5 เทคนิกในการแต่งฟิกของ Srwkung

[SrwKung]

ออกตัวก่อนว่าผมไม่ได้แต่งฟิกชั่นเก่งเลิศเล่ออะไรเท่าไร เรียกได้ว่ายังอ่อนประสบการณ์ถ้าเทียบกับหลายๆคนในบอร์ด คำผิดก็ยังมี แต่จากที่เข้าวงการแต่งมาได้ราวๆ5ปีกว่าๆ สลับออกผลงานบ้าง หยุดบ้าง อ่านของคนอื่นบ้าง ทำให้ได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างมา ก็เลยอยากจะเอามาแบ่งปันให้ทุกๆคนครับเพื่อที่จะได้พัฒนางานเขียนของตัวเองให้ดีขึ้น(แม้บางข้อตัวกระผมเอง แทบจะไม่ค่อยได้ใช้ก็เถอะ)

------------------------------

1. อ่าน,สังเกตุและวิเคราะห์
- หลักสากลที่ใช้ได้ง่ายๆแทบทุกเรื่อง สำหรับผมเองเวลารู้สึกตันๆจะลองเปิดฟิกของคนอื่นไม่ก็งานของคนอื่นอ่านดู เพื่อที่จะได้มีไอเดียเขียนต่อ การอ่านงานของคนอื่นๆอย่างน้อยๆจะทำให้เราได้เปิดหูเปิดตา แล้วได้สัมผัสกับสำนวนหรือรูปแบบการเขียนที่แตกต่างจากเราบ้าง แต่มันก็จะหยุดอยู่แค่นั่นถ้าไม่ยอม"สังเกตุ"และ"วิเคราะห์"

ว่ากันว่าฟิกชั่นเรื่องนึงเวลาอ่านแล้วแต่ล่ะคนจะมีอิมแพ็คที่ชอบหรือสนใจในตอนหรือช่วงนั่นๆ ผมแนะนำว่าให้ลองสังเกตุจากจุดนั่นดูก่อนครับ ว่าทำไมตรงนี้เราถึงชอบ ชอบเพราะอะไร?ทำไมมันถึงสนุกได้? เขาใช้การบรรยายแบบไหน? เขาดำเนินเรื่องจากก่อนหน้ามาตรงนี้ยังไง? มีอะไรเป็นจุดสะดุดที่ทำให้อ่านไม่ไหลลื่นหรือไม่?

คำแนะนำมือใหม่ "อย่าพึ่ง"สังเกตุแล้วเอาไปปรับใช้โดยทันที ผมแนะนำว่าให้ลองอ่าน,สังเกตุและวิเคราะห์แบบนี้บ่อยๆก่อน (แค่อ่านแล้วก็วิเคราะห์นั่นแหละ อย่าพึ่งดึงเอาไปปรับใช้กับฟิกตัวเอง)เพราะถ้าอ่านแล้วเอาไปใช้แบบนั่นเลย ส่วนใหญ่แล้วจะทำให้สำนวนหรือวิธีการเขียนตรงนั่นที่เราเขียนมันดูเปล่งๆ เพราะว่าเรายืมมาจากฟิกของคนอื่นนั่นเอง แต่กลับกันถ้าลองฝึกสังเกตุบ่อยๆ เราจะพอคัดกรองได้ว่า อันไหนที่เหมาะกับสำนวนของเราหรืออันไหนที่ไม่เหมาะ(เพราะเห็นตัวอย่างมาเยอะจากการสังเกตุ)

------------------------------

2. เขียนเพื่อให้คนอ่านเข้าใจ ไม่ใช่ว่าเราเข้าใจเอง
- บางครั้งแล้ว...การใช้ศัพท์แปลกๆหรือไม่นิยมก็ไม่ใช่เรื่องดี เพราะว่าถึงมันจะทำให้ฟิกของเรานั่นดูเหมือนใช้ภาษาสละสลวยหรือสูง แต่บางทีก็"ยาก"ต่อการที่หลายๆคนที่มาอ่านจะทำความเข้าใจ โดยปกติผมมักจะประสบปัญหา ไม่สามารถบรรยายออกมาได้สวยๆ แต่สักพักก็ตัดสินใจ บรรยายมันแบบตรงๆแล้วจับมาชนๆเชื่อมๆ...แรกๆถึงมันจะดูเปร่งๆ(อ่านเองยังเปร่ง)แต่พอแต่งแบบนี้ไปได้สักพัก เราจะเริ่มชินแล้วสภาพปรับให้มันสละสลวยได้เองโดยอัตโนมัติ

