Project Terminus - Divergence (Fiction Topic)

[Replikia]

Stage 8 - Inhuman


   หลังจากที่ราชีนีของราชอาณาจักรรีเทรเรีย ลอเลไร อารีแอน รวมถึงรองกัปตันยานพาราไดส์ ร้อยโทซอนญ่า บราเนสกี้ ได้ถูกนำตัวไปยังลัทธิบูชายูคอสด้วยการวาร์ปหนีไปแล้ว ทั้งด้านรีเทรเรียและกองยานของเทอมินัสที่มาสนับสนุนเองต่างถอนกำลังออกจากสนามรบและเข้าสู่สภาพซ่อมแซมและเตรียมพร้อมอย่างเร่งด่วน กัปตันยาน ไอวี่ ฟลอริสท์ จำต้องออกมากล่าวถึงขั้นตอนต่อไปคร่าวๆ นั่นคือการให้ทุกคนแสตนด์บายในสภาพพร้อมรบ ห้ามออกนอกยาน ทีมช่างเร่งซ่อมแซมเครื่องที่เสียหายและเตรียมความพร้อมทั้งหมด ส่วนพวกนักบิน แม้จะอยู่ในสภาพพร้อมรบแต่ก็พอจะมีเวลาให้ได้พักหายใจบ้าง

   “ส่วนเรื่องสมาชิกของยานพวกเราตอนนี้... ก็น่าจะเห็นกันแล้วล่ะค่ะ... ว่าร้อยเอกทริชไฮม์กลับร้อยตรีชื่อยาวนั่นกลับมากันแล้วทั้งคู่... จะมีก็ร้อยตรีเฟโอที่กำลังอยู่ระหว่างการค้นหาเพราะพึ่งจะหายไปไม่นานนัก ร้อยโทแสงอรุณที่อยู่กับทางลัทธิ สมาชิกดั้งเดิมของเราพวกตอนนี้ที่ยังไม่รู้ชะตากรรมก็เหลือร้อยตรีโคลท์กับร้อยตรีโคลลินส์” ไอวี่พูดจบก็มองไปทางเทโอดอร์ที่กลับมาใส่เครื่องแบบของเทอร์มินัสแล้ว แม้จะยังมีร่องรอยอาการบาดเจ็บและพันแผลไว้บ้างแต่เขาก็ยืนยันจะขึ้นยานไปด้วย

   “.... เรื่องทั้งหมดก็ตามที่ไอวี่ว่า แต่ว่าฉันยังมีอีกอย่างที่ต้องบอกให้พวกเธอรู้เอาไว้ด้วย...” ราชองครักษณ์หญิงวิสโดเมีย เวเคน อดีตหนึ่งในครูฝึกของโครงการเทอร์มินัส และเอซไพล็อตที่ถูกจัดเข้าระดับแนวหน้าของสหพันธ์พูดขึ้นหลังจากที่กัปตันไอวี่ได้อธิบายถึงการเคลื่อนไหวต่อไปของสมาชิกยานพาราไดส์เสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอมาอยู่บนยานพาราไดส์เป็นการชั่วคราวในฐานะผู้ประสานงานของสองฝ่าย และอีกด้วยเหตุผลส่วนตัวของเธอเอง

   แต่ว่าจะให้บอกเรื่องจริงทั้งหมดคงไม่ได้

   “อย่างแรกพวกเธออาจจะสงสัยว่าทำไมพวกเราถึงไม่ส่งกองกำลังแยกย้ายกันทันที นั่นเป็นเพราะว่าทางศูนย์วิจัยของรีเทรเรียได้พัฒนาอุปกรณ์ติดตามตัวรุ่นใหม่ที่ไม่สามารถถูกรบกวนสัญญาณด้วยแจมเมอร์ได้ และมีระยะทำการที่ไกลจนฟังดูยากจะเชื่อ...” อาจารย์สาวพูดแต่ไม่คิดจะแสดงภาพอุปกรณ์ที่ว่านั่นให้ใครเห็น คงเป็นเรื่องความปลอดภัยกระมัง

   “และพวกเราก็ฝังมันไว้ในตัวองค์ราชินีแบบลับๆชนิดเจ้าตัวก็ไม่รู้น่ะนะ...” เธอพยายามยิ้มขึ้นเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดลง ถึงยังไง นักเรียนของเธอก็ยังคงเป็นเด็กๆในสายตาของเธออยู่ดีล่ะนะ ต่อให้จริงๆอายุใกล้กันมากก็เถอะ แต่ว่าเรื่องที่เธอพูดก็อดจะมีเสียงซุบซิบเสียไม่ได้ ไม่ว่าจะเรื่องความเป็นไปได้ของเทคโนโลยีหรือความถูกต้องทางด้านจริยธรรมก็ตาม

   “อย่างที่ว่ารีเทรเรียมีเทคโนโลยีหลายๆอย่างที่ก้าวหน้ากว่าสหพันธ์นั่นล่ะ” นักวิจัยประจำโครงการ อาจารย์ของนายช่างโจชัวร์ นอร่า ซีคัวร์พูดขึ้นมา ปกติเธอไม่ได้ประจำที่พาราไดส์หรอก แต่ก็วนเวียนไปมาเรื่อยๆระหว่างพาราไดส์กับยานซ่อมบำรุง เห็นว่าห้องนอนเธอที่ยานซ่อมบำรุงมันกลายเป็นห้องทดลองพิลึกพิลั่นไปแล้ว

   แต่ถ้าเธอคนนี้ออกปากพูดก็ไม่มีใครเถียงเรื่องความเป็นไปได้

   “ส่วนอีกเรื่องก็... ให้ตายเถอะ! ฉันทำไม่ได้อ่ะ! พวกเด็กผู้ชายออกไปจากห้องก่อนได้ไหมเนี่ย....” วิสโดเมียบิดตัวไปซ้ายทีขวาทีอย่างขวยเขิน แน่นอนว่ามีหรือเหล่าหนุ่มๆจะไม่ส่งเสียงเฮลั่นขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง ก็ไม่มีใครเห็นวิสจังแบบนี้มานานแล้วนี่ ที่สำคัญที่สุด ช่วงเครียดๆแบบนี้มีอะไรให้รีแลกซ์ได้ก็ต้องรีบพุ่งเข้าใส่

   “ฮิ้วววว~ หรือว่าวิสจังจะมีแฟนแล้ว!!!”

