ข้อความ #33545

[LINKS]

SIDE STORY OF TSC SPACE ROUTE PEROID EPISODE 8 AND 9
-Reason of Willful & The Girl with Emerald Dragon [4]

“เธอน่ะมาจากโลกเดียวกับฟิริน่าจังกับไกด์สินะ ฟิริน่า..เวลรากัส กับเรย์ไกส์อะไรสักอย่างนี่แหละ....ใช่มั้ยมิสตี้”ลูชิเฟอร์เดินกลับมาถาม

“คุณฟิริน่า...คุณไกด์....ใช่...ใช่แล้วค่ะ มาจาก...หมายความว่าที่นี่ไม่ใช่โลกของชั้นสินะคะ แล้วจะทำยังไงดีคะ..ชั้นจะกลับไปได้ยังไง..ชั้นๆๆอยากกลับบ้านค่ะ...”มิสตี้ตอบอย่างตกใจ เพราะแสดงว่าตอนนี้เธอมาอยู่ที่ต่างโลกซะแล้ว..เธอรู้สึกกลัวมากขึ้นไปอีกจนเริ่มจะร้องไห้ ที่นี่ไม่ใช่แค่นอกบ้าน...นอกเมือง แต่เป็นโลกในอีกมิตินึง...เธอกลัว..ไม่รู้จะทำไงดี

ลูชิเฟอร์เมื่อเห็นอาการของเธอเขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้จึงนั่งลงข้างๆและกุมมือเธอไว้ “นี่ไม่เป็นไรหรอก ยังไงเธอก็ยังมีชีวิตอยู่นะ ต้องมีทางแน่ๆ ตอนนี้เธอค่อยๆรักษาตัวไปก่อนนะ ถ้าเธอมาจากโลกเดียวกับสองคนนั้นก็ยังมีเพื่อนอยู่ ยังไงก็ไม่ได้ตัวคนเดียวนี่ ชั้นเองก็มาจากโลกใต้พิภพนะ ไม่ใช่คนบนโลกนี้หรอก ต้องได้กลับบ้านแน่ๆ”เขาค่อยๆปลอบโยนเธอ ทำให้มิสตี้ค่อยๆรู้สึกดีขึ้น
จากนั้นลูชิเฟอร์ก็เล่าเรื่องของโลกนี้เท่าที่เขารู้รวมไปถึงการต่อสู้ที่เกิดขึ้นด้วยทั้งหมดให้มิสตี้ฟัง เพื่อให้เธอเข้าใจโลกในตอนนี้และสถานการณ์ต่างๆได้ดีขึ้น  ซึ่งมันก็ทำให้มิสตี้รู้จักโลกนี้มากขึ้น

“งั้นวันนี้ชั้นขอตัวไปรายงานเรื่องของเธอกับกัปตันก่อนนะ ส่วนเรื่องที่เธออยากเจอสองคนนั่น ไกด์น่ะคงสักพักนึงล่ะเพราะโดนลงโทษอยู่ ส่วนฟิริน่าจังชั้นจะไปบอกให้นะ ไม่ต้องห่วง เธอน่ะพักผ่อนมากๆล่ะ จะได้หายไวๆ คุณหมอบอกว่าร่างกายเธอน่ะอ่อนแอมากนะตอนนี้”ลูชิเฟอร์พูดจบก็ลุกไป

“ขอบคุณนะคะ คุณลูชิเฟอร์ ได้คุณช่วยไว้มากจริงๆ ชั้นนี่เป็นภาระจริงๆด้วย ชั้นจะตอบแทนให้ได้ค่ะ”มิสตี้ขอบคุณ เธอรู้สึกขอบคุณลูชิเฟอร์มากจริงๆ ทั้งที่ยังรู้จักเธอไม่มากแท้ๆ ลูชิเฟอร์เป็นคนดีโดยธรรมชาติจริงๆ ช่วยคนอื่นได้ง่ายๆเพราะเขาเป็นคนแบบนั้น เพราะอย่างนั้นสำหรับเธอนั้นติดค้างเขามากจริงๆ ทั้งที่ได้เขาช่วยชีวิตไว้ รวมไปถึงช่วยดูแลเธออีกต่างหาก...สักวันนึงเธอจะต้องตอบแทนเขาให้ได้....

