หน้า: 1 ... 58 59 [60]
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: ลับสุดยอด: SCP Foundation  (อ่าน 386590 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 2 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
Kuruni
The Star Combatant
Invinsible Pilot
******
กระทู้: 2620

俺の彼女はロリ!

kuruni_chan@hotmail.com
ดูรายละเอียด เว็บไซต์ อีเมล์
« ตอบ #885 เมื่อ: เมษายน 23, 2016, 04:31:13 PM »

เด็กชายนั่ง ทั้งสบายและน่าสังเวช แม่ใจดีพอที่อย่างน้อยๆก็ยอมให้เขาสวมชุดมาริโออยู่ แต่แม้แต่เขาเองก็ยอมรับว่าเขาคงจะป่วยเกินกว่าจะเดินไปมาในบ้านได้ ไม่ต้องพูดถึงออกไปข้างนอกเป็นชั่วโมงท่ามกลางความหนาวเหน็บเลย พอตื่นขึ้นมาเขาก็อาเจียน แล้วมันก็เป็นอย่างนั่นต่อมา พ่อแม่ของเขาก็หวังไว้แต่ในที่สุดก็ต้องยกเลิกทริค-ออร์-ทรีท ถึงเขาจะเศร้าแต่ทั้งสองก็พยายามชดเชยให้เขาอย่างดีที่สุดแล้ว มีชามขนมเล็กๆของเขาซึ่งสัญญาไว้ว่าทั้งหมดที่เหลือจะเป็นของเขา แล้วเขาก็ดูหนังน่ากลัวได้เท่าที่อยากดูด้วย

ก๊อก ก๊อก

"ทริค-ออร์-ทรีท"

"ว้าว เต่าน่ารักจัง! แล้วเธอเป็นอะไรจ้ะ แม่หนู?"

"ราพันเซลค่ะ!"

"จ้า เอาไปนะคะ องค์หญิง!"

"ขอบคุณค่ะ!"

เขาไปช่วยแจกไม่ได้ด้วยซ้ำ ก็พยายามไม่สนใจดีกว่าน่ะนะ ทำเหมือนว่าทุกคนก็อยู่ข้างในบ้านเหมือนกัน จะได้รู้สึกดีขึ้น เขาดึงหมวกหลวมๆลงมาหน่อย พยายามบอกตัวเองว่าท้องเขาไม่ได้รู้สึกเหมือนมีเม่นกลิ้งอยู่ข้างใน เขาดูซอมบี้ถลาข้ามจอ หวังไว้นิดๆว่าผู้คนที่ตะโกนพร้อมกับวิ่งไปทางบ้านนั้นเป็นพวกเด็กๆที่โรงเรียน

ก๊อก ก๊อก

"ทริค-ออร์-ทรีท"

"โอ แวมไพร์ยอดไปเลยจ้ะ!"

"แดร็คคูลอร่าค่ะ! แฮ่!"

"น่ากลัวจังเลย! นี่จ้ะ…"

"ขอบคุณค่ะ!"

เขาเร่งเสียงหนัง เสียงครางต่ำๆของผีดิบกลบเสียงตะโกนของความสุขไป ที่แย่ที่สุดก็พรุ่งนี้ ต้องทนฟังทุกคน ดูพวกนั้นกินขนมพลางพูดถึงบ้านต่างๆกับการผจญภัย เขาถอนใจแล้วกลืนน้ำลาย ท้องเขากำลังม้วนอีกรอบแล้ว เด็กชายวางลูกอมที่เขาแทะอยู่ไป จู่ๆแค่กลิ่นก็แย่แล้ว

ก๊อก

"…"

"ฮัลโหล?…โอ…"

"…"

"เอ่อ คุณอยู่กับโอ้คุณพระช่วย!"

