Galatea : Story of Number 5

เรื่องเปลี่ยนบรรยากาศนี้ จริงๆแล้วก็เขียนตอนต่ออยู่นะครับ แต่จะเสร็จหรือเปล่านั้นไม่ทราบ (ฮะๆ) ไม่ใช่แนวหุ่นยนต์ แต่ก็นับเป็นแนวเมกะโชโจะล่ะน่า

อนึ่ง ชื่อ Galatea (กาลาเทีย) มาจากตำนานกรีกครับ เป็นรูปสลักของพิกมาเลียนที่อโฟรไดท์เสกให้มีชีวิต
==================
"สัญญาณ SOS?"
ชายหนุ่มทวนสื่งที่เขาได้ยินจากจอภาพขนาดใหญ่ตรงหน้าที่ฉายภาพบุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งอยู่
"ไหนๆการทดสอบอุปกรณ์ใหม่ก็ผ่านไปด้วยดีไม่ใช่รึ? เรื่องรายงานน่ะไม่ต้องรีบนักก็ได้"
"รับทราบครับ จะไปตรวจสอบเดี๋ยวนี้"
ขาดคำของเขา ภาพบนหน้าจอก็หายไปเป็นภาพอวกาศ ทิวทัศน์ที่เขาเริ่มจะคุ้นชินกับมันแล้ว การเดินทางด้วยยานอวกาศระหว่างอาณานิคมนั้นก็ไม่ต่างจากการนั่งสายการบินในประเทศของมนุษย์โลกในสมัยศตวรรษที่ 20 มันไม่ใช่เรื่องสามัญสำหรับคนทั่วไป แต่ก็ไม่ใช่อะไรแปลก
"มีอะไรเหรอคะ?" เด็กสาวผมสั้นคนหนึ่งเข้ามาในห้อง
"มีสัญญาณ SOSน่ะ เดี๋ยวพวกเราจะไปตรวจสอบดูหน่อย จากข้อมูลที่ศูนย์ส่งมา พวกเราจะไปถึงที่หมายในเวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง" เด็กหญิงผมยาวตัวน้อยที่นั่งข้างๆชายหนุ่มบอก
"เป้าหมายเป็นยานหนีภัยแบบอัลบาทรอสที่บรรทุกพลเรือนมาจากอาณานิคมคาทาฟอร์นา เท่าที่จับใจความจากข้อความที่ศูนย์ส่งมาได้มีแค่นี้น่ะนะ" เขาบอกต่อ
"ถ้ามีผู้ประสพภัยมากไปก็ได้แต่พยายามนำทางไปสถานีเบลฟาสท์สินะ เธอไม่ได้รับการออกแบบให้มนุษย์โดยสารนี่นา อัลเทียร์"
"ฉันได้รับการออกแบบให้สนับสนุนแอนดรอยด์โดยเฉพาะ แค่ผู้ดูแลของเธอก็ออกจะเกินไปแล้ว"
ใช่...ถ้ามีคนมองเขาในตอนนี้ก็คงไม่รู้ แต่ทั้งยานมีเพียงชายหนุ่มที่เป็นมนุษย์เป็นๆ หายใจได้เพียงคนเดียว ถ้าเขายื่นมือไปสัมผัสเด็กหญิงที่อยู่ข้างๆ นิ้วของเขาก็ผ่านไปเฉยๆ เพราะอีกฝ่ายเป็นเพียงโฮโลกราาฟิกที่ยานลำนี้ อัลเทียร์ ฉายออกมาเพื่อให้การสื่อสารราบรื่นขึ้นเท่านั้น ส่วนเด็กสาวคนนั้น เบญจ ถึงจะดูเหมือนมนุษย์แต่ใต้ผิวหนังเทียมนั้นเป็นโครงสร้างกล้ามเนื้อเทียมที่ซับซ้อนกับโครงกระดูกโลหะผสมไททาเนียม เห็นตัวเล็กๆแบบนั้นเธอแข็งแรงกว่าเขาหลายเท่านัก