   “อาจารย์ครับบบบ แล้วความรักที่ผมมีต่ออาจารย์ล่ะ!!!”

   “จารย์น่าร๊ากกกกก!!!!!”

   “เซ็นเซย์!!!!!”

   เปรี้ยง!!!!

   เสียงดังลั่นเยี่ยงเสียงลั่นไกปืนดังสนั่นห้องตามด้วยชอล์คมรณะที่บินออกจากมือวิส ภาพที่หลายๆคนเคยเห็นในการสอนด้วยโฮโลแกรมบ่อยๆ ส่วนกับบางคนที่เรียนสดกับอาจารย์แกน่ะหรือ... นี่มันน่ากลัวกว่าโดนรถบรรทุกพุ่งชนอีก

   สี่หนุ่มล้มโครมไปด้านหลัง เริ่มจากเดรคที่ปากไวไปนิด ต่อด้วยเซซิลที่นึกคึกตระโกนขึ้นโดยลืมนึกไปแล้วว่าเสี่ยวหลันนั่งอยู่ข้างๆทำให้หลังจากล้มลงพื้นแล้วถูกกระทืบซ้ำเข้าอีกดอก ถัดมาก็เทโอดอร์ที่กลับขึ้นยานมาหมาดๆที่ไม่รู้ว่าเก็บกดมาจากไหนถึงเฮโลตามเขาไปด้วย แล้วก็ชิโดที่ใส่ซ้ำให้

   ด้วยผลกรรมที่สี่หนุ่มได้รับทำให้ไม่มีใครกล้าล้ออาจารย์แกต่อ...

   “พะ.... พวกผู้ชายนี่ครึกครื้นกันจังนะคะ...” ไอริณยิ้มแหยๆพลางมองตาแว่นปากหมาที่โดนกระทืบอยู่ข้างๆ

   “หนุ่มๆก็งี้ล่ะ... ดีแต่ปากแต่เอาเข้าจริงพวกที่ประกาศลั่นว่าจะคั่วจารย์แกให้ได้ก็เห็นปณิธานเป็นหมันไปทุกคนด้วยสิ...” อิจิโกะแทรกขึ้นแล้วหยิบไม้จากไหนไม่รู้มาเขี่ยๆสี่หน่อที่นอนร้องโอดโอยเหมือนโดนเชือดอยู่บนพื้น ปล่อยให้เหล่าสมาชิกชายคนที่ยังรอดอยู่กลืนน้ำลายเอื้อกกันเป็นแถบๆ

   “ตะ... ตายแล้วยังครับนั่น...” ใครซักคนพูดขึ้นก่อนที่จะจับจิตสังหารจากอาจารย์สาวได้จนต้องรีบหุบปากเงียบ

   วิสโดเมียกระแอมไอสองสามทีหลังสังหารหมู่ ก่อนจะถอดเสื้อสูทของตนออก ข้างในคือเชิ้ตขาวชุ่มเหงื่อที่หลั่งออกมาตลอดวันแถมยังต้องขับหุ่นจนกลายเป็นเสื้อชุ่มโชกไปแล้ว

   “อ๊ะ คู่แข่ง...” พยายาบาลสาวหน้าตาย ยุน พึมพำเบาๆทั้งจ้องอาจารย์หญิงตาไม่กระพริบ เดี๋ยวสิ ไอ้ที่เธอตัวเปียกบ่อยๆนั่นมันแค่อุบัติเหตุไม่ใช่เรอะ...

   ทว่าอาจารย์สาวกลับไม่หยุดแค่เสื้อนอก วิสโดเมียหน้าแดงแปร๊ดก่อนกลั้นใจถอดเสื้อเชิตสีขาวออก และยังไม่หมดแค่นั้น คุณเธอดันบ้าจี้ถอดยกทรงที่สวมไว้ซะด้วย

   “โอ้ว!!!!!!!!!!!!!” บรรดาชายหนุ่มที่นั่งอยู่ต่างเฮลั่นเหมือนพลังชีวิตในตัวพุ่งพล่าน แต่อาจารย์สาวกลับไม่เล่นด้วย สองแขนยกขึ้นกอดอ้อมหน้าอกหน้าใจไว้แนบตัวแล้วหันหลังหนี เธออายจนอยากแทรกแผ่นดินแต่ทำไม่ได้ ขนาดฮาเวย์ที่ว่ายืนดูแบบรักษามาดสุดๆยังเผลอแอบยิ้มลามกขึ้นนิดๆจนโดนฮิลเด้หยิกเตือนสติเข้าให้ เรือนร่างท่อนบนเปลือยเปล่าของอาจารย์สาวนั้นขาวนวล แผ่นหลังเนียนเรียบที่ถูกเผยสู่สายตาคนอื่นๆสุดลงที่เหนือบั้นท้ายในกระโปรง วิสโดเมียเองก็ยังถือว่าเป็นสาวเป็นแซ่ จะมีสัดส่วนดีไม่เหี่ยวห้อยย้อยยานก็ไม่แปลก แต่นี่ค่อนข้างไปทางสวยทรงเสน่ห์แบบผู้ใหญ่แม้ว่าจะมีไฝบ้างนิดหน่อย ออกจะอวบนิดๆอยู่เหมือนกัน แต่ว่าที่เป็นจุดสังเกตคือบางส่วนผมแผ่นหลัง และตามสีข้างมีบางส่วนที่ไม่ใช่ร่างกายมนุษย์ปกติ