เสียงร้องที่จู่ๆก็ดังขึ้นของแม่ทำให้เด็กชายลุกขึ้นนั่งตรง ท้องเขาบิดเลวร้ายยิ่งกว่าเดิมแต่มันก็แทบจะถูกลืมไปเลย จากที่เบาะนั่นเขามองไม่เห็นเธอแต่ได้ยินเสียง เสียงล้มหนักๆและเสียงตะโกนอู้อี้...กับเสียงอะไรเหลวๆไหลเหมือนท่อน้ำทิ้งที่อยู่บนกองใบไม้แห้ง เขายืนขึ้นและเริ่มแอบมองอ้อมผนังสั้นที่บังทางเข้าไว้ ส่งเสียงเรียกอย่างลังเลด้วยความกลัวว่าจะไม่มีเสียงตอบ แต่ก็กลัวพอๆกันว่าจะมีอะไรตอบกลับมา เขาอยู่ห่างไปแค่ไม่กี่ฟิตในตอนที่มือนั่นโผล่มาจับผนังไว้แน่น

มันเป็นสีเทาดำและผอมแห้ง หนังตึงถึงกระดูกเหมือนของคุณย่า เล็บแบนกว้างกุมสีที่ทาไว้แน่น รอยสีดำแผ่ออกไปจากที่ที่มันจับเหมือนน้ำมันบนถุงกระดาษ ข้อนิ้วนั้นดูพองและหนา เด็กชายมองและถอยออกมาช้าๆพร้อมเรียกแม่เขาอีกครั้ง เสียงในตอนนี้เริ่มเป็นการวิงวอนแล้ว มือนั้นขยับ จมลงไปในผนังพร้อมๆกับที่รอบเปื้อนแผ่ออกไป แล้วฝันร้ายก็โผล่มามองจากตรงมุม

หัวนั้นหนา บวม และผิดรูปเหมือนเป็นหุ่นไล่กาที่ทำมาไม่ดี ผิวหนังบางและเหมือนวุ้น ตาสีแข็งๆเป็นประกายเหมือนหนอนสองข้างอยู่เหนือรอยบากบางกว้างที่เป็นปาก ตาของทั้งสองสบกัน และเด็กชายก็รู้สึกถึงความกลัวที่แล่นจากหัวจรดเท้า ท้องเดือดเหมือนหม้อต้มที่ถูกลืมทิ้งไว้ เส้นประสาทกรีดร้องให้เขาวิ่ง ให้หนีไป แต่เขาทำให้ตัวเองหยุดมองตาคู่นั้นไม่ได้ เท้าเคลื่อนไปข้างหลังช้าๆเหมือนเดินละเมอ มือกับใบหน้านั่นขยับนิดหนึ่ง แล้วก็มีเสียงลากของเปียกหนักในตอนที่แม่ของเขาถูกดึงเข้ามาในสายตา

เธอตายแล้ว หรือไม่ก็เกือบแล้ว ถูกดันมาข้างหน้าด้วยมือบนหน้าอกเหมือนหุ่นเชิด ส่วนหนึ่งของเธอดำและบวม คราบเปื้อนสีดำนั้นกัดลงไปในหน้าของเธอ คอของเธอ แขนของเธอ หน้าอกของเธอเป็นโพรงสีดำเคลือบด้วยวุ้น มืออีกข้างหนึ่งของสิ่งนั้นจมลงไปถึงข้อมือ ซากที่เละเทะไร้เลือดออกของแม่เขาห้อยอยู่เหมือนตุ๊กตา เขากรีดร้องแล้วอาเจียนออกมา ไม่มีอะไรมากกว่ากองของน้ำย่อยกับขนมที่ย่อยไปบ้าง จากนั้นก็วิ่ง กรีดร้องขึ้นไปบนบันได ร้องหาแม่ พ่อ ใครก็ได้ ใครสักคน

เขาพุ่งเข้าไปในห้องน้ำ ปิดประตูแล้วล็อกไว้ ตัวสั่นแล้วก็ร้องไห้ พ่อไปเยี่ยมคนอื่นข้างนอก เดี๋ยวเขาก็จะกลับมาแล้วก็จัดการทุกอย่างได้สักวิธี เขาจะเรียกตำรวจหรืออะไรสักอย่าง พาพวกเขาออกไปจากบ้าน ปล่อยไอ้ตัวดำนั่นไว้แบบนี้ บางทีแม่คงจะแค่เจ็บแล้วก็ยังไม่เป็นอะไร ก็เขาเห็นเธอแป๊บเดียวเองนี่นา ไอ้นั่นมันก็แค่คนบ้าสวมชุดเท่านั้นเอง บางทีเขาคงจะหนีไปทันทีที่ได้ยินใครบางคนมา แล้วทุกอย่างก็จะเรียบร้อย มันจะไม่เป็นไร เขาเอาแต่กระซิบกับตัวเอง เท้ายันอ่างล้างหน้า หลังชนประตู

