Srw TSC -Regist- (Old)

[identity]

ผมใจเย็นแล้ว

แต่ผมรุ้สึกว่าคุณแบล็คเก็ตเตอร์มองผมด้วยอคติเสมอ

ทั้งที่จะว่าไปผมไปท้วงติงเขาแค่เรื่องเดียวเท่านั้น


ผมทำงานโดยแรงมุ่งมั่นที่สูงสุดเสมอ




จะให้ผมใจเย็นกว่านี้ผมคงทำไม่ได้แล้วครับ


เพราะผมเบื่อเต็มทนที่ต้องมาทำงานแล้วโดนดุด่าอยู่คนเดียว


งั้นขอถามย้อนกลับไปบ้าง


ฮิวเคไบน์ 008L

ในทางทฤษฏี คุณคิดว่าทำได้หรือที่จะผลิตแบล็กโฮลเอนจิ้นให้เล็กขนาดนั้น

คำตอบคือตอนนี้คุณทำไม่ได้และทฤษฎีใดๆก็ตามในเอกภพฟิสิกส์ของเราตอนนี้ก็ยังทำไม่ได้

แต่ในอนาคตมันก็ไม่แน่


ดังนั้นสิ่งที่ผมเสนอไป  ก็เป็นเรื่องของอนาคตมันคือเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้นเช่นกัน


ผมบอกไว้ว่าเป็น พิโคเมตรเทคโนโลยี ก็คือพิโคเมตร  ซึ่งเหนือกว่านาโนเมตรที่ตอนนี้เราพยายามทำความเข้าใจกันอีก 


สิ่งที่ผมแปลกใจก็คือ  ทำไมถึงจ้องแต่ท้วงติงผมนักหรือ

[hagane.f]

โอเคครับ งั้นรอ แบล๊คเก็ตเตอร์ เขามาเคลียร์ละกัน

[Busterwolf]

 เกิดอะไรขึ้นล่ะเนี่ย เข้ามางงเล็กน้อย แต่ยังไงก็ใจเย็นก่อนครับ ค่อยๆคุยกันจะดีกว่านะ

[raymiel02]

เท่าที่ผมอ่านดูแล้ว ทั้งหมดคงจะมาจากตรงนี้สินะครับ

L-gaim MK II + Megarian + บ้าหอบฟางเหมือนEX-S Gundam  ทาสี ม่วงชมพู-ขาวไข่มุกเหมือน คิวเบเล่ย์

ผมไม่ขอติงเรื่องอื่นแต่อยากบอกให้เข้าใจว่าการใช้คำมันผิดน่ะครับผม

คำว่า "บ้าหอบฟาง" ในความหมายที่นิยามเอาไว้ในพจนานุกรมไทยฉบับราชบัณฑิตยสถานนั้นมีความหมายดังนี้ครับ

อาการที่หอบหิ้วสิ่งของพะรุงพะรัง

ซึ่งคุณบอกไว้ว่ามันมาจากเจ้า EX-S Gundam ซึ่งก็คือเจ้านี่



แน่นครับว่าเจ้าตัวนี่มีแพ็คหลังที่ใหญ่เป็นพิเศษจึงให้ดูเทอะทะเอามาก ๆ และน้ำหนักเปล่า ๆ ไม่บรรทุกอาวุธก็หนักถึง 69.24 ตันเพราะชุดบูสของมัน

แต่เจ้านี่ไม่เกี่ยวอะไรเรื่องที่เกิดขึ้นข้างบนนักหรอกประเด็นคือคุณกำลังเข้าใจความหมายของคำว่า "บ้าหอบฟาง" ผิดอยู่นั่นเอง

จากตรงนี้

"เสริมอีกเรื่องที่บอกว่าบ้าหอบฟางนั้น  อ่านดูดีแล้วหรือ  คำว่าบ้าหอบฟางหมายถึงอาวุธเยอะ  ไม่ได้หมายความว่าเกะกะ"