   “อย่างที่พวกเธอน่าจะรู้แล้วว่าตอนนี้หนูคริษอยู่กับทางลัทธิ เพราะงั้นพวกเธอก็ต้องรู้วิธีรับมือไฮบริดเอาไว้ด้วย...” ทันทีที่วิสพูดจบบรรยากาศในห้องที่เหมือนจะลดความตึงเครียดลงไปนั้นก็กลับเข้าสู่สภาวะเดิมอย่างที่น่าจะเป็น ใช่ พวกเขายังมีเรื่องที่ต้องทำอีกมากมายจริงๆ...
   .
   .
   .
   อีกฟากหนึ่งของห้วงอวกาศเองนั้น ในโคโลนี่ทรงประหลาดแห่งหนึ่งที่ไม่สามารถระบุพิกัดได้ แต่ว่าจากรูปลักษณ์ภายนอกที่คล้ายคลึงโคโลนี่เคลื่อนที่อย่างเทียนหลงแล้วก็พอจะระบุได้ว่าเป็นประเภทเดียวกัน ทว่าจุดแตกต่างคือพื้นผิวโดยรอบประกอบขึ้นจากแผ่นวัสดุสีดำเลื่อมแบบที่ใช้กับยานบินพรางตัว เคลือบด้วยสารดูดซับความร้อนและสัญญาณเรดาร์ รูปทรงไปทางโค้งมนและมุมปะทะน้อย และขอบข่ายอุปกร์แจมมิ่งที่กางไว้โดยรอบสำหรับใช้ลบให้พื้นที่นี้หายไปจากแผนที่อย่างแทบสมบูรณ์แบบ

   สถานที่กบดานของกลุ่มผู้ก่อความไม่สงบในสายตาของคนหมู่มาก แต่เป็นซึ่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์สำหรับเหล่าผู้ศรัธทรา โคโลนี่จากยุคเก่าที่ถูกทิ้งร้างเนื่องจากปัญหาเรื่องยูคอส ก่อนที่จะถูกทางลัทธิเก็บกู้แล้วทำการฟื้นฟูสภาพขึ้นมาใหม่เพื่อใช้เป็นดั่งศูนย์กลางศาสนาของพวกตน

   ซึ่งแน่นอนว่ามันแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่เพียงแค่ทางลัทธิจะสามารถทำเรื่องนี้ได้โดยปราศจากปัญหาใดๆถ้าไม่มีผู้ให้การสนับสนุนเบื้องหลัง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของค่าใช้จ่ายหรือเทคโนโลยีก็ตาม

   เสียงชายหนุ่มเลื่อนลอยดังขึ้นในห้องขังมืดๆที่มีแสงสว่างเพียงหลอดไฟเก่าๆดวงเล็กๆบนเพดานในขณะที่ในฝ่ามือเขาคือวัตถุทรงกลมสองชิ้นขนาดเท่าลูกตามนุษย์

   “เสร็จแล้วนะ... ฉันรักษาเธอเสร็จแล้วนะ คริษ...” โจชัวร์ โคลินส์ไม่มีความยินดีซักเพียงเสี้ยวหนึ่งในน้ำเสียง หญิงสาวผมดังที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ลืมตาขึ้น ดวงตาสีดำสนิทกระพริบสองสามที ม่านตาเธอเบิกกว้าง แสงสว่างจางๆกระพริบขึ้นครู่หนึ่ง ดวงตาเทียมทั้งสองกลอกไปบนล่างซ้ายขวาก่อนที่เธอจะหลับตาลงทีหนึ่งแล้วลืมตาขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้า

   “มีอะไรผิดปกติไหม? รู้สึกไม่สบายหรือเปล่า? เดี๋ยวฉันช่วย...” แม้จะเป็นประโยคที่แสดงถึงความห่วงใยเพียงไหนแต่ในน้ำเสียงของโจชัวร์นั่นกลับฟังดูหม่นหมอง เฉกเช่นดวงตาที่ไม่มืดมัวเหมือนปลกคลุมด้วยม่านหมอก

   “ขอบใจนะ ฉันไม่เป็นไรหรอก ฉัน....” คริษฐา แสงอรุณ ปรับจูนดวงตาของตนจนเข้าที่แล้วเริ่มรับภาพตรงหน้า ภาพโจชัวร์ในสภาพเช่นนี้มันเหมือนกับมีดที่กรีดแทงลงลึกในอกเธอก็ไม่ปาน

   “นายต้องไม่เป็นอะไร... ต่อให้ฉันจะต้องทำอะไรก็ตาม ไม่ช้าก็เร็วพวกนั้นมาช่วยนายออกไปได้แน่ๆ นะ?” คริษฐาพยายามเอ่ยปลอบชายหนุ่มตรงหน้า พยายามจะปกป้องเอาไว้ไม่ให้เขาเป็นอะไรไปมากกว่านี้อีก

   พวกเขามีความสัมพันธ์ที่เป็นเหตุผลให้ปกป้องกันและกันอยู่ตลอดเวลา ถึงแม้ว่านั้นจะไม่ใช่ความสัมพันธ์ในรูปแบบความรักระหว่างชายหญิงก็ตามที

   “จะไม่เป็นอะไรได้ไงล่ะ... ฉันทำไอ้นั่นให้พวกมันไปแล้ว... เพราะฉันกลัวที่จะตาย ฉันกลัวที่จะเห็นคนอื่นๆตาย ทั้งที่ไอ้นั่นมันจะทำคนตายได้อีกไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ ฉัน... ฉันน่าจะตายๆไปซะ...”

   “คิดว่าฉันคงยอมหรอกนะ! ตั้งสติหน่อยสิ โจชัวร์ โคลลินส์!” คริษฐาตระโกนเสียงดังแล้วกระชากคอเสื้อโจชัวร์ที่นั่งอยู่จนเขายืนขึ้นมา แม้ว่าเขาจะไม่มีการขัดขืนใดๆก็ตาม

   “คิดว่าฉันจะยอมให้นายตายต่อหน้าหรือไงน่ะ หา...”