อย่าลืมว่าการเขียนผลงานออกมาแล้วมีคนอ่านนั่น คือการถ่ายทอดจินตนาการของคนเขียนให้คนอ่านได้รับ จินตนาการของแต่ล่ะคนย่อมแตกต่างกันอยู่แล้ว....การทำให้ทางเข้าสู่โลกแห่งจินตนาการที่เรียกว่าตัวหนังสือนั่น เป็นประตูที่ผ่านเข้าไปได้ง่ายๆ ย่อมดีกว่าทำทางโค้งหรือลูกบิดที่แสนสวยงาม แต่คนอ่านต้องพยามมานั่งแงะเพื่อที่จะเข้าไปข้างในไม่ใช่รึครับ?

คำแนะนำมือใหม่ บางทีคนอ่านบางคนก็ความอดทนต่ำ ถ้าอ่านไม่รู้เรื่องเยอะๆก็อาจจะตีจากไม่อ่านหรืออ่านผ่านๆแทน เพราะงั้นยังไงก็แล้วแต่ ผมแนะนำว่ามือใหม่ควรเขียนเหมือนบรรยายรูปประโยคหรืออาจจะมาแค่คำพูดสั้นๆมีคำอธิบายพอกำชับจะดีกว่าเล่นประโยคยาวเวิ่นเว้อน่า

------------------------------

3. ปริมาณต่อหนึ่งตอนหรือหนึ่งช่วง
- บอกตามตรงข้อนี้ไม่มีเทคนิกหรืออะไรพิเศษหรอกครับ มันแล้วแต่บุคคลชัดๆ ฟิกหนึ่งตอน ควรเขียนยาวเท่าไรดี? ผมแนะนำว่าให้ลองแต่งไปเรื่อยๆตามจินตนาการของแต่ล่ะคนดีกว่า เพราะแต่ล่ะคนเองก็คงมีบทในใจอยู่แล้ว ว่าอยากจะให้หยุดหรือตัดช่วงตอนไหน แล้วค่อยเอามาดูว่ามันยาวไปหรือว่าสั้นไป ก็เหมือนกับการทำอาหารนั่นแหละครับบางทีเราทำปริมาณแค่นี้เราอิ่ม แต่คนอ่านไม่อิ่มไปด้วย

แต่ถ้าจะให้ดี ผมสนับสนุนให้เขียนยาวๆไปก่อนดีกว่า เพราะอย่างน้อยๆ การตัดให้สั้นลงนั่นมันก็ดูลงตัวกว่าแต่งมาสั้นๆแล้วต้องยัดบทที่ไม่จำเป็นเพิ่มเพื่อให้ยาวครับ

คำแนะนำมือใหม่ เอาข้อแรกมาช่วยจะทำให้ตัดสินใจง่ายขึ้น บางบอร์ดนั่น นิยมแต่งซะยาวจนอ่านแล้วปวดตาตอนต่อตอน แต่บางบอร์ดก็สั้นกระจู๋ เพราะงั้นต้องสังเกตุบอร์ดที่ท่านจะเอางานไปลงด้วยน่ะครับ หรือไม่ก็ลองไปหาอ่านงานคนอื่นแล้วพิจารณาว่าตอนนึงของเขาแต่งกันยาวประมาณไหน