“อ้อ!! เรียกลูชิเฟอร์เฉยๆก็ได้ ไม่ต้องมี“คุณ”หรอก ชั้นเองก็จะขอเรียกเธอว่า มิสตี้ ได้มั้ยล่ะ”ลูชิเฟอร์โผล่หน้ากลับมาพูดก่อนจะไป

“ค่ะ...ยินดีค่ะ”มิสตี้ยิ้มให้เขา ซึ่งลูชิเฟอร์ก็ยิ้มตอบก่อนจะเดินออกไป
สำหรับลูชิเฟอร์เองก็เช่นกัน มิสตี้นั้นเป็นเหมือนเพียงแค่ผู้เสียหายเท่านั้น นั่นก็เพราะมิสตี้ไม่ใช่เซเรนคนที่เล่นงานเขา...แล้วเซเรนล่ะไปไหน ทำไมมิสตี้ถึงอยู่ในหุ่นตัวนั้น ถึงตอนนี้เขาจะยังคิดไม่ออกก็เถอะ แต่คนที่ลงมือทำร้ายเธอคือเขานั่นเป็นความจริง มันก็ต้องเป็นหน้าที่เขาที่ต้องดูแลเธอ เพราะจริงๆแล้วเธออาจไม่ดูแย่ขนาดนี้ถ้าเขาไม่ได้ลงมือหนักขนาดนี้ก็ได้

ลูชิเฟอร์ได้เข้าไปรายงานเรื่องของมิสตี้ให้ไลล่าฟัง ทั้งหมดอย่างไม่ได้ปิดบัง ซึ่งเขาก็ขอให้ไลล่าช่วยรับดูแลมิสตี้ไว้ก่อน ไม่อยากให้ส่งเธอให้กับหน่วยของเอลฮังก์ เพราะนอกจากร่างกายของเธอจะอ่อนแอมาก ตอนนี้จิตใจของเธอก็ย่ำแย่อยู่พอสมควร อย่างน้อยถ้าอยู่ที่นี่ก็ยังมีทั้งไกด์และฟิริน่าที่มาจากโลกเดียวกันก็น่าจะช่วยให้เธอดีขึ้นได้ เรื่องอาการก็ได้คำยืนยันจากคุณหมอแล้ว ส่วนเรื่องมาจากโลกเดียวกันตอนนี้ก็ต้องรอคำตอบจากทั้งไกด์และฟิริน่าอยู่ไปก่อน แต่คิดว่าไม่น่ามีปัญหาอะไรเพราะเขาก็จะไปหาฟิริน่าอยู่แล้ว และจะพาฟิริน่าไปเยี่ยมมิสตี้ด้วยกัน ซึ่งตรงนี้ไลล่าก็ตกลง แต่มีข้อแม้ว่าจะต้องไม่ให้มิสตี้เข้าใกล้จอร์มันแกนด์จนกว่าจะได้ข้อมูลที่ถูกต้องเรื่องนักบินและหุ่นตัวนั้นเสียก่อนและการที่มิสตี้จะต้องถูกจำกัดสิทธิ์ในหลายๆเรื่องอยู่บ้าง เช่น การอาศัยอยู่อาจจะมีบางส่วนที่เธอไม่สามารถเข้าไปได้ เพราะก็ยังไม่แน่ใจได้ว่าทั้งหุ่นตัวนี้และมิสตี้จะเป็นมิตรหรือศัตรู ลูชิเฟอร์จึงเสนอตัวเองเป็นคนดูแลและจับตาดูเธอให้เอง เมื่อเห็นลูชิเฟอร์รับคำขนาดนี้ ไลล่าก็ยอมตกลง แต่ถ้ามีอะไรก็ให้รายงานเธอทันที และขอให้เธอไปพบกับมิสตี้ก่อน...ลูชิเฟอร์ก็ตกลง.. และวันนี้ไลล่าเองก็ได้ไปพบและพูดคุยกับมิสตี้เองพร้อมกับลูชิเฟอร์ด้วย ซึ่งเรื่องทั้งหมดที่ลูชิเฟอร์เล่าก็ตรงกับที่ลูชิเฟอร์เล่าทุกประการ ไลล่าได้อธิบายเกี่ยวกับการที่จะต้องสงตัวมิสตี้ให้กับส่วนกลางในฐานะที่เธอกลายเป็นผู้ต้องสงสัยในสถานการณ์สงครามแบบนี้กับหุ่นตัวนั้น แต่เพราะลูชิเฟอร์มาขอร้องไว้ด้วยเหตุผลและการที่เธอได้คุยกับมิสตี้ เธอจึงตัดสินใจใหม่ เกี่ยวกับการรับมิสตี้ไว้เป็นลูกเรือพิเศษหรือพลเรือนลี้ภัยแทนนั่นทำให้มิสตี้ดีใจมาก ถึงการที่จะได้พบกันจะไม่ทำให้ไลล่าไว้ใจมิสตี้เลยทั้งหมด แต่เธอก็ยินดีที่จะรับข้อตกลงของลูชิเฟอร์ได้