เขายังพูดซ้ำๆอย่างนั้นในตอนที่ใบหน้านั้นโผล่ทะลุประตูเข้ามาเหนือเขา

เขาได้ยินเสียงแตกแล้วก็เงยหน้าขึ้น ได้เห็นใบหน้านรกนั่นมองลงมาพ้นหัวเขาไปไม่กี่นิ้ว จู่ๆพื้นใต้เท้าของเขาก็รู้สึกลื่นและอ่อนลงขณะที่เขามองอยู่ ปากอ้าออกให้ลิ้นที่บวมและเน่าเหมือนปลาตายแลบออกมา…แล้วก็ลงมา…ลงมา เลื้อยลงมาบนใบหน้าที่ตื่นกลัวนั้นเหมือนน้ำเหนียวๆเผาไหม้ในตอนที่เขารู้สึกว่าขาของตนกำลังจมลงไปเรื่อยๆ แม้แต่จะขยับตัวยังทำไม่ได้ในตอนที่เนื้อนิ่มๆเปื้อนเมือกกัดลงไปบนหน้าของเขาเหมือนกรด รู้สึกว่าจมูกของตนหดลงเหมือนยางลบที่ถูมากไป กรีดร้องออกมานานพอที่ปลายๆของลิ้นที่ยาวไม่มีสิ้นสุดนั้นจะเข้าไปในปาก สำลักออกมาก่อนที่เส้นประสาทจะหยุดไป เขาเริ่มสลบไปในตอนที่รู้สึกว่าฝันร้ายนั้นกำลังชิมลูกตาเขาอยู่



แดรคตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกเหมือนหลับอยู่บนกองชิ้นส่วนรถยนต์ขึ้นสนิม เขาลุกขึ้นนั่งแล้วพยายามหาที่มาของความเจ็บปวดบนขา แล้ว...ความจำก็ถาโถมใส่เขาเหมือนรถด่วน วิ่งข้ามเมือง ฝ่าฝูงชน เห็นแขนเหี่ยวๆกองอยู่บนพื้น เสียงกรีดร้อง ผู้คนวิ่งหนี ใบหน้าสีดำอัปลักษณ์นั่นโผล่มาจากพื้นจ้องตากับเขา ปาร์คยิง เสียงกรีดร้องอีก มือเหี่ยวๆนั่นยื่นออกมา จับ ดึง...

โอคุณพระ ไม่นะ

เขามองไปรอบๆด้วยความสยดสยอง วิงวอนให้สมองของเขาโกหกตัวเอง ห้องนี้มืด สกปรก เพดานเตี้ยๆ มีกองดินกับเศษวัสดุอยู่ที่มุม สีเทาลอกเป็นริ้ว เพดานกับพื้นสกปรกบิดเบี้ยวตะปุ่มตะป่ำ ประตูเปิดไปสู่ความมืด มีเสียงเบาๆดังมาจากที่ไกลๆเนิ่นนาน มีแสงสลัวแต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ฉายมาจากที่ไหนทั้งนั้น เป็นแค่แสงเรืองที่มีอยู่ทั่วที่มีสีเขียวอ่อนๆเหมือนน้ำลึกใต้สมุทร

แดรครู้จักห้องนี้ถึงแม้ว่าจะไม่เคยมามาก่อน อย่างน้อยก็ห้องที่เหมือนห้องนี้ล่ะ ตาแก่นั่นชอบเอาคนที่จับได้มาทิ้งไว้ที่นี่ก่อนที่เขาจะ...หาพวกเขาเจอ แดรครีบลุกขึ้น ค้อมตัวลงหน่อยเพื่อหลบส่วนที่ปูดลงมาจากเพดาน เขาไม่อยากให้รองเท้าแตะโดนที่นี่ด้วยซ้ำไป อย่างอื่นยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาสะดุ้ง รู้สึกได้ถึงความปวดหนึบๆว่างเปล่าสูงขึ้นมาบนน่องขา มันคงจับเขาตรงนั้น…และเขาไม่มีทางดูมันแน่ เขาโซเซอยู่สองสามก้าวให้แน่ใจว่ารับน้ำหนักไหว ตาสอดส่วยไปทั่วทุกพื้นผิว