------------------------------

4. ไม่ว่าเนื้อเรื่องจะเป็นยังไง ก็ต้องคิดหาทางนำเสนอคาแรกเตอร์ออกมาให้ดีที่สุด
- จริงๆแล้วผมไม่ค่อยชอบเนื้อเรื่องประมาณพระเอกแสนดีสักเท่าไร ออกแนวบทจะเทมาก็เทมาให้ตัวเอกอย่างเดียวเป็นต้น แต่ข้อนี้ไม่ได้พูดถึงการสร้างเนื้อเรื่อง แต่เป็นการสร้างจุดดึงดูดให้กับคนที่มาอ่านต่างหาก ยกตัวอย่างเช่นแนวพระเอกแสนดี ที่ควรคิดไม่ใช่ว่าทำยังไง พ่อพระเอกคนดีนี้จะดูดีได้สุดๆ แต่เป็น...ทำยังไงคนดูหรือคนอ่านจะชอบพ่อพระเอกคนดีแบบนี้ได้ต่างหาก ซึ่งถ้าคิดตามตรรกะนี้แล้ว ต่อให้เนื้อเรื่องเละเทะยังไงก็ยังสามารถดึงดูดคนมาชอบได้ครับผม

ทางที่ง่ายที่สุดคือ ถามใจตัวเองนั่นแหละ ทำไมเราชอบเรื่องแบบนี้ พระเอกแบบนี้น่า ประทับใจอะไรในตัวละครตัวนี้ หรือเนื้อเรื่องส่วนนี้...แล้วเอาความประทับใจที่เราชอบเขียนอธิบายเข้าไปหรือพยามสอดใส่ในเนื้อเรื่องให้ได้โดยดูเป็นธรรมชาติที่สุด ยกตัวอย่างเช่นกรณีพระเอกสุดแสนดี เราอาจจะปูบทถึงปูมหลังที่น่าสงสารของตัวละครเพื่อให้เหตุผลความดีของหมอนี้เป็นต้น

คำแนะนำมือใหม่ ควรปูบทไม่ก็ทำให้คนอ่านรู้สึกชอบ ตัวละครแค่คนสองคนในเรื่องแรกๆ เพราะว่าการพยามปูบทสร้างความโดดเด่นให้กับตัวละครนั่น ถ้าเขียนไม่ดีบทก็จะไม่ส่ง และยิ่งพยามทำใ้ห้ดูดีทุกตัวละครแต่แต่งไม่ได้ มันจะยิ่งส่งผลร้ายมากกว่าผลดีน่ะ

------------------------------

5. ยิ่งเงื่อนไขของเรื่องยากเท่าใด คนแต่งก็ยิ่งต้องเก่งขึ้นเป็นเงาตามตัวเท่านั่น
- หนึ่งในมุขของการ์ตูนสืบสวนที่ใช้กันบ่อยๆคือ การที่ตัวเองเจอหลักฐานลึกลับ โดยที่ไม่บอกคนอ่านว่านี้คืออะไร จริงอยู่ถึงจะไม่แฟร์ต่อคนอ่านแต่ก็เป็นการเพลย์เซฟที่ฉลาดในการเขียนเนื้อเรื่องประเภทนี้ เพราะอะไรผมถึงพูดแบบนั่น? เพราะว่าเรื่องแนวสืบสวนนั่นถ้าทริค เหตุจูงใจของคนร้าย สภาพการตาย หรืออะไรพิลึกพิลั่นจนคนอ่านรับไม่ได้ เขาจะรู้สึกเหมือนกับว่าเรื่องนี้มันไม่มีเหตุผลเลยสักนิด แล้วคุณค่าของฟิกก็จะดรอปลงไปทันทีทันใด

นอกจากเรื่องนี้แล้ว เงื่อนไขของเหตุการณ์บางอย่างในเนื้อเรื่องนั่นก็คล้ายๆกัน เช่นดาบวิเศษที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกที่ต้องฝ่าเส้นทางมากมายกว่าจะไปเอามาได้ ถ้าแต่งให้ดาบมันดูไม่เก่งเท่าไร หรือทางไปมันราบเรียบไม่เกิดอะไรขึ้น หรือแม้แต่อะไรสักอย่างที่เฝ้าดาบนั่นดูกระจอกไป ก็แทบจะมีครหาเลยว่าไอ้ดาบนี้ มันเก่งจริงแน่รึทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ล่ะ บลาๆเพราะงั้นยิ่งสร้างเงื่อนไขยากๆ ตัวละครเก่งๆ ตัวละครฉลาดๆ ยิ่งต้องคิดหาความสมเหตุสมผลที่ดีให้กับมันมากเท่านั่น เพราะงั้นคนที่แต่งก็ต้องเก่งพอจะคิดหาเหตุผลที่คนอ่านทั้งหลายยอมรับให้ได้