"ไม่รู้ว่าจะต้องเจออะไรบ้าง งั้นฉันขอพักก่อนนะคะ" เบญจพูดจบก็เอนหลังบนเก้าอี้นอนแล้วหลับตาลง ระบบของแอนดรอยด์รุ่นนี้ก็คล้ายกับมนุษย์ พอวงจรสำนึกพักการทำงาน ระบบก็จะเริ่มให้นาโนมาชีนในตัวซ่อมแซมส่วนต่างๆ นั่นก็เพราะวงจรสำนึก หรือที่ผู้พัฒนาเรียกว่า พรีซีสฮาร์ทนั้นเป็นส่วนที่ทำให้สมองกลทำงานหนักที่สุด...จะว่าไปก็ไม่ต่างจากมนุษย์อีกนั่นล่ะ
"คุณเองก็น่าจะพักสักหน่อยนะคะ" อัลเทียร์บอกเขา
ความคิดไม่เลว เขาปรับเบาะเก้าอี้ให้อยู่ในระดับพอเหมาะก่อนหลับตาลง ก่อนจะคิดอะไรเรื่อยเปื่อยให้สมองได้ผ่อนคลาย

อาณานิคมวาซิลลา ถึงจะเป็นดาวที่มีทรัพยากรมากมาย แต่เพราะสภาพแวดล้อมที่เกินกว่าจะทำการปรับสภาพเต็มขั้นได้ จึงมีจำนวนประชากรเพียงเท่าที่ไบโอโดมจะรองรับได้เท่านั้น ภูมิศาสตร์ของดาวนี้ยังทำให้การขยายไบโอโดมเป็นไปอย่างยากลำบาก ถึงทุกวันนี้ วาซิลลาก็ยังมีประชากรน้อยกว่าอาณานิคมอื่นในกลุ่มซิกมาดราโกนิสกว่าครึ่ง ความจำเป็นนั้นทำให้เทคโนโลยีเกี่ยวกับหุ่นยนต์และแอนดรอยด์ของวาซิลลาพัฒนาไปเร็วเป็นพิเศษ และเป็นที่ที่โครงการกาลาเทียเติบโตเป็นรูปร่าง
ที่มาของโครงการนี้ก็คือความคิดที่ว่าร่างกายของมนุษย์นั้นไม่เหมาะสมกับสภาพแวดล้อมของอวกาศ เพียงเวลาไม่กี่เดือนที่อยู่ในอวกาศ สภาพไร้แรงโน้มถ่วงก็จะทำให้กระดูกและกล้ามเนื้ออ่อนแอโดยไม่มีทางป้องกัน แม้จะเป็นดวงดาวอื่น มนุษย์ก็จำเป็นต้องทำการปรับสภาพแวดล้อมและใช้ชีวิตในไบโอโดม เหล่านั้นเป็นหลักฐานสนับสนุนความคิดนี้ แต่จำนวนประชากรที่เพิ่มขึ้นอย่างไม่มีหยุดก็เป็นปัจจัยผลักดันให้มนุษย์จำต้องออกมายังเขตแดนต้องห้ามที่เรียกว่าอวกาศมานานนับทศวรรษแล้ว
โปรเจคท์กาลาเทีย...มีเป้าหมายที่จะสร้างแอนดรอยด์ซึ่งเป็นเหมือนตัวแทนของมนุษย์ ผู้มีหน้าที่ช่วยเหลือมนุษย์จนกว่าการวิวัฒนาการจะทำหน้าที่ของมัน นั่นเป็นสาเหตุที่แอนดรอยด์ในกลุ่มกาลาเทียมีคุณสมบัติของมนุษย์ สมองกลที่สามารถคิดแบบไม่ใช้ตรรกะ วงจรอารมณ์ เพราะมีแต่สิ่งที่เหมือนมนุษย์จะเข้าใจมนุษย์ได้
...หรือไม่ หากเราไม่อาจก้าวข้ามขีดจำกัดของร่างกายนี้ไปได้ กาลาเทียก็จะเป็นหลักฐานว่าครั้งหนึ่งเคยมีมนุษย์อยู่

"ผู้ดูแลคะ เห็นเป้าหมายแล้วค่ะ"
"หือ?" เขาขยี้ตาสองสามทีก่อนพยายามจ้องภาพบนมอนิเตอร์จนหายเบลอ
"ภาพที่เห็นตรงกับยานอพยพรุ่นอัลบาทรอสในฐานข้อมูลค่ะ ปัญหามีอยู่ว่าพวกเราคงมาช้าไป"
อัลเทียร์ขยายภาพของยานอัลบาทรอสให้เห็นวัตถุที่ติดอยู่บนตัวยานชัดเจนขึ้น
"ไซเบอริสท์?"