เวลาค่อยผ่านไป....ก่อนจะถึงวันปฏิบัติภารกิจครั้งต่อไป
ลูชิเฟอร์นั้นใช้เวลาว่างทั้งหมดจากการพักฟื้นและฝึกวิชาเพื่อเตรียมรับศึกที่จะต้องได้สู้กับเรย์กิวส์อีกอย่างแน่นอน โดยการไปเยี่ยมไข้มิสตี้อยู่ทุกวัน ทำให้ทั้งสองค่อยๆสนิทกันมากขึ้น มิสตี้ค่อยๆร่าเริงขึ้นมาจากวันแรก และอาการของมิสตี้ก็ค่อยๆดีขึ้นมาตามลำดับ แต่ถึงอย่างนั้นคุณหมอก็ยังไม่อนุญาตให้เธอออกจากห้องคนป่วยได้ และลูชิเฟอร์ก็ได้รู้ว่ามิสตี้นั่นมีความสามารถในการต่อสู้ด้วย ซึ่งทำให้เขาอยากจะลองสู้กับเธอดูสักครั้งเหมือนกัน เพราะวันนั้นเธอก็ชกเขาปลิวได้เลยทีเดียว ถึงวันนั้นจะเพราะเขาบาดเจ็บหนักบ้างอยู่ก็ตาม

ส่วนเรื่องที่ลูชิเฟอร์จะไปพาฟิริน่ามาเยี่ยมนั้น ถึงตอนนี้ก็ยังคงไม่ได้เพราะ เขาได้ไปหาฟิริน่าที่ห้องและพบกับไวส์ซึ่งไวส์ก็บอกว่าฟิริน่าก็ยังคงหลับพักผ่อนร่างกายอยู่ในห้อง เพราะป่วยจากการต่อสู้ครั้งที่แล้วและตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้นเลย ซึ่งไวส์ก็คอยเฝ้าฟิริน่าสลับกับการไปดูการฝึกของโซลอยู่ตลอด เวลาซึ่งโซลก็พยายามฝึกอย่างมุ่งมั่นเต็มที่...ส่วนผลการฝึกนั้นก็...

ทางเครโอ้เองหลังจากที่ตัดสินใจได้ว่าจะทำขนมเองและ ก็เลือกขนมที่จะทำได้แล้ว ซึ่งก็คือคุ้กกี้ช็อคโกแลต ก็กำลังพยายามทำมันขึ้นมาอย่างเต็มที่ถึงจะผิดพลาดมาหลายรอบแล้วก็ตาม โมโมะเมื่อได้เห็นเครโอ้ทำขนมอย่างทุลักทุเล เธอก็เข้าไปช่วยเพื่อที่จะไปช่วยทำ แต่เครโอ้ก็ปฏิเสธและขอรับไว้เพียงน้ำใจเท่านั้น

“ขนมนี่เครโอ้จะทำเองคนเดียวค่ะ ขอบคุณพี่โมโมะมากเลยนะคะที่จะมาช่วย ขนมนี่เป็นความพยายามครั้งสำคัญค่ะ และเป็นสิ่งสำคัญที่เครโอ้จะมอบให้คนคนหนึ่งเป็นคนสำคัญคนนึงของเครโอ้ดังนั้น จะต้องทำเองให้สำเร็จให้ได้ค่ะ”เจ้าหญิงตัวน้อยตอบพร้อมกับใบหน้ามุ่งมั่นเปื้อนยิ้มที่ตอนนี้เปื้อนไปด้วยฝุ่นของแป้งและครีมช็อกโกแลต

“อืม...งั้นเองสินะคะ...งั้นชั้นก็ยุ่งไม่เข้าเรื่องแล้วสินะคะเนี่ย....”โมโมะเมื่อรู้เรื่องก็ยิ้มให้กับความพยายามของเจ้าหญิงตัวน้อย โมโมะจึงคอยเฝ้าดูและเป็นกำลังใจให้แทน...

เวลาผ่านไป...จนถึงวันที่ประชุมแผนการรบเสร็จสิ้นลง และเตรียมปฏิบัติภารกิจครั้งสำคัญของบลูกาแลคซี่แองเจิ้ล ..ก่อนเวลาดำเนินแผนการ

ห้องพยาบาล

“ชั้นจะไปแล้วนะ...แล้วหลังภารกิจจะมาเยี่ยมใหม่นะมิสตี้”ลูชิเฟอร์บอกลามิสตี้ก่อนจะออกไปทำภารกิจ

“...อ๊ะเหรอ...มันคงจะอันตรายมากสินะลูชิเฟอร์คุง และก็ต้องสู้กับคนที่ชื่อเรย์กิวส์ด้วยสินะ”มิสตี้มีสีหน้าไม่สบายใจ เพราะว่าลูชิเฟอร์บอกว่าเขาเป็นตัวหลักของภารกิจนี้ แถมยังต้องสู้กับคู่มือที่สูสีอย่างเรย์กิวส์ด้วย

“คิดมากน่า ทำหน้าแบบนั้นทำไมล่ะ ชั้นต้องกลับมาอยู่แล้ว ยังติดค้างเรื่องทำร้ายเธออยู่นะ ต้องมาดูแลคนป่วยนี่ แล้วก็อยากสู้กับเธอสักครั้ง เพราะงั้นต้องกลับมาแน่”ลูชิเฟอร์ยิ้มเพื่อให้เธอสบายใจ