คำแนะนำมือใหม่ นี้เป็นจุดผิดพลาดที่มือใหม่หลายคนที่ผมเคยเห็นชอบสร้างเนื้อเรื่องเว่อร์ๆแต่ให้คำอธิบายหรือเหตุผลกับมันไม่ค่อยได้ ทำให้เรื่องดูดรอปหรือไม่สนุกลงไปทันตาเห็นเพราะงั้นผมแนะนำ ให้แต่งเรื่องที่ความซับซ้อนดูน้อยๆก่อนจะค่อยขยายความซับซ้่อนขึ้นไปดีกว่าครับผม

------------------------------

หวังว่าห้าข้อนี้คงเป็นประโยชน์ ไม่มากก็น้อยครับผม (อย่างมากก็ช่วยให้มีอะไรอ่านฆ่าเวลาไปได้น่ะครับ ฮา)

[Arboat]

ขอบคุณมากครับสำหรับเทคนิก

[Kuruni]

ข้อแรกนั้น ถ้าไม่รังเกีจภาษาอังกฤษแนะนำว่าไป TV Tropes โลด ที่นั่นแยกมุขกับพล็อตในเรื่องให้แบบละเอียดๆอยู่แล้วครับ เพียงแต่มันเป็นวิกิเลยมีคนมั่วเป็นระยะๆ

ถ้าอยากใส่อะไรอย่างเร็ว ลองเช็กที่หน้า Play Withก่อนเลยก็ได้ หน้านี้รวมมาแต่แนวพล็อตกับวิธีใช้งาน ซึ่งรวมวิธีใช้แบบพลิกแพลงหรือถอดรื้อไว้ด้วย (อยากรู้ว่าเป็นแบบไหนก็ลองดูข้อSuper Robotเลย )

[Black Overman XAN]

ไอ้ข้อสองนี่ดูคุ้นๆนะจงใจกัดใครรึเปล่าเนี่ย

[SrwKung]

ไอ้ข้อสองนี่ดูคุ้นๆนะจงใจกัดใครรึเปล่าเนี่ย

เอ้? ไม่รู้สิครับ เพราะห้าข้อนี้ มันเกิดจากประสบการณ์ทีเจอช่วงปีสองปีนี้ซะส่วนใหญ่น่ะ บางครั้งก็เอาเรื่องที่คนในห้องเอ็มยกว่าไม่ชอบอะไรกันมาลองเรียบเรียงดูน่ะครับ คาดว่าห้าข้อนี้คงมีไปกัด ใครหลายๆคนเข้าสักข้อสองข้อนั่นแหละ(ฮา)

[Kuruni]

ข้อสองนี่มันมีกรณียกเว้นเหมือนกันเน้อ

อย่างบางทีเราจงใจปิดบังคนอ่าน เพื่อเก็บไว้อำตอนท้าย (ประมาณว่าให้คนอ่านหลุดปากมาว่า"ตกลงมันเป็นผู้หญิงหรือเนี่ย?")
หรือถ้าเป็นเรื่องสยองตามสไตล์ท่านอาจารย์ บางทีความกำกวมของสถานการณ์มันก็เสริมบรรยากาศได้
แต่ถ้าจะเล่นมุขพวกนี้จริงๆพึงระวังว่ามือไม่ถึงแล้วจะแป๊ก (แบบผมไง )

[SrwKung]

ข้อสองนี่มันมีกรณียกเว้นเหมือนกันเน้อ

อย่างบางทีเราจงใจปิดบังคน อ่าน เพื่อเก็บไว้อำตอนท้าย (ประมาณว่าให้คนอ่านหลุดปากมาว่า"ตกลงมันเป็นผู้หญิงหรือเนี่ย?")
หรือ ถ้าเป็นเรื่องสยองตามสไตล์ท่านอาจารย์ บางทีความกำกวมของสถานการณ์มันก็เสริมบรรยากาศได้
แต่ถ้าจะเล่นมุขพวกนี้ จริงๆพึงระวังว่ามือไม่ถึงแล้วจะแป๊ก (แบบผมไง )