สิ่งนั้นดูเหมือนยานอวกาศทรงปลากระเบนขนาดเล็กที่ใช้ขาเกาะกับอัลบาทรอสเหมือนปรสิต เบญจมีสีหน้าสลดไปถนัดใจ
ไซเบอริสท์...Cybernatic terrorist เป็นชื่อเรียกขานของเครื่องจักรไม่ปรากฏที่มาพวกนี้ พวกมันเป็นเครื่องจักร แต่พฤติกรรมของมันก็คล้ายสิ่งมีชีวิต สิ่งที่ทำให้มันเป็นภัยคุกคามกับชาวอาณานิคมอย่างแท้จริงก็คือความสามารถในการยึดครองระบบคอมพิวเตอร์ของเครื่องจักรอื่นๆอย่างง่ายดาย และสิ่งแรกที่พวกมันจะทำเสมอก็คือการปิดระบบที่จำเป็นต่อการดำรงชีพของมนุษย์
"ฉันจะออกไปนะคะ อาจจะมีใครรอดอยู่บ้างก็ได้" เด็กสาวตรงไปทางแอร์ล็อกของยาน
"ฝากด้วยนะ เบญจ อาวุธก็เอาแม็กซิมิเลียนไปใช้ได้เลย ถือว่าเป็นการทดสอบภาคพิเศษในสนามจริงก็แล้วกัน" ผู้ดูแลบอกผ่านเครื่องกระจายเสียง
"รับทราบค่ะ - Initial battle mode"
เบญจถอดชุดลำลองออกเหลือเพียงบอดี้สูทรัดรูป สมองกลปรับโหมดการรับรู้จากสัมผัสความรู้สึกเป็นข้อมูล ทำให้ไม่รู้สึกอะไรเมื่อผิวหนังเทียมบางจุดเปิดออกเป็นพอร์ทสำหรับเชื่อมต่อกับอุปกรณ์สนับสนุนการต่อสู้
"ยืนยันการเชื่อมต่อกับสเลฟอาเมอร์ อุปกรณ์ทั้งหมดอยู่ในสภาพพร้อมใช้งาน"
"รับทราบ จะเปิดประตูแอร์ล็อกชั้นนอกเดี๋ยวนี้"
ไอพ่นขับเคลื่อนขนาดเล็กที่อยู่ตามเกราะทำให้เบญจพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูงที่ชายหนุ่มมั่นใจว่าต่อให้ฝึกเป็นนักบินอวกาศมาแล้วก็คงต้องหน้ามืดเป็นอย่างน้อย แต่เบญจน่ะยังบินผาดโผนได้สบาย โดยเฉพาะการเชื่อมอุปกรณ์กับระบบประสาทเทียมนั่นทำให้เธอควบคุมการเคลื่อนไหวได้ดีกว่ามนุษย์มาก
"จะส่งแม็กซิมิเลียนไปล่ะนะ"
อาวุธรูปร่างเหมือนปืนยาวถูกยิงออกมาจากยานอัลเทียร์ ไอพ่นขนาดเล็กที่อยู่บนปืนปรับทิศทางตัวเองจนกระทั่งเข้ามาใกล้กับเบญจซึ่งส่งสัญญาณอินฟราเรดเชื่อมต่อกับโปรแกรมสเลฟของปืน
"จะให้ช่วยยิงสนับสนุนไหม?"