   “ถ้าฉันปฏิเสธไป... พวกมันก็เอาเธอมาใช้ต่อรองอยู่ดี...”

   คริษฐาฟังแล้วเงียบลงไม่โต้ตอบ ใช่ ถูกอย่างที่โจชัวร์ว่า ถ้าทางลัทธิใช้เธอเป็นตัวประกัน โจชัวร์ไม่มีทางปฏิเสธได้แน่นอน พวกเขาทั้งคู่เองรู้ดีกับความจริงข้อนี้ และแน่นอนว่าหมายถึงทางลัทธิเองด้วย

   ผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนซอนญ่าตอนโตเป็นสาวนั่นล่ะ...

   ก่อนที่จะมีเสียงหนึ่งพูดแทรก จากคนที่พวกเขาไม่อยากเจออีกคนหนึ่งในขณะนี้ แม้นั่นจะไม่ได้หมายถึงหญิงสาวผู้นั้นก็ตาม

   “แหมๆ รักษาหรือ ก็แค่ซ่อมยัยหุ่นกระป๋องนี่ให้ใช้งานได้เองนี่นา...” เสียงชายผู้หนึ่งพูดขึ้น สำหรับคนนอกบางคนในที่นี้อย่างซอนญ่าที่อยู่ในห้องขังข้างๆนั่นไม่รู้ว่าผู้พูดเป็นใครมาจากไหน แต่สำหรับคนที่หลุดมาอยู่ทางลัทธิก่อนแล้วอย่างคริษฐาและโจชัวร์นั้นก็พอจะถือว่ารู้จักเขาบ้าง

   ชายผู้เป็นนักบินของการูด้าสีดำปีกสามเหลี่ยมที่ออกไปร่วมชิงตัวราชินีลอเลไรมาด้วยกันกับคริษฐา

   เขาไว้ผมแสกหน้าหวีเรียบ ไว้หนวดเคราพอเพียงขึ้นดกแต่ไม่เฟิ้ม ผิวหยาบกร้านคล้ำแดด อายุราววัยกลางคน สวมเสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงทหารลายพรางและรองเท้าแตะหนีบ หนึ่งในทหารรับจ้างที่ไม่สนสิ่งใดนอกจากเงินตรา ขอเพียงเงินถึงก็รับทำงานให้ทุกอย่าง แม้ว่าจะเป็นงานสกปรกหรืองานที่จะนำมาซึ่งปัญหาอีกมากมาย แต่ขอเพียงเขาหลบฉากออกไปได้ปัญหาทุกอย่างก็จบ

   “ถ้าไม่เพราะต้องรับผิดชอบ จะยอมโอ๋ยัยตุ๊กตานี่งั้นหรือไง หรือว่าแกจะเป็นพวกนิยมคนไม่สมประกอบเนี่ย? ถึงหน้าตาจะดูหน้าล่อจริงๆก็เถอะนะ”

   คำว่ารับผิดชอบนั่นเหมือนจะทำให้คริษฐาฉุนขาดไปได้

   ปึง!!!

   “หุบปากไปซะ... ถ้าไม่เพราะพวกแก เขาก็ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น...” กำปั้นเหล็กต่อยเข้าที่ประตูห้องขังจนยุบ แต่ว่าโทสะนั่นก็ไม่อาจระบายได้หมดเมื่อชายอีกฟากซี่กรงเล็กๆตรงช่องมองจะยกอุปกรณ์ขนาดราวปากกาหมึกซึมขึ้นมา

   “ฉันจะกดหยุดระบบการทำงานอวัยวะเทียมแกตอนไหนก็ได้นะ?” หญิงสาวยิ่งฟังยิ่งรู้สึกเคียดแค้นชายผู้นี้มากขึ้นก่อนหันไปหาโจชัวร์เพื่อจะพบกับสายตาเชิงห้ามปราม ทันทีที่เขาถอดอุปกรณ์ควบคุมทางไกลนั่นออก ทางลัทธิก็จะรู้ทันทีว่าเขาทำอะไรลงไป และเมื่อนั้นก็ย่อมหมายถึงความไม่ปลอดภัยของทั้งเขาและคริษฐาด้วย ไม่นับเรื่องที่ว่ามีกล้องวงจรปิดในห้องขังอีกล่ะก็นะ

   “แหมๆ แต่ว่านะ ถ้าไม่เพราะพวกฉันป่านนี้พวกเธอก็ไม่รู้จักรสชาติชีวิตอย่างหนึ่งไปแล้วนา เขาเรียกอะไรน๊า... สำหรับไอ้พวกเด็กดีแบบพวกเธอคงเรียกว่า... ว๊า พูดไม่ได้ว่ะเดี๋ยวจะมีคนรับไม่ได้... รู้แค่ว่าลีลาเธอมันแซ่บเป็นบ้า...”

   เคร้ง!!!

   เสียงสายโซ่ขูดลากกับพื้นดังขึ้นมา โจชัวร์ที่นั่งอยู่ลุกขึ้นพรวดออกมาเพื่อจะเข้ามายืนข้างคริษฐาแต่ไม่สามารถจะก้าวมาถึง เสียงไฟช็อตเปรี๊ยะที่แขนซ้าย แขนกลของโจชัวร์นั่นดังขึ้นก่อนจะตามมาด้วยควันขโมง แม้จะเป็นแขนกลแต่ในเมื่อไม่ได้ออกแบบไว้สำหรับการใช้งานหนักเกินกำลังนั่นจะให้กระชากโซ่ขาดมันก็เกินไป

   “หุบปากซะไป!!” โจชัวร์ตะคอกใส่หน้าทหารรับจ้างหน้าเงิน แต่เขากลับยิ้มมองดูทั้งคู่อย่างเหยียดหยาม

   “ก็ยังดีนะเฟ้ยไอ้หนุ่มด้วน ที่คุณเธอแกตรงนั้นยังเป็นคนปกติอยู่น่ะ ไม่งั้นแกก็ได้เสียกับหุ่นกระป๋องไปแล้วนะเว้ย”

   “แก!!!” ช่างหนุ่มคำรามก่อนที่จะเกิดเสียงดังลั่นที่ข้อต่อแขนกล ควันลอยขึ้นโขมงจากการทำงานเกินขนาดของมอเตอร์ภายใน หากเป็นแบบนี้ต่อไปแขนนั่นคงได้พังเป็นชิ้นๆ แม้จะเป็นเพียงแขนเทียมแต่เมื่อเชื่อระบบเส้นประสาทไปแล้วความเจ็บปวดนั่นจะยิ่งกว่าแขนแท้ๆของตนเลยล่ะ

   และผู้ที่หยุดเขาเอาไว้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากคริษฐาที่โผเข้ากอดโจชัวร์ผู้คุ้มคลั่ง

   “พอเถอะโจชัวร์! ฉันไม่โทษเธอหรอกนะ! ฉันไม่ว่าหรอก! ฉะ... ฉัน...” แม้จะว่าอย่างนั้นแต่เธอก็อดสะเทือนใจเสียไม่ได้ ก็แน่ล่ะ ถึงพวกเธอทั้งสองคนจะสนิทกันมากขนาดไหนแต่พวกเธอก็ไม่ใช่คนรักกันวันยังค่ำ แล้วยังต้องมาเจอเรื่องแบบนี้... ทำไมถึงต้องเป็นพวกเธอด้วยล่ะ...

   เสียงมือถือดังขึ้นก่อนที่ชายข้างนอกจะได้เหยียดหยามอะไรทั้งสองคนต่อ เขาคว้ามือถือขึ้นนาบหู พูดจาเออๆออๆอยู่พักหนึ่งแล้ววางสายจากคู่สนทนา ก่อนจะหันมามองทั้งสองแล้วถุยน้ำลายลงพื้นไปทีแล้วเดินออกจากหน้าห้องขังนั่น ดูเหมือนว่าถูกเรียกตัวกะทันหันเข้าให้

   “เอ้า นังหนู... ยัยหญิงเรื่องมากของลัทธิเรียกตัวไปแน่ะ” พูดจบก็เปิดห้องขังของซอนญ่าที่อยู่ข้างๆออก เด็กสาวหันมาทางห้องของโจชัวร์และคริษฐา มองผ่านรูซี่กรงมาด้วยสายตาแทนความสงสาร เพราะเธอเข้าใจความนึกคิดของทั้งคู่ได้อย่างหมดจด แต่เธอก็ไม่รู้ว่าควรจะปลอบประโลมพวกเขาอย่างไรดี...

   โดยทิ้งไว้เพียงสาวเหล็กที่หลั่งน้ำตาลงบนอกชายหนุ่มในห้องมืดๆเท่านั้น....
   .
   .
   .
   “วิสจัง.... เป็นไฮบริดงั้นหรือ...” เทโอดอร์พูดขึ้นในขณะที่มองแผ่นหลังของอาจารย์สาว ตรงแกนกระดูกสันหลัง และแผ่นหลังขวาซีกบินนั่นมีลายม่วงวาดเป็นเส้นพาดอยู่ ส่วนพื้นที่ภายในที่แต่เดิมเป็นเหมือนผิวหนังปกตินั้นก็พลันค่อยๆเปลี่ยนสีจนเป็นสีโลหะด้วยนาโนแมชชีนที่ทำหน้าที่เป็นผิวหนังเทียมให้เธอได้ปกปิดรอยต่อพวกนี้

   “จริงๆฉันก็เคยเป็นคนปกตินั่นล่ะ... ก่อนจะมาเป็นเอซด้วยนา... จนกระทั่งฉันโดนธนูปักเข่า....” วิสพูดอย่างมีอารมณ์ขันแต่ก็มีความเขินอายในน้ำเสียง แต่เธอคงลืมนึกไปอย่างว่าเหล่านักเรียนของเธอจะมีใครรู้จักมุขนี้มั้ยหนอ ในเมื่อเธอไปขุดเกมเก่าเก็มจากยุคที่ยังไม่เริ่มก่อสร้างโคโลนี่มาเล่นเนี่ย...

   แน่นอนว่าทั้งห้องเงียบกริบ...

   “ปกติแล้วไฮบริดจะมีจุดอ่อนคือระเบิดแม่เหล็กไฟฟ้า ถ้าโดนคลื่นEMPเข้าไปหนักๆล่ะก็ส่วนที่เป็นอวัยวะเทียมจะสูญเสียการทำงาน ในรายที่อวัยวะเทียมเป็นส่วนสำคัญอย่างหัวใจเทียมก็อาจจะถึงตายได้เลย” เธอพูดพลางแผ่นหลังส่วนที่เป็นของเทียมก็มีการขยับเขยื้อนกลไกพวกนั้นให้เหล่านักเรียนของเธอเห็น

   “ในบางกรณี อวัยวะเทียมของไฮบริดบางคนถูกสร้างมาสำหรับการสู้รบ หรือทำให้มีความสามารถเหนือมนุษย์ พวกนี้มักจะรับมือยากกว่าเพราะส่วนใหญ่จะมีระบบป้องกันEMPในระดับหนึ่ง รวมกับเมื่ออยู่ในTCก็ทำให้วิธีแรกแทบไร้ผล วิธีรับมือก็มีแต่ต้องจัดการให้ได้เท่านั้น หรือไม่ก็ล่อให้อีกฝ่ายเร่งอัตราการทำงานของอวัยวะเทียมเพื่อเพิ่มปฏิกิริยาตอบสนองหรือขีดความสามารถตนจนโอเวอร์ฮีทไปเอง ช่วงนั้นจะเป็นช่วงทำให้ร่างกายอยู่ในสภาพคล้ายอัมพาต อัตราการเต้นของหัวใจและการไหลเวียนของเลือดจนะผิดปกติ แน่นอน... ช่องโหว่...”