เขาหายใจช้าๆ ลึกๆ นึกถึงเอกสาร ถึงการบรรยาย เวลาเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน เขาอาจจะหายไปไม่กี่วินาทีหรือหลายๆสัปดาห์ มันชอบเล่นแมวกับหนู ตามไปรอยไปทั่ว...บ้าน หรือห้องของเล่น หรือห่าอะไรก็ตามที่มันเป็น พื้นที่นี้ไม่มีสิ้นสุด แต่บางครั้งคนก็ออกไปได้ หรืออาจจะถูกปล่อยไป เคลื่อนที่ไปเรื่อยๆ อย่าซ่อนตัว เพราะมันเป็นพระเจ้าของที่นี่และมันจะรู้ เขารู้สึกถึงความตระหนกที่เลื้อยไปตามริมสมองแล้วก็กดมันลง เงยหน้าอย่างมุ่งมั่นในตอนที่เขาก้าวออกไปสู่ความมืดมิดพ้นประตูนั่น

ทางเดินนั้นยาวและแตกหัก เหมือนทางเดินโรงพยาบาลหลังเกิดแผ่นดินไหว ไม่มีรูใหญ่ๆ แต่บิดเบี้ยวและเอียงแปลกๆ เขาคืบไปใกล้กับผนังให้มากที่สุดเท่าที่ยังไม่ต้องสัมผัสมัน รู้สึกว่าปูนหยาบๆถูกบดอยู่ใต้เท้า เสียงนั้นดังขึ้น เป็นเสียงร้องแหลมราบเรียบ มันทำให้เขาประสาทกินแต่พวกนั้นก็บอกว่ามันเป็นอย่างนี้แหละ ที่สำคัญคือต้องเคลื่อนที่ไปเรื่อยๆ ตามองเข้าไว้ จริงที่ว่าที่นี่ไร้ที่สิ้นสุด แต่ถ้าคุณเคลื่อนที่อยู่ตลอดก็ดูเหมือนว่าเจ้า 106 จะสับสนหรือคลาดสายตา แล้วคุณก็อาจจะหลุดกลับไปโลกได้โดยบังเอิญ เขาก้าวไปพร้อมท่องคำบรรยายในหัวซ้ำๆเหมือนมันเป็นบทสวดมนต์ โดยทำเป็นลืมส่วนที่ว่าโดยทั่วไปแล้ว 106 จะตามล่าผู้ที่หนีมาได้ไปตลอดกาล

เขาเลี้ยวขวาที่สุดทางเดิน ผ่านทางเดินอีกแห่ง แล้วก็ซ้าย เริ่มเดินเร็วขึ้น ไม่สนใจสายลวดกับท่อเบี้ยวๆผุๆในบางห้องที่เขาผ่าน หรือกองแฉะๆที่ชวนให้เกิดความคิดของ...อะไรสักอย่าง เสียงร้องนั้นดังขึ้นเรื่อย เสียงแหลมๆ โหยหวนกลั้วน้ำลายของเด็กทารก อย่าไปสนใจมัน เคลื่อนที่ไปเรื่อยๆ ฝีมือของมัน มันทำให้ที่นี่มีเสียงเหมือนสว่านกรอฟันได้ถ้ามันอยากทำ แดรคก้าวหนักๆไปตามทางเดินด้วยความเร็วที่เกือบจะสูงสุด พยายามจะไม่มองความชื้นที่มากขึ้นเรื่อยของผนัง พื้นผิวที่เปลี่ยนไป ปูนแตกๆที่ทับบนอิฐสีอมเขียว พื้นเปลี่ยนจากไวนีลแตกๆไปเป็นคอนกรีตแล้วก็ดิน