เห็นได้ชัดว่าคุณกำลังเข้าใจผิดอย่างเต็มประตูครับ เพราะความหมายของบ้าหอบฟางนั้นแปลว่าเกะกะเต็ม ๆ เลย

ที่ถูกต้องคุณน่าจะบอกว่า "อาวุธครบมือ" จะถูกต้องกว่า เพราะครอสโบนเป็นพวกอาวุธประชิดครบมือครับไม่ใช่บ้าหอบฟางแต่อย่างใด

 
 

[Black Overman XAN]

พวกคุณสองคนอีกแล้วเหรอ ครั้งก่อนผมก็เตือนแล้วนะ คุณแบล็คนี่ก็จ้องจับผิดเกินไป ส่วนคุณหน้าหวานก็เหมือนจะประชดหน่อยๆ
จริงๆแล้วผมเห็นด้วยกับคุณหน้าหวานว่ากะอีแค่เรื่องเตาสองเตา+อาวุธบรรทุกมันไม่น่าจะมีอะไรให้จับผิด แต่ก็ถูกอย่างที่คุณ raymiel02 พูดคือการใช้ภาษามันผิดความหมายไปหน่อย (แต่ก็แค่นิดหน่อยไม่น่าจะมีเรื่อง)

ผมขอพูดในฐานะคนกลางว่า "นี่เป็นนิยายที่แต่งขึ้นเพื่อความสนุกเท่านั้น ไม่ต้องไปอิงอะไรกับโลกจริงมากนักก็ได้ เพราะกะอีแค่เรื่องข้ามมิติได้นี่มันก็โคตรเว่อร์แล้ว ดังนั้นขอให้อ่านให้สมกับที่เป็นนิยายนะครับ ไม่ต้องซีเรียสแบบอ่านหนังสือสอบก็ได้"

ปล. คุณ raymiel02 ผมจะเอาเนื้อเรื่องมายำมั่วแล้วนะครับ (ขออนุญาตไว้เลย) แล้วช่วยคิดชื่อตัวละครให้หน่อยได้มั้ยครับเพราะตอนนี้มันมีแค่อัลเซโด้กับคู่หูเองอ่ะ จนผมต้องเอาตัวละครคนอื่นไปใส่ให้เลย
ปล. 2 คุณแบล็คครับ Dr. TC นี่ใครเหรอครับ

[raymiel02]

เหอ ๆ คุณ Black Overman XAN ติดต่อผมผ่าน MSN เลยก็ได้ครับเพราะบางทีผมไม่ค่อยว่างมาเขียนข้อมูลให้มากนักครับ ผม add คุณไว้แล้วครับ

[identity]

ก็แค่คำว่าบ้าหอบฟางแค่นี้เองเฮ้อ  ถ้าเรื่องใหญ่โตก็ต้องขอโทษด้วยครับ


แต่ผมฝากบอกคุณแบล็คเก็ตเตอร์แล้วกัน  ทำอะไรให้อยู่ในมาตราฐานเดียวกัน  อย่าทำอะไรด้วยอคติ


ครั้งนั้นที่ผมท้วงติงไป  เพราะผมคิดว่ามันมีผลกระทบต่อเนื้อเรื่องมากพอสมควร  หลังจากนั้นมาผมก็ยอมรับความคิดเห็นทุกอย่างของคุณ


ส่วนเรื่องการประชดประชัน  ผมยอมรับว่าผมตั้งใจ  แต่นั่นเป็นเพราะผมต้องการการปฏิบัตบนมาตราฐานเดียวกัน

แล้วบอกตามตรงผมไม่ได้รู้สึกเกลียดคุณแบล็คเก็ตเตอร์เลย   เพียงแต่ต้องการให้คุณปรับปรุงทัศนคติในการทำงานเอาซะบ้าง     

[EarthSphere G. Homeland]

อ่านแล้วเครียด พอกันเหอะ แต่งต่อๆ

[Kuruni]

"บ้าหอบฟาง" ไม่ได้หมายความว่าขนของไปเยอะๆจ้า อย่างEx-S กันดั้มนั้นไม่ใช่แน่นอน เพราะปืนมีกี่กระบอกได้ใช้จนหมด ถังเชื้อเพลิงที่ไหล่ใช้เสร็จแล้วก็ถอดทิ้งเลย ไม่ได้เก็บไว้เป็นไอ้บ้าแต่อย่างใด

แล้วMSที่เป็นไอ้บ้าหอบฟางตัวจริงคือตัวไหน?

ก็สไตรค์ฟรีด้อมไงครับ ดรากูนใช้บนโลกไม่ได้แท้ๆยังอุตส่าติดไปให้หนัก+เกะกะระบบขับเคลื่อนเปล่าๆ แทนที่จะปลดทิ้งไว้ในยาน

อย่างอินฟินิทจัสติสก็อาจจะใช่นะ เพราะคีมที่โล่นั่นไม่เคยใช้เลย แต่อันนี้อาจยกประโยชน์ให้ว่าไม่มีโอกาสได้ใช้

[Shin]

ผมนึกถึง GP-03 แฮะ ไม่ได้หอบแค่ฟาง แต่แบกไปทั้งยุ้งฉางเลย   

[identity]

เอาล่ะผมจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย  แล้วเพราะว่าผมรู้สึก(หรือจะเรียกว่าเข้าใจ)เองไปก็ได้ว่าทุกคนไม่ชอบผมจะด้วยเรื่องส่วนตัวหรืออะไรก็แล้วแต่

แต่ผมอยากให้พวกคุณมีสปิริตของความเป็นมืออาชีพ  ทำอะไรกล้าคิดกล้าทำ  ไม่ใช่เอาแต่นั่งจับผิดคนอื่นๆ  ผมถามอะไรหัดสนใจบ้างอย่างเรื่องของแฟนหัวหน้าเอ็กซ์  ผมถามไปหลายสิบรอบแล้ว  แต่คำตอบที่ได้นั้นก็มีแค่นิดเดียว  เรื่องการสื่อสารผมอาจจะผิดพลาด  แต่คนอื่นก็ผิดเพราะพวกคุณทำอะไรนึกเอาแต่ความชอบเป็นที่ตั้งเสียส่วนใหญ่(ซึ่งอันที่จริงมันอาจจะไม่ใช่แต่ตอนนี้แนวโน้มที่เห็นมันเป็นอย่างนั้น)  ในขณะที่ผมค่อนข้างถือเรื่องสถานการณ์บ้านเมืองในแต่ละยุคเป็นสำคัญ(ส่วนเรื่องเทคโนโลยี่นั้นผมแทบจะไม่ได้สนใจมันเลย) เรื่องเล็กๆ  พวกคุณมักทำให้มันใหญ่โตเสมอ(เช่นมานั่งวิจารณ์คำถามแนวคิดของผมบ้าง(ทั้งที่คนอื่นสนทนาทางMSN แต่ผมใช้ที่นี่เป็นหลักดังนั้นการอธิบายอะไรจึงทำได้แคบกว่าและจำกัดกว่า(เพราะไม่ได้อธิบายนาทีต่อนาที))  ทีเรื่องใหญ่โตอย่างเนื้อเรื่องผมขอให้คุณใส่ใจสิ่งที่ได้มาก็คือนิ่งและก็เงียบเสียเป็นส่วนใหญ่ 


ผมไม่ใช่นักประชาธิปไตยที่ดีนัก  แต่ผมเป็นคนที่ทำอะไรยึดถือตามหน้าที่ภาระและความรับผิดชอบเป็นหลัก  นอกงานชิ้นนี้คุณอาจจะใหญ่โตผมอาจจะต่ำต้อย  แต่เมื่อมาอยู่ในกรอบเดียวกัน  ในเมื่อคุณไม่ใช้สิทธิของคุณ(ซึ่งในที่นี้ผมหมายถึงการแสดงความคิดเห็น)  คุณก็จะไม่มีทางได้รับผลใดๆตามที่หัวใจคุณปรารถนาในรายละเอียดข้อปลีกย่อยนั้นๆเลย(หรือถ้าอยากได้ในส่วนของคุณเอง  เมื่อผมเสนอคุณต้องออกความคิดเห็น  เพราะถ้านิ่งเงียบหมายความว่าสิทธิของคุณได้ตกเป็นของคนอื่น(ในที่นี้หมายถึงผู้เขียนทุกคน)แล้ว) 


อยากให้เป็นประชาธิปไตยที่แท้จริงคุณต้องรู้จักรับผิดชอบสิทธิและหน้าที่ของตัวเอง  เพราะถ้าคุณไม่สามารถรับผิดชอบได้คุณก็ต้องให้ตัวแทน(ซึ่งในที่นี้หมายถึงคนเขียนทุกคน)รับผิดชอบแทน  คุณแย้งได้แต่คุณต้องดูว่าสิ่งที่คุณทำนั้นทำเพราะอารมณ์โกรธหรือทำเพราะเหตุผล  สำหรับผม  ผมทำงานโดยนึกถึงผลของงานเป็นที่ตั้งเสมอ  ความชอบส่วนตัวแน่นอนก็มีมากแต่เมื่อถึงจุดๆหนึ่งผมก็ต้องตัดมันทิ้งไป 

ถ้าคุณอยากให้แนวของเนื้อเรื่องตอนนี้เปลี่ยนคุณก็ต้องรอการรีไรท์ซะ  หรือไม่ก็อย่างที่บอกผมจะจบเนื้อเรื่องของตนเองเสียเพราะเห็นว่าทุกคนเป็นปํญหากับมันมากเอาเสียเหลือเกิน(ในขณะที่ผมทำงานของคนอื่นๆมารวมกันโดยไม่ได้ตั้งข้อเรียกร้องใดๆให้ใหญ่โตเลยสิ่งที่ต้องการก็แค่รายละเอียดของพวกคุณ)  เนื้อเรื่องของแต่ละเรื่องจะมีเหตุการณ์ได้มันก็ต้องมีระบบของสังคมเข้ามาเกี่ยวข้อง  ยิ่งเป็นเค้าโครงเรื่องที่สำคัญและใหญ่โตแบบนี้ระดับผู้นำต่างๆก็ต้องมีความสำคัญมาก  ซึ่งในที่นี้สำรหับจักรวรรดิแพทธิอาร์นั้นผมกำหนดให้เฮริซ่าเป็นหลัก  ถ้าอยากเห็นแต่เนื้อเรื่องในแบบความสัมพันธ์ส่วนตัวที่แต่งตนเองคิดเอาไว้  คุณก็ต้องรอให้แต่ละความสัมพันธ์ถูกโยงเข้ากับเหตุการณ์ใหญ่ๆ หรือถ้ารอไม่ได้ก็มาจัดการเอาเองเสีย


สุดท้ายนี้ผมไม่เคยคิดเลยว่าการโต้แย้งในระหว่างการทำงานนั้นจะเป็นเรื่องอุปสรรคใหญ่โต   เพราะคนที่ทำงานด้วยกันมานานเพียงใดก็มักจะผิดใจวันยังค่ำ(ยกตัวอย่างเช่นพ่อกับแม่ผมที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากันจนกระทั่งเกือบจะเลิกลาหรือฆ่ากันก็มีมาแล้ว)  แต่ความผิดใจนั้นคุณต้องนำมาซึ่งผลประโยชน์ความร่วมมือไม่ใช่ความแตกแยก  ผมเป็นคนที่สังคมไม่ค่อยชอบ(ก็เป็นธรรมดาของพวกคลั่งลัทธิไอน์สไตล์หรือฮอร์วกิ้น)เพราะผมเป็นคนที่ทำงานตามด้วยเหตุผลและความผิดพลาดมากกว่าความชอบส่วนบุคคล(หรือจะส่วนหมู่คณะก็ตาม)หรือเห็นเพราะว่ามันง่ายที่จะทำอย่างนั้น  เมื่อผมทำงานทุกครั้งผมมักจะขัดแย้งกับคนอื่นเสมอ    แต่ความขัดแย้งนั้นที่ผ่านมามันถูกแปรเปลี่ยนเป็นแรงขับใดในการทำงานเสมอซึ่งครั้งนี้มันก็น่าจะเหมือนกับทุกครั้งที่เป็นเช่นนั้น