"ไม่ต้อง รีบหาทางเชื่อมระบบกับยานลำนั้นก็แล้วกัน"
เมื่อเธอเข้าไปใกล้ ไซเบอริสท์จำนวนหนึ่งผละออกจากยาน เบญจหลบลำแสงจากปืนอนุภาคก่อนเล็งแม็กซิมิเลียน ลำกล้องของปืนเปิดออกแล้วยิงกระสุนเรลกันสวนกลับไป ระบบยิงด้วยสนามแม่เหล็กทำให้แรงถีบของปืนไม่เป็นปัญหากับการเคลื่อนไหวในอวกาศแม้แต่น้อย ดวงตาเซนเซอร์ซูมเข้าเพื่อยืนยันความเสียหายของศัตรูขณะที่เธอยิ่งเร่งเครื่องเข้าใกล้ไซเบอริสท์เครื่องอื่นๆ สนามแม่เหล็กของปืนแผ่ออกมาหุ้มส่วนลำกล้องไว้ก่อนจะกลายเป็นดาบพลาสม่าที่เด็กสาวใช้ฟาดฟันไซเบอริสท์อย่างคล่องแคล่ว ถึงจะเกิดการระเบิดแต่เพราะไม่มีอากาศเป็นตัวกลาง เธอจึงได้ยินเพียงเสียงที่อัลเทียร์ติดต่อมาเท่านั้น
"ติดต่อกับยานอพยพไม่ได้เลย คงต้องทำลายพวกที่เกาะอยู่ให้หมดก่อน"
"วางใจได้ สามเครื่องนั่นสินะ" เบญจเล็งปืนไปยังเป้าหมายแล้วยิง สาเหตุที่เธอใช้อาวุธนั้นได้อย่างชำนาญเป็นเพราะโปรแกรมสเลฟที่เชื่อมระบบของทั้งคู่เข้าด้วยกันทำให้เธอบังคับการทำงานของแม็กซิมิเลียนได้ไม่ต่างจากอวัยวะของตัวเอง
"ยืนยันเป้าหมายถูกทำลายสองเครื่อง...เครื่องที่สามกำลังพุ่งมาทางเธอแน่ะ!"
"ฮึ่ย!!" เพราะฉุกละหุก เบญจก็เลยได้แต่ใช้มือยันไซเบอริสท์ที่ตรงเข้ามาไว้ แรงกระแทกในอวกาศทำให้ทั้งคู่ลอยไปไกล
"ไม่ต้องห่วงฉัน รีบเปิดระบบของยานลำนั้นเถอะ!" เบญจใช้ระบบขับเคลื่อนของตัวเองต้านแรงเหวี่ยง เพียงแต่ศัตรูมีขนาดใหญ่กว่าจึงไม่ได้ผลนัก เวลาเดียวกันนั้นที่เธอรู้สึกว่าอีกฝ่ายพยายามส่งสัญญาณควบคุมระบบ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องห่วงเลย พรีซิสฮาร์ท วงจรสำนึกที่ทำให้เธอรู้สึกถึง"ตัวเอง" การพยายามควบคุมก็ไม่ต่างจากการสะกดจิตมนุษย์ให้ทำสิ่งที่ตนไม่ต้องการ...ทำไม่ได้หรอก
แม็กซิมิเลียนที่หลุดมือไปตอนถูกกระแทกบินกลับมาหาเจ้าของ เบญจส่งสัญญาณให้มันเล็งไซเบอริสท์จากด้านหลัง ภาพที่เธอเห็นเหมือนมีจอเล็กๆแทรกขึ้นมาเป็นภาพจากเซนเซอร์ของแม็กซิมิเลียน เธอคำนวนความเร็วกับตำแหน่งแล้วบังคับให้ยิงจากระยะห่าง
กระสุนเรลกันเจาะทะลวงส่วนระบบขับเคลื่อนของไซเบอริสท์ พอกำลังของอีกฝ่ายลดลงแล้วเธอจึงใช้เท้าถีบผละออกมาพร้อมกับที่แม็กซิมิเลียนบินเข้ามาให้เธอใช้เป็นดาบตัดยานขนาดเล็กนั้น ดวงตาเซนเซอร์ไม่ปรากฏการเคลื่อนไหวของศัตรูอีก
"เชื่อมระบบเรียบร้อย ตอนนี้ระบบอากาศของยานกลับเป็นปกติแล้วนะ"
อัลเทียร์รายงานความคืบหน้า
"ฉันจะเข้าไปข้างในนะ เปิดแอร์ล็อกให้ที"