เขาเลี้ยวที่หัวมุมเร็วไปหน่อย เมือกดำหนืดที่พื้นทำให้เท้าเขาลื่นจนเกือบจะล้มลงคุกเข่าในตอนที่เขาจับผนังอิฐแฉะๆนั่นไว้ เขามองเข้าไปในห้องชื้นสลัว เสียงร้องที่ช่วยตัวเองไม่ได้อย่างเดือดดาลนั้นดังมากแล้ว เขาตัวแข็ง มองไปในท่ากึ่งคุกเข่าและจับผนังไว้ มันยืนอยู่กลางห้อง วุ้นสีดำกองอยู่ถึงข้อเท้า ชายชราหันมาช้าๆ ตัวโยกจากข้างไปอีกข้างอย่างเนิบนาบ เสียงร้องนั้นมากจากสิ่งที่เขาถืออยู่

นั่นคือลำตัว ถูกพันไว้ด้วยกลุ่มของสิ่งที่ดูเหมือนลวดหนาม ลวดนั้นสอดเข้าออกผ่านเนื้อหนัง บางจุดนั้นดูเหมือนเลือดไหลออกมาบนผิวหนังเหมือนทอฟฟี่อุ่นๆ ส่วนที่เหลือของของแขนขาเยินๆบิดเบี้ยวและเหยียดออก การเคลื่อนไหวใดๆมีแต่ทำให้ลวดแทงและฉีกมากกว่าเดิม มันไม่มีเส้นขน ผิวหนังของหัวโล้นๆกับคอนั้นเหมือนจะถูกปอกและเน่าเป็นหน้ากากของความเจ็บปวด ส่วนลำคอนั้น...ถูกเปิดออกอย่างระมัดระวัง บิดและขึงให้อยู่กับที่ด้วยลวด เสียงเด็กร้องนั้นจริงๆแล้วก็มาจากที่ลำตัวผู้ใหญ่ที่เละเทะนี้ครวญครางอย่างน่าสังเวช

ชายชรามองเขา ใบหน้าหันมา ตามองมาที่ชายผู้พยายามลุกขึ้นยืนตรง ไม่สนใจเสียงฉ่าๆจากรองเท้า พยายามจะไม่คิดว่าส่วนคอนั้นโดนทำอย่างไรจึงส่งเสียงเหมือนเด็กร้องได้…หรือว่าแขนขาของลำตัวที่น่าสงสารนั่นหายไปไหน มันมองเขา ฟันผุๆแยกออกเล็กน้อย แล้วก็หยุดการโยกตัวอย่างช้าๆ มันทิ้งก้อนที่ถูกลวดมัดนั่นลง แขนห้อยลงข้างตัวพร้อมกับที่ก้อนของเนื้อและความเจ็บปวดกระดอนกับพื้นแล้วก็คว่ำลงบนกองสิ่งโสโครกแฉะๆ ทำให้เกิดเสียงร้องใหม่แทรกขึ้นระหว่างการสูดอากาศเข้าไปเป็นฟอง มันหันมาหาเขา แขนห้อยลง ตัวพันไว้ด้วยสิ่งที่เหมือนเศษของผ้าดำชื้น

แดรควิ่ง พุ่งไปเหมือนกวางที่ตื่นกลัว ที่ฝึกมากับสถานการณ์ถูกโยนทิ้งไปกับสายลมแห่งความมืดบอดวิปลาสของสัตว์ที่หนีภัย เขากรีดร้อง หอบ พูด หัวเราะ อะไรก็ได้ที่ช่วยกลบเสียงการฝีเท้ากระตุกๆช้าๆที่ตามมาหลังเขา เขาวิ่ง วิ่ง แล้วก็วิ่ง ล้มลงแล้วก็กระแทกพื้นเหมือนถูกรถชน อ้าปากหายใจแล้วก็รอจุดจบ กล้ามเนื้อเต้นกระตุ…แล้วก็เริ่มใหม่อีก เสียงฝีเท้ากรอบแกรบเบาๆทำให้เขาไปต่อ ไปต่อ แล้วก็ไปต่อ

เขาไม่รู้เรื่องนี้ แต่เขาวิ่งอยู่สี่วันก่อนที่ตาเฒ่านั่นจะเริ่มดึงบางส่วนของเขาออกมา