   วิสก็พูดต่อทั้งยังหันหลังให้เหล่าลูกเรือยานพาราไดส์ นี่ถ้าองค์ราชินีอยู่ด้วย หรือว่าพวกหน่วยราชองครักษ์คนอื่นๆซักคนล่ะก็... เธอโดนล้อไปอีกสามปีสิบชาติแน่ๆ... แล้วอดีตครูฝึกสาวผู้วัยใกล้เคียงนักเรียนตัวเองก็เริ่มอธิบายถึงเรื่องของไฮบริดต่อไป....
   .
   .
   .
   “กัปตัน... มีเรื่องอยากจะพูดด้วย ขอเวลาหน่อยนึงได้ไหมคะ?” หลังจากที่เสร็จเรื่องจากห้องประชุมแล้วนั้น ระหว่างที่แต่ละคนกำลังเริ่มแยกย้าย นัตสึเมะ โอกามิก็ยื่นมือคว้าเข้าที่แขนของกัปตันไอวี่ เธอไม่ได้บีบแรงอะไรมาก แต่ว่าก็กำแน่นจนกัปตันสะบัดไม่หลุดเลยทีเดียว

   “นะ..... นัตสึเมะ......”

   “ถ้าไม่อยากให้มีเรื่องกันต่อหน้าคนอื่นๆก็ขอความกรุณามาด้วยกันนะคะ....” น้ำเสียงที่ผิดไปจากธรรมชาติของเธอนั่นดูเหมือนกับเสียงคุกคาม อัดแน่นด้วยโทสะที่กักเก็บไว้พร้อมจะปลดปล่อยออก เหมือนสัตว์ร้ายที่ข่วนกัดกรงของมันจนร้าวพร้อมจะกระโจนออกมาตอนไหนก็ได้แล้วทั้งสิ้น

   “ฉัน... อยากอยู่คนเดียว....” ไอวี่ตอบโดยไม่หันหน้าไปมอง ใช่ เธอรู้ว่าเธอทำผิด ถ้าเกิดว่าตอนที่เธอยิงนั้นนัตสึเมะตายไปจริงๆขึ้นมาป่านนี้จะเป็นยังไงกันบ้างก็ไม่รู้ แต่ว่าเธอก็เผลอทำมันลงไปแล้ว แต่ก็เป็นโชคดีที่นัตสึเมะยังรอดอยู่ ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ไอวี่ในตอนนี้นั้นก็เหมือนกับเริ่มจะเกิดความรู้สึกขัดแย้งกันในตัวจนทำอะไรไม่ถูกขึ้นมาเหมือนกัน

   ใจหนึ่งนั้นเธอคิดว่าเธอทำถูกแล้ว เพื่อให้สามารถตามตัวศัตรูของพ่อพบ เพื่อให้สามารถกำจัดศํตรูของพ่อด้วยมือตัวเองได้ สิ่งที่เธอทำลงไปนั้นยังเป็นการทำตามคำสั่งของผู้มีอำนาจสูงสุดในตอนนี้ด้วยดังนั้นจะพูดว่าเธอทำผิดมันก็ไม่มีอะไรจะตัดสินได้ว่าผิดจริงหรือไม่ ทว่าอีกใจหนึ่งเธอกลับรู้สึกผิด ผิดที่ไม่สนใจอะไรถึงขั้นยิงคนที่เคยเป็นเพื่อนรักตัวเองได้ แม้ว่าก่อนหน้านี้เธอจะทั้งต่อว่าหรืออะไรต่อมิอะไรมาแล้วก็ตาม เธออยากให้นัตสึเมะโมโหเธอบ้างก็ยังดี อยากให้เธอเอาคืนเรื่องที่ตนได้กระทำไปแล้ว หรือถ้าไม่เช่นนั้นก็ช่วยเข้าใจเธอแล้วคอยอยู่ข้างเธอก็ยังดี

   แต่ในตอนนี้นัตสึเมะนั้นกลับไม่มีความคิดเช่นนั้นอยู่เลย

   “ก่อนนี้เธอไม่ยอมฟังฉัน คราวนี้ก็ขอฉันทำตามวิธีของฉันโดยไม่ฟังเธอดูบ้างละกันนะ” นัตสึเมะพูดเบาๆก่อนจะปล่อยมือแล้วเดินนำกัปตันไปทางหนึ่ง ไอวี่ลังเลอยู่ได้ไม่นานก็ต้องเดินตามไปอย่างไม่มีทางเลือก

   เหตุการณ์นี้แม้คนส่วนใหญ่จะไม่ทันได้สังเกตเห็นแต่ก็มีอยู่บางคนที่รู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้น

   ทว่าพวกเขาไม่คิดจะทำอะไรกับมัน

   “ไม่ตามหรือ? ฮาเวย์?” ฮิลเด้ถามพลางมองคู่หูตนที่ยืนพิงกำแพงอยู่ข้างๆ ถ้าในฐานะผู้ใหญ่พวกเธอทั้งคู่ก็ควรจะไปสอดส่องบ้างอยู่หรอก ยิ่งกับคนแบบฮาเวย์ไม่น่าจะปล่อยไว้เฉยๆแบบคราวนี้เลย

   “ไม่ล่ะ ผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวเวลาอยู่กันเป็นกลุ่มหรือแตกคอกันเอง... ฉันก็รักชีวิตหนา... เดี๋ยวพวกเธอก็คืนดีกันเองล่ะ” พูดจบร้อยเอกผมแดงก็ฉีกยิ้มกว้างๆแบบไม่ทันจะนึกว่าข้างๆตนนั้นก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน แต่ดูท่าฮิลเด้จะไม่โมโหแต่กลับอมยิ้มหัวเราะขึ้นแทนซะงั้น