“ลูชิเฟอร์คุง ชั้นให้นี่นะ เก็บไว้นะลูชิเฟอร์คุง”มิสตี้ยื่นเครื่องรางให้

“นี่มัน...อะไรอ่ะ”ลูชิเฟอร์ไม่รู้จัก

“เครื่องรางน่ะ ขอให้ปลอดภัยน่ะ พอดีได้มาจากคุณย่าตั้งนานแล้ว แต่ตอนนี้ชั้นไม่ได้ใช้ ก็เลยฝากให้ช่วยปกป้องลูชิเฟอร์คุง”มิสตี้บอกให้ลูชิเฟอร์เข้าใจ

“อืม....ของแบบนี้...เอาล่ะจะเก็บไว้แล้วกัน เธอจะได้สบายใจ…งั้นไปล่ะนะ”ลูชิเฟอร์เก็บเครื่องรางไว้และก็บอกลาเธอ ก่อนจะรีบวิ่งออกไปที่โรงเก็บ

“กลับมาอย่างปลอดภัยนะลูชิเฟอร์คุง”มิสตี้พูดออกมา พร้อมกับแววตาเป็นห่วง...

บริเวณทางเดินไปโรงเก็บ

“อย่าฝืนนะไกด์คุง..ครั้งที่แล้วก็ทีนึงแล้วนะ...เอ่อ....ชั้น..เป็นห่วงนะ”ฟิริน่าพูดขณะที่ทั้งสองคนกำลังเดินไปประจำตำแหน่ง

“อืม...สามวันนี่ชั้นเองก็ได้คิดอะไรมาเยอะเหมือนกัน ได้คำตอบมาหลายๆเรื่องแล้ว  ชั้นสัญญาจะไม่ทำให้เธอเป็นห่วงอีก เพราะว่าที่หน้าเธอมันขึ้นอยู่ตัวเบ้อเร่อเลยน่ะ แล้วก็ขอบคุณนะที่ช่วยในวันนั้น”ไกด์ตอบพร้อมกับยิ้มให้ ซึ่งก็ไม่พ้นจะแหย่เธอไปด้วย

“แหม!!! แบบนี้อีกแล้ว ไม่คุยด้วยแล้ว ไปเตรียมตัวดีกว่า ฮึ!!”ฟิริน่าสะบัดหน้าหนีด้วยความเขินและรีบเดินเร็วขึ้นไปข้างหน้า

“ฮะๆ ยังแกล้งได้ง่ายเหมือนเดิมเลยนะ เธอนี่”ไกด์อดยิ้มกับหัวเราะกับท่าทางของเธอไม่ได้ แต่คำพูดนี้ยิ่งทำให้ฟิริน่าเดินเร็วขึ้นไปอีก

“คนเค้าอุตส่าห์เป็นห่วงแท้ๆ คนบ้า!!”ฟิริน่าได้ยินก็ค่อยๆเปลี่ยนจากเขินเป็นงอนหนักขึ้นแล้วล่ะ

“แต่ว่าเห็นแบบนี้แล้วค่อยดีขึ้นหน่อย ไกด์คุงก็เป็นเหมือนเดิมแล้ว ค่อยยังชั่ว”เธอคิดในใจแล้วก็โล่งใจไปหน่อย

“นี่ เธอเองก็ไม่เป็นอะไรใช่รึเปล่า เห็นว่าเป็นหวัดไม่ใช่เหรอ...รักษาสุขภาพด้วยล่ะ”ไกด์ที่เดินตามขึ้นมาจนทันถามขึ้น เขาเข้าใจว่าที่ฟิริน่าไม่ได้ไปเยี่ยมเพราะเป็นหวัดเพราะฟิริน่าให้ไวส์ช่วยโกหกไปแบบนั้นจะดีกว่า ขืนบอกความจริงไปมีหวังไกด์จะต้องคิดมากเพราะเรื่องของเธอแน่ๆ แต่ตอนนี้เธอก็ไม่เป็นอะไรแล้ว

“อื้ม นิดนึงน่ะ ก็เลยไม่ได้ไปเยี่ยมไกด์คุงเลย ขอโทษด้วยนะ”ฟิริน่าหันมาตอบไกด์ที่เร่งเดินตามขึ้นมาจนทัน

“นั่นน่ะ ไม่ต้องมาขอโทษหรอกนะ เธอไม่สบายก็ต้องพักผ่อน ชั้นไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย แค่ถูกลงโทษนะ” ไกด์พูดตอบให้เธอเข้าใจ ซึ่งมันก็แสดงว่าเขาเป็นห่วงเธอ ส่วนเรื่องของเขาบางทีเขาไม่ต้องการให้เธอมาใส่ใจมากก็ได้ เพราะเขารู้ว่าฟิริน่าน่ะเป็นห่วงเขา และเขาก็ทำให้เธอเป็นห่วงได้ทุกที  นั่นจะทำให้เธอลำบากมากเกินไป..

“นี่ฟิริน่า ชั้นขอโทษนะที่ตอนนั้นชั้นปกป้องเธอไม่ได้..ชั้นรู้สึกเจ็บใจอย่างบอกไม่ถูกทั้งที่ตัวเองเป็นคนพูดเองว่าจะปกป้องเธอแท้ๆ”ไกด์นั้นเขารู้สึกเจ็บใจเพราะตัวเองไม่สามารถทำในสิ่งที่ต้องทำได้ ทำให้เขามีสีหน้าเศร้าลง แต่เขาก็อยากจะพูดเรื่องนี้กับเธอ

“ไม่เป็นไรหรอกนะ ชั้นก็ยังอยู่ตรงนี้ ยังไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย เรื่องนั้นน่ะมันผ่านไปแล้ว ที่เป็นแบบนี้เพราะไกด์คุงลำบากใจ และชั้นเองก็..ลำบากใจเหมือนกันที่ต้องสู้กับเชียร์คุงน่ะ เพราะอย่างนั้นไม่ต้องคิดมากไปหรอกนะ”ฟิริน่าให้กำลังใจ เพราะเธอก็เข้าใจว่าทำไมเขาถึงเป็นแบบนี้

“ขอบคุณที่คอยเป็นห่วงชั้นมาตลอดนะ..และตอนนี้ชั้นหาคำตอบได้แล้ว....ชั้นเลิกที่จะสับสนแล้วไม่ว่าจะเรื่องของเชียร์...รึเรื่องของกู๊ด ชั้นตัดสินใจแล้วว่าชั้นจะสู้ เพื่อให้พวกนั้นได้เข้าใจถึงสายสัมพันธ์ที่ตัดไม่ขาดของพวกเรา ชั้นจะไม่ยอมตายอีกแล้ว...ชั้นจะไม่ทำให้เธอต้องเป็นห่วงชั้นอีก... และคราวนี้ชั้นจะปกป้องเธอให้ได้”ไกด์เปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังพร้อมกับมองหน้าเธอและพูดด้วยความมุ่งมั่น ทำเอาฟิริน่าอดเขินนิดๆไม่ได้ที่เขาพูดว่าจะปกป้องเธอให้ได้อย่างจริงจัง สำหรับคนอื่นอาจจะเป็นเรื่องธรรมดา แต่สำหรับเธอที่ได้เขาช่วยไว้มาตั้งแต่เด็กมันก็เป็นความประทับใจที่ไม่อาจจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ ซึ่งคำพูดนี้เองที่ฟิริน่าไม่รู้ตัวเลยว่ามันจะค่อยๆเปลี่ยนแปลงความรู้สึกบางอย่างของที่เธอมีต่อเขาให้มากขึ้น ซึ่งมันจะทำให้เธอและเขา...
... แต่เธอก็ค่อยๆเก็บอาการโดยการหลบสายตาเขาก่อนแล้วจึงหันกลับมายิ้มให้เขา

“อื้ม! ต้องแบบนี้สิ...งั้นก็ช่วยปกป้องด้วยนะคะไกด์คุง”ฟิริน่าที่ได้เห็นสีหน้าที่มุ่งมั่นของไกด์ก็ยิ้มให้เขา

“อื้ม”ไกด์พยักหน้ารับ การพูดคุยกันกับเธอในตอนนี้ได้เติมกำลังใจให้กับเขาอย่างมาก ไกด์ในตอนนี้พร้อมที่จะลุกขึ้นต่อสู้ได้อีกครั้งแล้ว...
ทั้งสองคนค่อยๆเดินมาจนถึงโรงเก็บ ก่อนจะขึ้นไปประจำเครื่องของตนเอง

“กลับมาแล้วสินะคะมาสเตอร์”โซลทักทายเมื่อไกด์ขึ้นมานั่งบนค็อกพิท

“อื้ม โซลล่ะเป็นยังไงบ้าง เธอยังสบายดีสินะ”ไกด์หันไปทักทาย

“ค่ะ แผลหายหมดแล้ว และตอนนี้ก็..มาสเตอร์ลองดูที่คอนโซลสิคะ”โซลชี้ให้ไกด์ดูที่คอนโซล ซึ่งไกด์ก็หันไปดู

“นี่มัน...ปลดตัวลิมิตเตอร์จำกัดที่หนึ่งออกแล้วนี่..ทำไมล่ะ...โซลหรือว่า”ไกด์หันไปมองโซล

“ค่ะ ชั้นขอโทษนะคะที่ ไม่ได้ขออนุญาตมาสเตอร์ก่อนนะคะ แต่ว่าชั้นอยากแข็งแกร่งขึ้นเพื่อมาสเตอร์ค่ะ”โซลก้มหน้ารับความผิด ถึงจะผ่านการฝึกมาได้แต่เธอก็เตรียมใจรับการลงโทษจากไกด์ไว้แล้ว