การเก็บกู้เกิดขึ้นในตอนใกล้รุ่งสางซึ่งไม่มีทั้งดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ และเมื่อคิดถึงทุกอย่างแล้วก็นับว่าราบลื่นอย่างน่าแปลกใจด้วย SCP-106 ถุกพบอยู่กลางทุ่ง เอาฟักทองใส่ถุงแล้วก็บีบหรือเหยียบให้มันแตก ทีมซึ่งขาดไปคนหนึ่งนั้นได้รับกองหนุนหนึ่งชั่วโมงก่อนที่จะพบตัวมันแล้วก็ไล่มันกลับไปในห้องขังด้วย"ปืนสุริยะ"แฮโลเจนขนาดใหญ่  ซึ่งสมาชิกทีมเก็บกู้สองคนเกือบตาบอดไปจากความมุ่งมั่นที่จะเอาชายชรามาขังไว้อีกครั้งให้ได้

มันนั่งในห้องขังโดยไม่มีการพยายามหนีแม้แต่ขณะเดียว มันนั่งแล้วก็ไม่ทำอะไรอีก หัวเอียงไปข้าง แขนขาห้อยลง สมาชิกMTFคนหนึ่งบอกว่ามันดูเหมือนจะสาแก่ใจแล้วก็ถูกบอกให้หุบปากอย่างเป็นทางการ การหายตัวนั้นถูกทำให้เป็นเรื่องเล็ก การฆาตกรรมถูกปิดบัง กลาเป็นเรื่องที่ไม่คู่ควรจะเป็นข่าว ตำนานพื้นเมืองถูกปล่อยออกไปและอุ้มชูให้เติบใหญ่ โดยรวมๆแล้ว เมื่อนรกยุติลงทุกอย่างก็นับได้ว่าเป็นไปด้วยดี

หลายสัปดาห์ต่อมา ตามที่ฝ่ายสังเกตการณ์ได้ลงไว้ในบันทึกประจำวัน จู่ๆ SCP-106 ก็เอาของเล็กๆสีขาวจำนวนมากออกมา ซึ่งต่อมาก็ก็สามารถระบุได้ว่าเป็นฟันและกระดูกข้อนิ้ว จากนั้นก็เอามากองที่พื้นแล้วเรียงใหม่เป็นกองๆซึ่งดูเหมือนจะไม่มีรูปแบบ ซึ่งในภายหลังนั้นพบว่าแบ่งตามอายุของเหยื่อ มันมองของเหล่านี้อยู่หลายชั่วโมงก่อนจะเก็บกลับ

สิ่งนี้จะมีความสำคัญอย่างไรนั้น ได้สรุปว่าไม่คุ้มค่าที่จะครุ่นคิด


(ผมสงสัยแล้วว่าตัวจริงเกียร์เคยเขียนบทหนังสยองหรือเปล่า? เรื่องนี้องค์ประกอบของหนังสยองสไตล์ slasher ครบเลย มีปิศาจโรคจิต มีวัยรุ่นตั้งใจมั่วเซ็กซ์)
บันทึกการเข้า

Mawwan
Beginner Pilot

กระทู้: 2


ดูรายละเอียด อีเมล์
« ตอบ #886 เมื่อ: ธันวาคม 11, 2018, 01:58:42 PM »

The SCP Foundation has long been interested in this subject, and many have followed this. For anyone who would like to know this, I have read it.


สมัครบาคาร่า
บันทึกการเข้า
mossapinya
Beginner Pilot

กระทู้: 4


ดูรายละเอียด อีเมล์
« ตอบ #887 เมื่อ: เมษายน 11, 2019, 03:25:02 PM »

ฝาก-ถอนไวใช้เวลาไม่ถึง5นาทีกับบาคาร่าออนไลน์ พร้อมมีเครดิตฟรีให้เพียงสมัครเล่นได้ถอนไปเลย
ได้ที่>>>บาคาร่า ฟรีเครดิต

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: เมษายน 11, 2019, 08:18:55 PM โดย mossapinya » บันทึกการเข้า
หน้า: 1 ... 58 59 [60]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป: