ข้อความ #22900

[Black Overman XAN]

ตอนนี้มาขอลงส่วน private สั้นๆก่อน (เพราะวันนี้ไม่ค่อยมีเวลา ถ้าเขียนเนื้อเรื่องช่วงต่อไปมันจะยาวเลย เพราะเท่าที่วางไว้มันจะเป็นตอนยาวไปจนถึงการรวมสาย+เข้าสังกัด TSC กันเลยทีเดียว) แล้วอย่างที่บอกผมจะขอเรื่องลูคัสไว้นะครับ (พรุ่งนี้ถ้าขยันจะมาแต่ง)

Private 2 แค่สองคนในอวกาศ

เป็นเวลาร่วมหลายอาทิตย์แล้วหลังจากที่ดาวแม่ของ The Sun หรืออีกแง่ ดาวแม่ของเลโอ คริมสันโดนทำลายไปเพราะการคลุ้มคลั่งของมรดก ซึ่งตัวการในการทำให้ก่อเหตุทั้งสองคนนั้นนั้นบัดนี้โดนเมียร์ นักพรตหญิงแห่งกาลเวลาจับขังเอาไว้ในดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง พวกเขาพักอาศัยอยู่ในบ้านไม้เล็กๆหลังหนึ่งในเกาะที่ห่างไกลจากแผ่นดินอื่น เป็นเกาะเล็กๆที่มีความอุดมสมบูรณ์สามารถหาของกินได้ง่าย แล้วทุกๆสามวันก็จะมีคนในชุดดำ (คาดว่าเป็นสมุนของเมียร์) เอาเสบียงอาหารมาส่งให้ทำให้ทั้งสองคนไม่มีความลำบากในเรื่องอาหาร แต่แน่นอนว่าพวกเธอย่อมไม่ชอบเท่าไหร่กับการที่ต้องถูกจำกัดตัวเอง โดยเฉพาะไลมุที่เป็นคนรักอิสระนั้นแน่นอนว่าทนไม่ได้ และนี่เป็นอีกครั้งหนึ่งที่เธอกำลังพยายามหาวิธีหลบหนีออกไป

บนเกาะนี้แม้ว่าจะไม่มีผู้คุมอยู่ แต่ก็มีบอลลูนติดกล้องลอยฟ้าคอยสอดส่องดูแลอยุ่ตลอด ดูเหมือนว่าฐานบัญชาการ (หรืออะไรก็ตามที่คล้ายๆกัน) ของเมียร์จะเป็นป้อมปราการที่ลอยอยู่บนฟ้า ถ้าลองเงยหน้าขึ้นไปดูจากบริเวณหน้าผาสูงก็จะเห็นได้เป็นเงาดำๆใหญ่ๆ ดูเหมือนว่าข้างบนน่าจะมีเทคโนโลยีสูงพอควรเลย และน่าจะมีทางเชื่อมจากเกาะนี้ขึ้นไปข้างบนได้ด้วยวิธีการอะไรซักอย่าง เพราะที่ผ่านๆมาเวลาเมียร์หรือผู้คุมมาหาพวกเธอเพื่อทำการตรวจเช็คคลื่นสมองก็ไม่เคยเห็นว่าจะขับเครื่องบินหรืออะไรลงมาเลย ซึ่งที่ผ่านๆมาไลมุมักจะใช้เวลาในการตรวจรอบๆเกาะเพื่อหาเบาะแส ในขณะที่เลโอนั้นมักจะมายืนอยู่ที่แหลมพร้อมจ้องดูทะเลไปวันๆ ราวกับว่าเจ้าตัวยังรับเรื่องที่ผ่านๆมาไม่ได้ ไลมุเองก็ไม่สนใจที่จะเข้าไปยุ่งอะไร ผลเลยกลายเป็นว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาทั้งคู่ได้พูดจากันแค่ตอนช่วงทานอาหารแค่ไม่กี่คำเท่านั้น

แต่วันนี้ ไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นมา ไลมุเดินไปหาเลโอที่กำลังจ้องทะเลด้วยแววตาเศร้าโศก

"จะทำแบบนั้นไปอีกนานมั้ย เห็นแล้วมันทุเรศลูกตาจริง" แล้วก็เริ่มใช้คำพูดรุนแรงทันที หวังว่าบางทีมันอาจจะกระตุ้นอีกฝ่ายได้

เลโอหันกลับมามองหน้า แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร แล้วก็หันหลังกลับไปมองทะเลแบบเดิม เพียงเท่านั้นแหล่ะ ไลมุก็ไม่รอช้าตะบั้นหน้าอีกฝ่ายเข้าเต็มเปาทันที

ผัวะ!!

เลโอล้มลงทั้งที่ยังทำหน้างงๆ พอได้สติก็ฉุนขาดลุกขึ้นมาคว้าคอเสื้อไลมุไว้ทันที

"ทำบ้าอะไรของเธอน่ะ!! มันเจ็บนะ"

"ก็ต้องการให้เจ็บน่ะสิ แล้วเป็นไง ตื่นเต็มตารึยังน่ะ" ไลมุปัดมือเลโอทิ้งไป "ชั้นทนดูสภาพน่าทุเรศแบบนั้นไม่ไหวแล้ว ถ้าเธอไม่คิดจะทำอะไรให้มันดีกว่านี้ก็โดดเหวฆ่าตัวตายไปเลยไป ชั้นไม่ห้ามหรอก จะสนับสนุนด้วยซ้ำ เพราะคนที่เจอเรื่องแค่นี่ก็หมดอาลัยตายอยากแล้วน่ะมันไม่มีคุณค่าที่จะอยู่ต่อไปหรอก"

เลโอได้ฟังก็นึกขึ้นมาได้ว่าที่ผ่านมาตัวเองอยู่ในสภาพน่าสมเพชแค่ไหน แต่นิสัยอย่างเธอเรื่องจะให้ยอมแพ้อะไรง่ายๆไม่มีทางหรอก ยิ่งกับยายคนนี้ด้วย "เรื่องแค่นี้เรอะ!! ชั้นต้องเสียดาวบ้านเกิดและเพื่อนร่วมโลกไปนะ เธอจะมาเข้าใจอะไรความรู้สึกนี้ได้ล่ะ ว่ากันตามจริงแล้วต้นเหตุมันก็มาจากการที่เธอดันโผล่ออกมานั่นแหล่ะ ชั้นน่าจะฆ่าเธอไปซะตั้งแต่แรก"

"ถ้าจะสู้ก็เข้ามาเลย" ไลมุรีบยื่นคำท้า "แต่บอกไว้ก่อนนะ อย่าคิดว่ามีเธอคนเดียวที่ต้องโศกเศร้า เรื่องที่ต้องเสียดาวแม่ไปน่ะ.... ชั้นก็เหมือนกันนั่นแหล่ะ!!!"

เลโอได้ยินก็สะดุดกึกทันที

"เพราะฉะนั้นชั้นจึงมาอยู่ที่นี่ เพราะฉะนั้นชั้นจึงคิดที่จะหนีออกไปจากที่นี่ไงล่ะ ชืวิตของชั้นเป็นชีวิตที่พวกพ้องมอบให้โดยแลกกับชีวิตตัวเอง ชั้นได้สาบานไว้แล้วว่าไม่ว่าจากนี้ไปจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าจะต้องทุลักทุเลแค่ไหนก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้"

แล้วไลมุก็มาคว้าคอเสื้อเลโอไว้

"ดังนั้นชั้นถึงทนคนที่ทำท่าหมดอาลัยตายอยากแบบเธอไม่ได้ ถ้าไม่คิดจะมีชีวิตอยู่ต่อไปก็บอกมา ชั้นจะจับเธอโยนลงทะเลไปเดี๋ยวนี้เลย"

"นี่เธอ..." เลโอเริ่มคอตก เธอนิ่งไปซักพัก

(จริงอย่างที่ยัยนี่พูด เรานี่มันช่างน่าสมเพชเหลือเกินจริงๆ)

พอคิดได้แล้ว เลโอก็เริ่มมีแววตาลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง แล้วก็ปล่อยอัปเปอร์คัทเข้าปลายคางไลมุเต็มๆจนอีกฝ่ายล้มลงไปนอน

"เอาคืนหมัดเมื่อกี้นะ จะได้รู้ซะบ้างว่ามันเจ็บ" ใบหน้าของเลโอในตอนนี้ผิดกับเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง ไม่มีความรู้สึกหดหู่โศกเศร้าอยู่อีกต่อไป ใช่แล้ว เรื่องที่เกิดไปแล้วไม่สามารถย้อนไปแก้ไขอะไรได้ แต่ก็ยังมีวันพรุ่งนี้ให้เราไขว่คว้าได้อยู่

"หมัดดีนี่ เล่นซะชาเลยนะ" ไลมุดึงตัวขึ้นมาด้วยใบหน้าดีใจหลังจากที่ได้เห็นใบหน้าของเลโอในตอนนี้ "เอาล่ะ จากนี้ไปคือของจริงล่ะ"

"เข้ามาเลย จะอัดเธอให้ยับเลย"

ตุ้บ ตั้บ อึก อัก ผัวะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เสียงแลกหมัดดำเนินไปนานกว่าสิบนาที ในที่สุดทั้งคู่ก็หมดแรง ตอนนี้ทั้งสองคนอยู่ในสภาพล้มตัวลองนอนเคียงคู่กัน ใบหน้าและร่างกายมีรอยฟกช้ำเป็นจุดๆ แต่ทั้งคู่ก็สามารถหัวเราะออกมาได้อย่างชนิดที่ไม่ได้ทำมานานแล้ว

"ชั้นหาวิธีหนีออกไปจากที่นี่ได้แล้ว แต่ต้องอาศัยความร่วมมือจากเธอด้วย โอเคมั้ย" ไลมุถามขึ้น

"น่าสนุกดีนี่ ยังไงก็ดีกว่ารอให้ถูกลบความทรงจำอยู่ที่นี่นั่นแหล่ะ"
---------------------------------------------------------

อย่างที่บอกว่านี่เป็น private action เสริมมิตรภาพของสองคนนี้ครับ แล้วก็เป็นการแนะนำสภาพดาวของเมียร์ก่อน ซึ่งช่วงท้ายๆเรื่องกองกำลัง TSC ทั้งหมดจะได้มาที่นี่