“…งั้นเหรอ...ขอบคุณนะโซล ขอบคุณมาก”ไกด์ขอบคุณ

“ค่ะ..ขอโท..เอ๊ะ!..ว่าไงนะคะ ทำไมมาสเตอร์ไม่โกรธล่ะคะ”โซลตกใจที่ไม่เป็นไปตามที่เธอคิด

“ก็อย่างที่ว่านั่นแหละ เธอพยายามเพื่อจะแข็งแกร่งขึ้น เพื่อชั้นที่อ่อนแอ ชั้นจะไปโกรธเธอได้ยังไงล่ะ..ชั้นถึงต้องขอบคุณมากกว่า เธอน่ะเป็นคู่หูที่ดีที่สุดของชั้นเลยล่ะ...จากนี้ไปชั้นก็จะแข็งแกร่งขึ้นเหมือนกัน...เรามาแข็งแกร่งขึ้นไปด้วยกันเถอะนะโซล”ไกด์อธิบายเหตุผลให้เธอเข้าใจที่เขาไม่โกรธเธอ นั่นก็เพราะเธอทำเพื่อเขา และเขาก็จะต้องแข็งแกร่งขึ้นด้วยเหมือนกัน...เพื่อตัวของเขาเอง...และเพื่อ...

“...ค่ะ..ค่ะ..ได้เลยค่ะ มาสเตอร์”โซลยิ้มทั้งน้ำตา....เพราะเธอดีใจที่ตอนนี้มาสเตอร์ของเธอเข้าใจเธอ และเธอสามารถเป็นกำลังให้เขาได้แล้ว
เหลือเวลาอีกนิดหน่อยก่อนจะเริ่มภารกิจ

“ปิ๊บๆๆๆ!!!”เสียงสัญญาณดังขึ้นในค็อกพิทของโซลน่อลเซเวียร์

“ครับมีอะไรรึครับ”ไกด์ตอบสัญญาณนั้น

“เจ้าหัวเม่น ลงมาหน่อยสิ มีคนมาหาน่ะ”เอ็ดเวิร์ดนั้นเองที่ติดต่อขึ้นมา

“มาหาผม.. ตอนนี้เหรอครับ...ใครล่ะนี่?....เดี๋ยวมานะโซล เตรียมสแตนบายด์โซลน่อลเซเวียร์เอาไว้ได้เลย”ไกด์บอกโซลก่อนจะลงจากค็อกพิท เพื่อดูว่าใครมาหา
ฟิริน่าเห็นไกด์ลงจากค็อกพิทเธอก็แปลกใจ แต่เมื่อได้มองไปที่ด้านล่างที่ส่วนควบคุมเธอก็เข้าใจและอดยิ้มไม่ได้

“พยายามทำจนสำเร็จจนได้สินะ เครโอ้จัง ยินดีด้วยนะจ้ะ”ฟิริน่าพูดขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้ม
ไกด์ที่ลงจากค็อกพิทมาก็มาพบกับเครโอ้เข้า....

“เครโอ้นี่เอง เรียกพี่มานี่มีธุระอะไรเหรอ?..”ไกด์พูดขึ้นขณะที่เดินมาใกล้ๆเครโอ้ที่รออยู่ด้านล่าง

“เอ่อ....คือว่า...เอ่อ...คือ...”เครโอ้ก็ยังไม่กล้าให้อยู่ดี เธอก้มหน้านิ่ง

“คงมีอะไรอยากจะพูดด้วยสินะ ..อืม ถ้ายังพูดตอนนี้ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่กลับมาค่อยพูดก็ได้นะ  ไม่เป็นไรๆ..งั้นพี่ไปก่อนนะ..”ไกด์เกาหัวนิดนึงก่อนจะยิ้มให้เธอ ก่อนที่เขาจะหันหลังและเดินกลับไปที่โซลน่อลเซเวียร์ แต่เธอก็ไม่ได้มองหรอก เพราะตอนนี้เธอกำลังรวบรวมความกล้าอย่างมากเพราะเธออายที่คุ๊กกี้ที่ทำมามันไม่สวย แต่สุดท้ายเธอก็จะไม่กล้าให้อีกแล้ว.....ทำไงดีเขาจะไปแล้ว....เป็นไงก็เป็นกันสิ เครโอ้ตัดสินใจ

“คือว่า...ของขวัญขอบคุณค่ะ....ช่วยรับนี่เอาไว้ด้วยค่ะ.......!! อาจจะดูไม่น่าทานเท่าไร.. เอ่อ...ช่วยลองทานดูด้วยนะคะ”เครโอ้รวบรวมความกล้าวิ่งมาดักหน้าแล้วยื่นให้ไกด์ทันที

“เอ่อ...นี่มัน..คุ๊กกี้ช๊อคโกแลตเหรอ…”ไกด์เปิดฝากล่องออกดู แน่ล่ะรูปร่างมันเหมือนเศษๆขนมมากกว่า ดูไม่ค่อยเป็นชิ้นสักเท่าไร

“ค่ะ...ดูไม่เหมือนเลยสินะ..เพิ่งได้ลองทำเป็นครั้งแรก...เอ่อคือ...ถ้าลำบากใจกับรูปร่างพี่ไกด์ไม่ต้องฝืนใจทา...”เครโอ้เห็นหน้าไกด์ตอนอึ้งกับรูปร่างมันแล้วเธอก็รู้สึกลำบากใจนิดหน่อย แต่เธอยังพูดไม่ทันจบไกด์ก็กินเข้าไปแล้ว

“อ้ำ!! กรุบๆๆ!!...อืม..อร่อยดีนะเครโอ้ ครั้งแรกได้ขนาดนี้ก็เก่งแล้วนะ ชั้นก็ไม่ได้เก่งเรื่องอาหารซะด้วยสิ แต่ว่าต่อไปต้องดีกว่านี้อยู่แล้วน่า แล้วก็นี่ให้ทั้งหมดเลยสินะ ขอบใจมากๆเลย”ไกด์ยิ้มให้เธอหลังจากที่เขาได้กินเข้าไปแล้ว เขารู้ว่าเธอคงต้องพยายามมากแน่ๆ เพราะว่าเขาสังเกตเห็นว่ามือของเธอน่ะมีคราบผงช็อคโกแลตและคราบแป้งแห้งๆติดตามซอกมือและเล็บเต็มไปหมด เขารู้แล้วว่าเธอพยายามมาก

“จริงเหรอคะ....สำเร็จ..สำเร็จแล้ว ไชโย้!!!”เครโอ้ดีใจมากที่ไกด์ชม

“เครโอ้น่ะ...อยากให้พี่ไกด์เป็นของขอบคุณที่พี่ไกด์ได้ช่วยเหลือเครโอ้มาตลอดน่ะ...เครโอ้ ขอบคุณมากค่ะ...และจากนี้ไปก็ฝากตัวด้วยค่ะ”เจ้าหญิงน้อยโค้งตัวลงพร้อมกับกล่าวคำขอบคุณเขา นี่เป็นสิ่งที่เธออยากจะบอกเขามาตั้งนานแล้ว และวันนี้เธอก็รวบรวมความกล้าที่จะพูดได้ซะที

“เฮ้อ!! เป็นทางการจริงๆเลยนะ....เอาเถอะ...ทางนี้ก็ขอฝากตัวด้วยนะ เจ้าหญิงน้อยเครโอ้”ไกด์ยิ้มนิดๆก่อนจะพูดตอบ

“ปิ๊บๆๆ!! มาสเตอร์คะ ใกล้จะได้เวลาแล้วค่ะ”โซลติดต่อมาบอก ซึ่งไกด์ก็พยักหน้ารับ

“ต้องไปแล้วนะ”ไกด์ขอตัวเพื่อที่จะไปปฏิบัติตามแผนการ สาเหตุที่ไกด์ไม่ได้แสดงท่าทีราวกับเครโอ้เป็นเจ้าหญิงนั้นก็เพราะเครโอ้ไม่ชอบให้ใครทำแบบนั้นกับเธอสักเท่าไร ไกด์ที่รู้ก็เลยไม่ทำแบบนั้น

“ค่ะ...ขอให้โชคดีนะคะ...แล้วก็ต้องกลับมานะคะ”เครโอ้ยิ้มส่ง

“รับทราบ ต้องกลับมาอยู่แล้ว...ทำขนมไว้รอด้วยล่ะเครโอ้”ไกด์บอกก่อนจะวิ่งไปที่โซลน่อลเซเวียร์ โดยที่มีเสียงเครโอ้ตะโกนไล่หลังมาว่า เธอจะทำขนมเยอะๆไว้รอเลยล่ะ..

สำหรับเครโอ้แล้ววันนี้เธอได้ส่งสิ่งที่เธออยากจะบอกเขาได้ถึงเขาแล้ว เธอดีใจที่ตัวเองได้พยายาม พี่ไกด์เป็นอย่างที่พี่ฟิริน่าว่าไว้จริงๆ แล้วก็เป็นผู้ชายที่แปลกจริงๆ ต่างจากคนอื่นๆ มีความรู้สึกว่าเมื่อได้อยู่ใกล้ๆแล้วรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก อาจจะเป็นเพราะเขาพร้อมที่จะช่วยเหลือคนอื่นที่เป็นพวกพ้องได้อย่างไม่คิดอะไรแม้แต่ต้องสละชีวิตตัวเองก็ได้ละมั้ง.. เขาเป็นคนที่สามารถที่จะเชื่อใจได้อย่างเต็มเปี่ยม เขาเหมือนกับเขาเป็นพี่ชายของเธอจริงๆ ดังนั้นเธอที่ตอนนี้ไม่เหลือใครแล้วจะขอเชื่อใจเขา..ตลอดไป...

ค็อกพิทของฟาเรน ชูไวส์
“มาสเตอร์ดูมีความสุขจังเลยนะคะ”ไวส์แซวขึ้นเมื่อเห็นฟิริน่ายิ้มเตรียมพร้อม

“เห...เหรอไวส์จัง ชั้นก็ปกตินี่ ทุกทีก็แบบนี้ไม่ใช่เหรอ?”ฟิริน่าหันมาตอบ

“งั้นเหรอคะ สรุปว่าเป็นความลับงั้นสิคะ เอาเถอะๆค่ะ ไว้อยากจะเล่าก็ค่อยเล่าให้ฟังก็ได้ค่ะ แค่มาสเตอร์ดูมีความสุขมันก็ดีแล้วล่ะค่ะ”ไวส์พูดต่อ

“ระบบเตรียมไว้พร้อมแล้วนะคะ การซ่อมแซมก็เรียบร้อยทุกส่วนค่ะ”ไวส์รายงานข้อมูลซึ่งฟิริน่าก็พยักหน้ารับ

“นี่...ไวส์จัง ชั้นตัดสินใจแล้วล่ะนะ ว่าหลังจากเสร็จศึกครั้งนี้ ชั้นจะเล่าเรื่องที่ชั้นรู้เกี่ยวกับเรื่องพลังงานไดเมนชั่น ให้ไกด์คุงฟังแล้วล่ะ เพราะว่าไกด์คุงได้เตรียมใจที่จะรู้ไว้แล้วและชั้นคิดว่าไกด์คุงก็ควรจะต้องรู้ไว้ เพราะดูจากสมรรถนะของหุ่นรบของเฟทเกทก็ถือว่าสูงมากกว่าเมื่อตอนแรกที่เราพบ ไหนจะเรื่องเครโอ้จังอีก มันจะทำให้ไกด์คุงต่อสู้ได้ง่ายขึ้น และชั้นก็ตั้งใจว่าจะคิดค้นอาวุธเพิ่มเติมให้กับโซลน่อลเซเวียร์ รวมไปถึงออกแบบโซลน่อลเซเวียร์ตัวใหม่ที่เคยคิดๆไว้ด้วย”ฟิริน่าพูดขึ้น

“มาสเตอร์ตัดสินใจแบบนั้น ชั้นก็เห็นด้วยค่ะ จากที่ได้เก็บข้อมูลจากการต่อสู้มาทุกครั้งทั้งมาสเตอร์และคุณไกด์เองก็พัฒนาขึ้นทุกครั้ง จริงๆชั้นก็ประหลาดใจอยู่เหมือนกันนะคะ แต่ก็พอจะเข้าใจว่าเป็นเพราะAM-C TYPE-EXของทั้งสองคน ขนาดโซลเองก็ยังพยายามพัฒนาขึ้น ดังนั้นการพัฒนาพลังของหุ่นให้มีระดับสูงขึ้นเพื่อตอบสนองไพล็อตที่พัฒนาขึ้น ก็เป็นสิ่งจำเป็นค่ะ”ไวส์ตอบรับ

“ขอบใจจ้ะไวส์จัง”ฟิริน่าดีใจที่ไวส์ก็เห็นด้วย

“อีก 2 นาทีจะเข้าสู่การเริ่มต้นแผนการ ขอให้นักบินทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม”เสียงประกาศจากบริดจ์ ซึ่งนักบินทุกเครื่องก็ทำการเตรียมพร้อมกัยอย่างเต็มที่...

“ช่องทางวิ่งทั้งหมดเคลียร์ หุ่นรบทุกตัวเข้าสู่สภาพแสตนบายด์เรียบร้อย นักบินแต่ละคนต่างก็ประจำตำแหน่งกันตามแผนการ สายตาของแต่ละคนมุ่งมั่นกับภารกิจที่อยู่ตรงหน้า  การต่อสู้ครั้งสำคัญกับบออล์นกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว บนเวทีขนาดใหญ่ที่เรียกว่าอวกาศ แผนการหลักของเอลฮังก์ในการโจมตีที่นี่ ภารกิจหลักของนางฟ้าสีครามกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

“ยุทธการโจมตีL1 เริ่มแผนการได้!!!!”ไลล่าออกคำสั่ง พร้อมๆกันนั้นนางฟ้าสีครามก็และเหล่านักรบแห่งดวงดาวก็ทะยานออกไปสู่เป้าหมาย..สงครามของเหล่านักรบกำลังจะเปิดฉากขึ้นอีกครั้ง!!!

--------------------------------
TO BE CONTINUED ON SUPER ROBOT WARS THE STAR CHRONICLE
SPACE ROUTE EPISODE 9 -Connected Feelings-