จงใจปิดกับจงใจเขียนให้กำกวมนี้ มันต่างจากการเขียนสื่อไม่ชัดเลยน่ะครับ คือ ถ้าปิดหรือกำกวม คนอ่านจะเกิดความสงสัยแต่ถ้าเขียนอธิบายไม่ชัดหรือละเอียด คนอ่านจะเกิดความ"ไม่เข้าใจ" ซึ่งกรณีนี้มันต่างจากความสงสัยพอตัวเลยน่ะครับท่านคุรุ

บางทีผมอาจจะใช้คำผิด งั้นน่าจะเอาเรื่องของเจตนาเข้ามาเกี่ยว โดยปกติ ถ้าจะอำคนอ่าน เจตนาของคนเขียนที่ต้องการคือ"ทำให้คนอ่านไม่รู้ว่าตัวละครนี้เป็นหญิง หรือทำให้คนเข้าใจว่าเป็นชา่ย"ครับผม เอาเป็นว่าสำหรับข้อนี้อยากจะเสริมไปว่า พยามถ่ายทอดสิ่งที่เราตั้งใจหรือจะเขียนลงไปให้คนอ่านรับรู้ได้ง่ายๆดีกว่าเช่นถ้าจะหลอกเรื่องเพศของตัวละคร ถ้าเกิดเขียนบรรยายสรรพคุณหญิงซะเรียบร้อย ก็ต้องหาเหตุผลมาหักล้างที่คนอ่านยอมรับได้ตอนอำเป็นต้น(ใช้ข้อห้าประกอบ)

[raymiel02]

กรณีที่นักเขียนหลาย ๆ คนอยากเล่นมุกให้อำคนอ่าน หรือเขียนให้จิตนาการซะดิบดีแต่หักคอกันซะตอนท้ายนั้น ผู้แต่งอาจจะใช้การบรรยายในลักษณะของ บุคคลที่ 1 เข้ามาช่วยได้ เดิมที่การเขียนบรรยายที่ใช้กันส่วนใหญ่จะเป็นลักษณะของบุคคลที่ 3 ที่คอยเฝ้าดูเหตุการณ์อยู่และรู้เรื่องราวต่าง ๆ ดีเป็นคนบอกเล่าเหตุการณ์

แต่ในรูปของการบรรยายด้วยบุคคลที่ 1 นั้นผู้แต่งจะต้องบรรยายเท่าที่ตัวละครนั้นรู้โดยไม่ต้องไปสนใจว่าความจริงเป็นอย่างไร? ประดุจว่าคุณกำลังเป็นตัวละครตัวนั้นอยู่ และรับรู้เหตุการณ์เพียงแค่นั้น ไม่อาจรู้ถึงเหตุการณ์ที่ตนเองไม่ได้เข้าไปเอี่ยวหรือเห็นด้วยตา ซึ่งถ้าใช้การบรรยายแบบนี้จะสามารถสร้างเหตุการณ์อำคนอ่านได้เยอะ เพียงแต่ผู้เขียนจะต้องไม่เผลอเขียนในเรื่องที่ตัวละครนั้นไม่รู้ออกมา

ตัวอย่างของนิยายที่เขียนด้วยมุมมองบุคคลที่ 1 ที่เด่นชัดก็คือ suzumiya haruhi no yuuutsu ครับสำหรับใครสนใจการเขียนแนวบุคคลที่หนี่งก็ลองไปหาอ่านดูได้มีฉบับภาษาไทยวางขายแล้ว

ส่วนที่เจเนะบอกว่า "หลอกเรื่องเพศของตัวละคร ถ้าเกิดเขียนบรรยายสรรพคุณหญิงซะเรียบร้อย ก็ต้องหาเหตุผลมาหักล้างที่คนอ่านยอมรับได้ตอนอำเป็นต้น" ตัวอย่างง่าย ๆ ก็แบบนี้ครับ

"ที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมนั้น เป็นสาวน้อยผู้มีเรือนผมสีดำขลับยาวสลวยถึงกลางหลัง ขนตาดำปัดงอนอย่างสวยงาม ริมฝีปากได้รูปทาลิปสติกสีชมพู่อ่อน ผิวขาวเนียนราวกับปุยฝ้าย เธอยืนก้มหน้าเล็กน้อยราวกับกำลังเขินอายกับสายตาของผมาที่กำลังจ้องมองเธออยู่ ด้วยรูปร่างที่ไม่สูง หรือ ผมจนเกินไปทำให้ดูเข้ากับชุดกระโปรงยาวสีชมพูที่คลุมทับด้วยเสื้อไหมพรมสีขาวเป็นอย่างยิ่ง บอกได้คำเดียวว่าที่อยู่ตรงหน้านี้คือสาวงามแห่งยุคก็ไม่ปานถ้าผมไม่รู้ความจริงมาก่อนล่ะก็ผมคงอดไม่ได้ที่จะไปนอนละเมอเพ้อพกถึงสาวงามประดุจเทพธิดาที่เสด็จจากฟากฟ้าลงมาเดินดินคนนี้เป็นแน่...

แต่ทำไมผมถึงทำอย่างนั้นไม่ได้น่ะเหรอ? คำตอบง่ายมาก.... ก็เพราะบุคคลที่ผมพรรณาความงดงามไปเมื่อครู่นี้น่ะ มันเป็นเพื่อนสนิทของผมเองแล้วมันก็เป็น  ผู้ชาย!!!! ซะด้วยสิให้ตายเถอะเพื่อนเอ๋ยใครจะคิดจะฝันว่าแกจะแต่งขึ้นขนาดนี้ฟระ!! นี่ถ้าฉันแอบถ่ายรูปแกแล้วเอาไปโพสลงเน็ตนะ เชื่อได้เลยว่าคงดักสัตว์มีเขาได้หลายตัวเลยเชียว"

ก็ประมาณเนี้ยแหละครับ

[โอตาคุ โน เฮเซ]

..........

..........

..........

เขียนแฟนเซอร์วิสด้วยได้รึเปล่า ครับ ?

[Kuruni]

แล้วแต่ว่าแฟนที่อยากเซอร์วิสเป็นกลุ่มไหนเน่อ...แล้วมันเข้ากับเรื่องมั้ย ที่ใส่มานี่จะเสียจังหวะของเรื่องหรือเปล่า

อย่างเช่นถ้าอยากเซอร์วิสพวกชอบข้อมูล ก็ใส่รายละเอียดที่มีประโยชน์เข้าไปเยอะๆ เช่น ถ้าพระเอกจะขึ้นรถไฟไปมอสโควก็ให้พระเอกเล่าประวัติทางรถไฟทรานไซบีเรียไว้สักหน้าเลยก็ได้ เว้นแต่มันจะทำให้เสียจังหวะของเรื่อง เช่นพระเอกกำลังหนีผู้ร้ายหัวซุกหัวซุน จะมาเล่าประวัติอยู่ก็ไม่เหมาะ

หรืออย่างจะเซอร์วิสแฟนๆอาเบะ ก็เอานานๆครั้งพอ ไม่ใช่วิ่งไปห้องน้ำทุกตอนก็เจออาเบะทุกตอน

สรุปว่ามันขึ้นกับแนวเรื่องด้วยล่ะ ฉากเดียวกันจะเขียนให้เซอร์วิสหรือไม่ก็ได้ อย่างสมมุติว่าพระเอกเป็นศิลปินแล้วมีฉากเขียนรูปนู้ด ถ้ามันเป็นแนวฮาเรมหรือโรแมนติกจะบรรยายแบบเซอร์วิสก็ได้ แต่ถ้ามันเป็นแนวดราม่าก็ควรเขียนแบบบรรยายธรรมดา

ความถี่ด้วยนะครับ อย่างโรบ็อทนี่ถ้าเป็นแนวสบายๆก็เซอร์วิสได้บ่อย แต่แนวหนักๆสไตล์โวทอมนี่ออกมานานๆครั้งก็พอ