เบญจถอดเกราะทิ้งไว้ที่แอร์ล็อกเพื่อให้เดินในที่แคบๆได้สะดวกขึ้น เมื่อไปถึงห้องผู้โดยสาร ภาพที่เห็นนั้นก็ทำให้เธอยืนนิ่งไปพักใหญ่ ร่างไร้วิญญาณของผู้อพยพส่วนใหญ่นอนเรียงรายไปทั่ว จมูกที่เป็นเซนเซอร์ตรวจอากาศบอกว่าปริมาณคาร์บอนไดอ็อกไซด์ในห้องนี้เข้มข้นผิดปกติ ซึ่งน่าจะเป็นเพราะระบบอากาศถูกไซเบอริสท์ควบคุม
"เป็นไงบ้าง? เจอผู้รอดชีวิตหรือเปล่า?" เสียงผู้ดูแลทำให้เธอตั้งสติได้
"ไม่ค่ะ...แต่อาจจะมีคนใช้ชุดอวกาศแอบอยู่ที่ไหนก็ได้ ขอฉันตามหาต่อเถอะนะคะ"
"คิดว่าถ้ามีเหลือก็น่าจะพยายามไปที่ห้องเก็บแคปซูลฉุกเฉินกันนะ เดี๋ยวจะให้อัลเทียร์ส่งข้อมูลแผนที่ไปให้"
ภาพแผนผังของยานผุดขึ้นในหัวของเบญจ เด็กสาววิ่งไปตามเส้นทางที่ใกล้ที่สุด
"แคปซูลยังอยู่ครบหรือเปล่า?"
"ถูกยิงออกไปแล้วสาม คงไม่รอดพวกไซเบอริสท์หรอก"
ถ้ามีคนรอดชีวิตก็คงรออยู่ที่นั่นสินะ ถึงจะจดจ่อกับเรื่องนั้น แต่ปฏิกิริยาของเธอก็ไวพอที่จะยกมือขึ้นบังหน้าตอนที่เห็นอะไรบางอย่างขณะเปิดประตูห้องเก็บแคปซูล
"อย่าเข้ามานะ!"
คนในชุดอวกาศคนหนึ่งหันปืนมาทางเธอ ข้างหลังนั้นมีเด็กๆอยู่ด้วย...ทั้งยานมีคนรอดมาได้ไม่ถึงยี่สิบคนเหรอ?
"ใจเย็นๆนะคะ ฉันรู้ว่าพวกคุณกลัว แต่เรามาช่วยพวกคุณค่ะ" เบญจยกมือทั้งสองให้เห็นว่าไม่ถืออาวุธ ของเหลวที่ไหลจากแผลที่มือเหมือนเลือดนั้นแข็งตัวปิดแผลอย่างรวดเร็ว ส่วนประสาทความเจ็บปวดนั้นถูกปิดไว้ชั่วคราวแล้ว
"ฉันเป็นแอนดรอยด์ของวาซิลลาค่ะ ตอนนี้เพื่อนร่วมทีมกู้ระบบของยานให้แล้ว อีกไม่นานยานลำนี้ก็จะไปถึงสถานีอวกาศแล้วพวกคุณก็จะปลอดภัยค่ะ ฉะนั้นสบายใจได้นะคะ" เธออธิบายต่อเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะลดอาวุธ
"ที่พูดมานั่นจริงเหรอ?"
"แน่นอนร้อยเปอเซ็นต์ค่ะ"
เด็กสาวใช้รอยยิ้มหวังให้อีกฝ่ายสงบจิตใจลง คนๆนั้นนิ่งเหมือนชั่งใจอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายแล้วก็ลดปืนลง ถึงระบบอากาศจะกลับเป็นปกติแล้ว แต่เธอก็ขอให้ทุกคนรออยู่ที่ห้องเก็บแคปซูลต่อไป เพราะยังไงภาพคนตายที่ห้องผู้โดยสารก็คงไม่ดีกับคนที่กำลังตื่นกลัวพวกนี้แน่ ตัวเธอเองก็ยืนเฝ้าให้ทุกคนอุ่นใจขึ้นบ้าง ถึงแม้ว่าพวกผู้อพยพดูจะหวาดๆเธออยู่

"เลิกงานแล้วนะ เบญจ"
ผู้ดูแลเข้าไปทักทายเด็กสาวที่ตอนนี้สวมชุดกระโปรงยาว เธอเหม่อมองทะเลสาบเทียมด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย ตอนยานเข้าจอดที่ท่านั้นเธอได้เห็นปฏิกิริยาของมนุษย์ที่ได้เห็นคนที่ตนรักตายไปแล้ว นั่นเป็นภาพที่น่าหดหู่ที่สุดในความคิดของเธอ
"เศร้า โกรธ ดีใจ...ฉันรู้สึกแบบนั้นได้ก็เพราะโปรแกรม มันเทียบกับความเศร้าจริงๆของคนพวกนั้นได้หรือเปล่าคะ?"
"เอ่อ...เรื่องนั้นฉันก็ไม่รู้นะ" ผู้ดูแลเคาะนิ้วกับศีรษะตัวเอง
"ความรู้สึกของมนุษย์มันก็เกิดจากปัจจัยอื่นเหมือนกัน ต่างกันก็แค่เป็นประสพการณ์ในอดีตแทนที่จะเป็นโปรแกรม...อืม คิดๆดูแล้วก็ไม่ต่างกันแฮะ"
"ไซเบอริสท์กับฉัน ต่างก็เป็นเครื่องจักรที่สร้างเลียนแบบชีวิตเหมือนกัน...แค่คิดอย่างนั้นก็รู้สึกแย่แล้ว"
ชายหนุ่มถอนใจเบาๆ ข้อมูลที่ได้จากการวิเคราะห์ไซเบอริสท์นั้นถูกปกปิดไว้จากสาธาณชนในอาณานิคมเพื่อไม่ให้เกิดการแตกตื่น ข้อแรกก็คือพวกมันเป็นชีวิตจำลองที่มีความคิด หลังจากที่ไซเบอริสท์กำจัดมนุษย์ไปจากยานหรือสถานีอวกาศแล้ว พวกมันก็จะทำการแยกชิ้นส่วนยานเพื่อเพิ่มจำนวนตัวเองเหมือนทำรัง
ส่วนข้อสอง ต้นกำเนิดของพวกมันก็คือดาวเคราะห์ดวงที่สามในระบบสุริยะ โลก
ระยะทางอันไกลเป็นปีแสงทำให้ไม่มีใครแน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น แต่ที่แน่ๆก็คือพวกมันก็เป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น
"อยากรู้ความแตกต่างที่ชัดเจนของพวกมันกับเธอมั้ย?"
"คะ?"
"เธอรู้ว่าชีวิตคืออะไรไงล่ะ มันจะเป็นแค่โปรแกรมหรือความรู้สึกจริงๆ เธอก็เศร้าเมื่อเห็นคนตาย ดีใจเมื่อคนอื่นมีความสุข แล้วที่เธอกังวลอยู่ตอนนี้...ก็เพราะเธอโกรธไซเบอริสท์ที่ไม่เห็นคุณค่าของชีวิตอื่น ตราบใดที่เธอยังเป็นแบบนั้น พวกเราก็ไว้ใจเธอได้นะ"
เขาเอื้อมมือไปลูบผมเธอเบาๆ จริงๆแล้วจำได้ว่าแค่กระต่ายที่เลี้ยงไว้ตาย เด็กคนนี้ก็เศร้าแล้ว
"เอาล่ะ ร่าเริงหน่อย! พรุ่งนี้ก็เป็นคิวเสริมทักษะการเข้าสังคม พวกเด็กๆรอให้เธอไปสอนหนังสืออยู่นะ"
สีหน้าเศร้าสร้อยนั้นมีชีวิตชีวาขึ้นบ้าง
"นั่นสินะคะ งั้นฉันกลับไปเตรียมตัวที่บ้านก่อนล่ะค่ะ"
"ฝากสวัสดีคนอื่นๆด้วยล่ะ"
เขาเองก็ไม่รู้หรอกว่ารอยยิ้มที่เห็นอยู่นั้นเป็นแค่การกระทำตามโปรแกรม หรือเป็นการกระทำตามความรู้สึกกันแน่ ที่แน่ๆก็คือมันทำให้เขาสบายใจขึ้นเยอะเลย

	ผู้เขียน	หัวข้อ: Galatea : Story of Number 5 (อ่าน 578 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 2 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้