ขออย่าให้คุณกลัวหรือขลาดเขลาต่อความผิดพลาดใดๆเสมอเพราะทุกงานที่สำเร็จมักมาจากความผิดพลาดก่อนเสมอ  ผมไม่รับประกันว่าผมจะไม่ขัดแย้งต่อพวกคุณอีก(เพราะผมบอกแล้วว่าผมนึกถึงผลกระทบของระบบที่เป็นเชิงประถมภูมิ  มากกว่าเสียงหรือความคิดเห็นและข้อสรุปที่มันเป็นข้อมูลเชิงทุติยภูมิ)  อย่าทำอะไรให้เหมือนพวกประชาชนชาวไทยที่เอาแต่ตั้งแง่ด่าทอในเชิงทำลายล้างโดยไม่มีการสร้างสรรค์(เพราะที่ผิดมากที่สุดก็คือประชาชนที่มัวแต่หน้ามืดตามัวไม่สนใจสิทธิของตนเองและเอาแต่เก็บเนื้อเก็บตัวเพราะไม่อยากเข้าไปยุ่งกับความวุ่ยวายนั่นแหละ)  แต่จงทำงานเยี่ยงเหล่านักวิทยาศาสตร์ที่กล้าทำงานกล้าทดลอง  กล้าเผชิญหน้ากับผลผิดพลาด  แล้วหาทางแก้ไขมันไม่ใช่พอเจออุปสรรคหน่อย ก็เอาแต่หนี  เอาแต่ปัดภาระและเห็นว่าธุรไม่ใช่หรือเพราะมันง่ายกว่าที่จะไม่กล่าวถึง 


ผมมักจะผิดพลาดเสมอ  และผลงานก็อาจจะไม่ถูกต้อง  แต่ก็นั่นแหละสิ่งที่ดีที่สุดในการทำงานของมนุษย์เราก็คือ  สิ่งที่เราได้เรียนรู้ในระหว่างการทำงานนั้นๆ  ผมไม่เคยคิดว่าทุกคนถูกเสมอหรือบางคนผิดเสมอ  เพราะทุกอย่างที่เราทำล้วนตั้งอยู่บนความไม่เที่ยง  แต่สิ่งที่ผมทำได้ก็คือพาพวกคุณเข้าใกล้จุดหมายที่พวกคุณคาดหวังเอาไว้(ซึ่งแต่ละคนก็อาจจะแตกต่างกันไป)  ส่วนอรรถรสแนวคิดหรืออะไรก็ตาม  พวกคุณต้องเรียนรู้มันเอาเอง  (เพราะแต่ละย่างก้าวในการทำงานของผมมันเหมือนกับการก้าวไปยังอีกโลกหนึ่งที่ไม่เคยพบเจอเสมอ)  และจงอย่าได้ยึดติดกับสิ่งที่คุณรับรู้มาก่อน  เพียงเพราะว่าคุณถูกสอนหรือปลูกฝังให้เป็นอย่างนั้นแต่ขอให้คุณทำควมเข้าใจด้วยตัวของตัวเอง

[blackgetter]

 กำลังปรึกษาทุกคนอยู่ครับว่าจะทำยังไงดี เพราะฉะนั้น ช่วง2-3วันนี้เงียบไปก่อนนะครับทุกท่าน ทั้งคุณหน้าหวาน
และทุกคนที่เกี่ยวข้องกับฟิคนี้ด้วย ขอปรึกษากันก่อนว่า จะเอายังไง ดี อาจจะได้ข้อสรุปใน2-3วันนี้ครับ