   “ฮ่ะๆๆ... ถึงผู้หญิงจะอันตรายแต่ก็ดีกว่าผู้ชายที่มักให้สัญชาติญาณทางเพศเป็นตัวนำเวลาจีบสาวละกัน แห้วมากี่คนล่ะ? เมริล... อาเดลิน่า... ฟรานซิสก้า...” ฮิลเด้สวนกลับพลางนับนิ้วรายชื่อหญิงที่ชายคนข้างๆต้องกินแห้วแทนจนเจ้าตัวต้องรีบยกมือห้าม แผลใจขนาดหนักสินะพ่อคุณ

   “ว่าแต่แล้วคุณเวเคน ไม่ตามไปหรือ สองคนนั่นนักเรียนคุณนาครับ?” พูดจบฮาเวย์ก็หันไปมองอาจารย์สาว ฮาเวย์ดูจะแก่กว่าเธออยู่หน่อยแต่ว่าสมัยอยู่สหพันธ์วิสโดเมียนั้นมีหน้ามีตากว่ากันเยอะ จนหมอนี่อยากลองไปคั่วดูซักรอบแต่เธอก็ชิงลาออกไปเสียก่อนได้ทันเจอหน้าตรงๆอีก

   “ไม่หรอกค่ะร้อยเอก เรื่องของลูกศิษย์ตราบใดที่ลูกศิษย์ยังจัดการกันเองได้อาจารย์ไม่เข้าไปทำให้เรื่องเสียหรอกนะคะ” วิสโดเมียพูดแล้วชี้นิ้วไปที่ชายหนุ่มในผ้าพันแผล เทโอดอร์ ทริชไฮม์

   “นี่ ป๊ะป๋า เรื่องเครื่องที่จะให้นายใช้น่ะ...” อิจิโกะยังไม่ทันจะพูดจบเทโอดอร์ที่เคยยืนอยู่ตรงนั้นก็หายต๋อมไปเสียสนิท อะไรกัน กำลังจะคุยด้วยแท้ๆ

   “แต่ร้อยเอกนาเดสดาฮ์จะเรียกฉันว่าวิสโดเมียหรือวิสก็ไม่มีปัญหานะคะ ยังไงฉันก็เด็กกว่า แต่อย่าเรียกวิสจังก็พอค่ะ” สาวเจ้ายิ้มให้ฮาเวย์อย่างเป็นมิตร ถ้าไม่ติดที่เจ้าตัวกล้าพูดว่าตัวเองเด็กน่ะนะ... อายุน้อยกว่าจริงๆแต่วัยป่านนี้ก็ไม่เด็กแล้วนะคุณ

   “ถึงงั้นก็เถอะ... ไม่ใช่ว่าสอดรู้สอดเห็นหรอกหรือ...” ผู้ใหญ่อีกคนบนยานอย่างศจ.นอร่าเอ่ยเบาๆ ใจจริงไม่ได้นึกดูถูกแต่ว่าเธออยากได้ยินคำยืนยันจากปากคนเป็นครูเองมากกว่า ในฐานะที่เธอก็เคยเป็นครูคนอื่นมาเหมือนกับวิสโดเมีย

   “ไม่หรอกค่ะ หนูเท็ดแกไม่ได้ชอบสอดรู้เรื่องชาวบ้านหรอก แต่คงติดเป็นนิสัยหลังจากที่พยายามเปลี่ยนตัวเองจากนักเลงหัวไม้มาเป็นนักบินที่ดีน่ะค่ะ” วิสพูดอย่างภาคภูมิใจในตัวนักเรียนของเธอ แทบทุกคนในยานนี้คือนักเรียนของเธอทั้งสิ้น แต่จะเรียนกันต่อหน้าหรือแค่ดูเทปการเรียนจากระยะไกลสำหรับศูนย์ฝึกบางสาขานั่นก็อีกเรื่อง แต่เธอก็นับเหล่าหนุ่มสาวทุกคนในโครงการณ์เป็นลูกศิษย์ทั้งสิ้น

   แต่เธอกลับนึกเรื่องสำคัญออกเรื่องหนึ่งจนต้องหลั่งเหงื่อเม็ดโตออกมาบนใบหน้า

   “ขอถอนคำพูดชั่วคราวค่ะ... อาจตามไปเพราะเห็นหนูนัตสึเมะก็ได้.......” เรื่องที่ไม่ว่าใครๆก็ต่างดูออก ต่อให้ดูไม่ออกก็ต้องเคยได้ยินข่าว และคงจะมีแค่เจ้าตัวนัตสึเมะเองนี่ล่ะที่จนป่านนี้ยังฟันธงไม่ได้ว่าเธอซื่อบื้อแถมตกข่าวเมาท์จนไม่รู้เรื่องอะไรกับใครเค้า หรือว่าแกล้งทำเป็นไม่รู้ตัวอยู่กันแน่นี่สิ...

[Replikia]

---------------------------------------------------------------------------------------
Choice (ทุกคนเว้นฮันนิบาล เฟโอ – Raymiel02)
ช่วงเวลาอิสระแต่อยู่ในสภาพแสตนด์บายและทุกคนอยู่รวมกันในห้องเตรียมตัว(เว้นไอวี่ นัตสึเมะ และเทโอดอร์) ไม่สามารถใช้งานเครื่องซิมุเลเตอร์ได้เว้นจะได้รับคำอนุญาตจากหน่วยแพทย์(ยุน ฮีจิ)เสียก่อน จะหาเพื่อนคุยหรือพักผ่อนเอาแรงก็ได้




สถานที่ที่มีเครื่องหมาย! คือสถานที่ที่จะมีอีเวนท์ประเภทพลาดแล้วต้องรอโอกาสอีกนานหรือไม่ก็อาจจะไม่มีอีกเลย แต่ว่าจะสำคัญมากน้อยแค่ไหนนั้นไม่บอก...(ฮา) สำหรับบางจุดจะเป็นอีเวนท์เปิด ส่วนบางจุดจะเป็นอีวนท์ปิดที่ต้องเป็นคนที่มีเงื่อนไขครบถึงจะเกิดอีเวนท์นั้นได้แต่หากไม่เกิดจะกลายเป็นอีเนท์ปกติแทน


