได้ร่วมกองทัพหุ่นเจ๋งๆ
เขาจึงฝึกร่างกายอยู่ตลอด ตอนนี้ร่างกายเขาไม่ต่างจาก โงกุน ในดราก้อนบอล ก็ไม่ปาน...
ส่วน ยามาโมโตะ คิบะ เพื่อนสนิทเขากลับคิดว่าเรื่องหุ่นฟังดูไร้สาระ
เพราะเขาคิดว่าเขาอยากใช้ชีวิตปกติเเบบบ้านๆมากกว่า
เเละวันนี้เอง ทันทีที่เขาพลั่งปากว่า
เห็นโคจิเดินอยู่ เนกิมะก็เกิดอาการคลั่งทันที
ระหว่างที่อึดอัด
โคจิ ก็เดินมาพอดี
"....ยังไงเรามันก็เปล่าประโยชน์....."โคจิพูด
ทันทีที่ เนกิมะเห็นสังเกตเห็น
ก็เกิดอาการปรี้ดเเตกทันที
"ว้ากกกกกกกกกกกกกก คุณโคจิ !!!!"เนกิมะตะโกน
โคจิหันมามองพวกเขา
"มีอะไรเจ้าหนู...."โคจิถาม
เนกิมะควักกระดาษสีออกมาจากกระเป๋า
เขาตรงไปหาโคจิทันที โคจิตกใจเหมือนกัน
"ขอลายเซ้นหน่อยครับ !!!!"
โคจิทำหน้าเหมือนโลกกำลังจะวินาศในอีก 20 วิ
คิบะก็ปาดเหงื่ออยู่ห่างๆ
อย่างเขานะเหรอ...มีคนลายเซ็นต์
เเค่คนขับหุ่น มาชินก้า โบราณ เก่ากึก
"ทำไม........."โคจิถาม
"ผมชื่นชอบคุณมาตลอด !!! ผมชอบการต่อสู้ของคุณมาก !!! คุณ....คุณเป็นฮีโร่ของผมเลยครับ"
เเละเเล้ว เนกิมะก็บรรยายความรู้สึกสมัยเด็ก
เมื่อเขามองหุ่นต่อยกับศัตรูอยู่ในบ้าน
พร้อมกับกด เเชกเตอร์ อย่างบ้าคลั่ง
ถ้าเอารูปที่เขาเคยถ่ายมาชั่งกิโลขาย
มีหวังได้ไม่ต้ำกว่าหลายร้อยเยนเเน่เลย
โคจิได้ยินก็ถึงกับสะอึก
ใช่เเล้ว.....เขายังมีคนชอบอยู่
เขาไม่ควรมาหมดไฟง่ายๆกับเรื่องเเค่นี้
เด็กคนนี้....เด็กคนนี้...เด็กคนนี้ช่างทำให้เขารู้สึกดีจริงๆ
โคจิยิ้ม
ขณะเซ็นต์ในกระดาษ
"บ้านเธออยู่ไหนเหรอ......"โคจิพูด
"ทำไมครับ"เนกิมะรับกระดามาก่อนถาม งงๆ
"ก็....เธออยากฟังเรื่งอขงชั้นรึเปล่าล่ะ"โคจิถาม
เด็กชายเเววตาสดใสทันที
ไม่นึกว่าเขาจะมีโชค 2 ชั้นอย่างนี้ เเค่ลายเซ็นต์เขาก็ดีใจสุดขีดเเล้ว
"ครับ ....!!! อยากฟังครับ ช่วยมาให้ได้นะครับที่........."เนกิมะตอบ
"อืม ! ไว้เจอกันนะ เย็นนี้"โคจิพูด
"นายชื่ออะไรละ"
"คาเซมารุ เนกิมะ"
โคจิจากไป
ทิ้งให้เนกิมะหลงอยู่ในภาพวาดฝันที่จินตราการขึ้น
"สุดยอด......."เนกิมะพูด
"เย็นนี้เเหละ......เราจะพูดคุยกับเขาให้หมดเลย"
โคจิที่เดินมาได้ซักพักก็คิดขึ้นว่า
"(เด็กคนนั้นไฟเเรงจริงๆ ถ้าเราคบกับเขาละก็...คงมีอะไรดีๆเเน่)"
ทั้งสองฝ่ายต่างมีความสุขขึ้นมา
หลังจากได้รู้จักกัน
เเต่อีกไม่นานเขาทั้งสองต้องไปสู่สงครามที่ไม่อาจถอนตัวได้
เวลาความสงบสุข เหลือไม่มากเท่านั้น......
ติดตามบทต่อไปครับผม
หุ่นที่ออกมาในบทนี้
มาชินก้า เเซด
หุ่นยักษ์ที่อดีตเคยเป็นหุ่นฮีโร่ต่อกรกับ dr.เฮลวายร้ายในอดีต
ปัจจุบัน ถูกทิ้งไว้เฉยๆ นานๆที โคจิจะมาจ้อง + ปัดใยเเมงมุม 5555+
ตัวละครที่ออกในบทนี้
โคจิ (มาชินก้า)
ซายากะ (มาชินก้า)
เนกิมะ (ออริ)
คิบะ (ออริ)