ชั้น1
-   บริดจ์
-   ห้องประชุม
-   ระเบียง
ชั้น2
-   ล็อบบี้
-   ที่พักหญิง!(นัตสึเมะ,ไอวี่ และไอ้คุณเทโอดอร์ที่แอบตามไป....) -สำหรับฮิบานะจะเป็นกรณีตามไปเพราะเห็นเหตุการณ์ส่วนคนอื่นๆจะเป็นบังเอิญไปเจอ แต่ทั้งสองกรณีจะยังไม่สามารถทำอะไรได้จนกว่าจะเจอคำถามถัดไป
-   ที่พักชาย(ชิโด)
-   ห้องน้ำหญิง!(ฮิลเด้,วิสโดเมีย)
-   ห้องน้ำชาย
-   ห้องนั่งเล่น&โรงอาหาร(เสี่ยวหลัน!-เฉพาะกับคนที่เลือกซุยเคนด้วยกัน(เดรค/เอฟ),เวด้า,เอเลนอร์,เซซิล)
ชั้น3
-   อู่(ไบลน์,เวโรนิก้า)
-   โรงเก็บหุ่น1
-   โรงเก็บหุ่น2
-   ห้องเก็บของ
-   ห้องวิจัย
-   ห้องเตรียมตัวชาย
-   ห้องเตรียมตัวหญิง(แคลร์!-เฉพาะฮันริเอทต้า) 
-   ห้องว่าง
-   โรงยิม(ฮาเวย์)
-   ห้องพยาบาล(ยุน!)
ยานคลาสแคปิทัล
ยานรบอาวุธหนักออร์เฟอุส(ลูเครเซีย!)
ยานคลาสควีน1
ยานคลาสควีน2
ยานเสบียง
ยานซ่อมบำรุง(นอร่า)

[Alasthor]

ไปแซวพยาบาลที่เจอคู่แข่งดีกว่า  

Choice - ดราเค่น ฟินเนอทิส
- ห้องพยาบาล(ยุน!)

"ไง รู้สึกเป็นไงบ้าง เจอวิสจังทำเหมือนที่เธอทำบ่อยๆน่ะ"
เดรคถามยิ้มๆกับพยาบาลสาวหน้าตาย เมื่อเดินเข้าไปในห้องพยาบาล(เพื่อหาที่นอนพัก)

ป.ล เอาวะ ยังดีที่แค่เหมือนแซวอาจารย์ที่สนิทๆ ไม่ใช่แบบไอ้เจ้าเซซิลหรือเท็ดที่เก๊กหลุด  
ป.ล.2 มีใครจะกล้าพอไปห้องน้ำหญิงไหม  

[Kuruni]

{อิจิโกะ เลเยอร์}

เก็บกวาดงานเล็กน้อยที่อู่+ชวนชาวบ้านคุยเรื่อยเปื่อย

(แต่เหตุผลจริงๆคือเวลาทำงานเบาๆจะใช้ความคิดคำนึงได้ดีกว่าน่ะนะ)

[hagane.f]

Choice - วรวุฒิ ฟาน ฟอลเกน
- ห้องนั่งเล่น

"ซุยเคนนี่มันสุดยอดไปเลย !! ออกรบครั้งแรกกับคอมบิเนชั่นแบบเร่งด่วน ประทับใจสุดๆไปเลย ทีนี้ก็จะไม่เมาร่างเครื่องบินอีกแล้ว แต่ตอนนี้หิวชะมัด ;w;"

เอฟกำลังลิงโลดกับหุ่นตัวใหม่ซึ่งก็รับประกันไม่ได้ว่าในอนาคตจะโชคดีแบบวันนี้หรือไม่ แต่ที่แน่ๆตอนนี้ก็ยังมีชีวิตอยู่

[dradongenesis]

Choice (อาโอ ซิลเวียร์ – dradongenesis)
-   ห้องน้ำหญิง!(ฮิลเด้,วิสโดเมีย)

มาทำธุระที่ห้องน้ำ(?)

จึงเจอกับ ฮิลเด้ และ วิสโดเมีย จึงยืนคุยกัน

[WingDam]

Choice (เอลปีด้า โนอา อาร์ค - Wingdam)

- ยานรบอาวุธหนักออร์เฟอุส

"ไม่รู้จะเอาไงต่อแฮะ มัวนึกเครียดถึงการูด้าดำนั่นก็รกหัวแย่ ยังไม่เคยไปที่นั่นเลยลอยแอบไปดูซะหน่อย จะโดนด่ามั้ยเนี่ย!! "

[blackgetter]

Choice - เซเททัส เอเลนิกสุ อัลวาเรีย ลาเกีย โรเวนอล~~~(ให้อ่านแบบคนยุ่นอ่านอิง~)

-   ห้องนั่งเล่น&โรงอาหาร
----------------------------------------------------------------------

เซเททัสนี่ไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กับชาวบ้านเขาเท่าไหร่ด้วยนิ(ถ้าจำไม่ผิดนะ) เพราะงั้นไปที่ไหนก็เหมือนกันแหละ

[Busterwolf]

Choice - ไอริณ  แก้วประทาน

 - ยานซ่อมบำรุง(นอร่า)

ไอริณรับหน้าที่ไปตรวจเช็คของในยานซ่อมบำรุง เพราะต้องทำบัญชีรายงานว่าค่าใช้จ่ายมีอะไรบ้าง  ช่างเป็นงานที่ปวดหัวอีก1อย่างของไอริณหลังรบเสร็จ

[SrwKung]

Choice - ฮิกันบานะ ฮิบานะ
-ที่พักหญิง

[C-RO]

ทริสตัน บาร์เรล

ห้องวิจัย