หน้า: [1]
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: Whirlwind (ขอลงฟิคนอกกระแสนิดนึงนะครับ)  (อ่าน 2903 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
Demonic
Rookie Pilot
*
กระทู้: 33



ดูรายละเอียด
« เมื่อ: มกราคม 07, 2009, 04:56:43 PM »

เห็นห้องนี้เงียบ (เงียบมากๆ) ผมก็เลยจะแต่งนิยายมาร่วมลงด้วย  เป็นนิยายที่ผมตั้งใจจะส่งเข้าร่วมประกวดด้วยครับ ขอให้ทุกท่านช่วยกันอ่านหน่อยนะครับ เป็นกำลังใจให้ผม

Whirlwind XIII
Chapter I

แสงแดดอ่อนๆยามเช้า เข้ากับทุ่งดอกไม้นานาชนิดได้เป็นอย่างดี สายลมเย็นพัดเอื่อยแตะใบหน้าเบาๆ ณ ที่นี่ เราทุกคนรู้สึกได้ถึงความสงบที่แท้จริงที่หาไม่ได้จากที่ไหนไม่ได้อีกแล้วบนผืนพิภพนี้ ท่ามกลางไฟสงครามแห่งการแย่งชิง ทุกอย่างสามารถสูญสิ้นไปในพริบตา
ชายผู้หนึ่งกำลังยืนนิ่งเฉยอยู่ท่ามกลางหมู่พฤกษา แววตาสีแดงเข้มของเขาดูล่องลอยไร้ซึ่งสติ เขาสวมชุดแจ็คเก็ตสีฟ้าพร้อมตราทหารติดที่อกข้างซ้าย กางเกงขายาวสีดำ ด้านหลังของเขามีอาวุธห่อใส่ถุงผ้าขนาดใหญ่เหน็บไว้บริเวณหลัง ผมสีน้ำเงินของเขาคล้ายกับสีของน้ำทะเลลึก
เขาสูดอากาศเข้าออกช้าๆ ไปเรื่อย ในใจของเขากำลังพยามนึกถึงอะไรบางอย่าง สมองของเขากำลังมองค้นหาภาพเหล่านั้นไปเรื่อยๆ จนในที่สุดภาพแห่งความทรงจำบางอย่างแว่บเข้ามา
ในนิมิตรบริเวณรอบๆข้างลุกขึ้นเป็นไฟโหมเข้าใส่ตัวเขา ห้องโถงขนาดใหญ่ มีชายผู้หนึ่งเดินเข้ามาหาเขาอย่างช้าๆ พร้อมด้วยทหารถืออาวุธปืนครบมือ ชายผู้นี้มีลักษณะสูงใหญ่ ใบหน้านั้นมองได้ไม่ชัดนัก
“ข้าไม่ได้อยากทำสิ่งนี้ แต่ถ้าเพื่อสันติสุขของโลกใบนี้ มันก็จำเป็น”
หลังจากนั้นก็หลุด ขาด หาย ภาพเหล่านั้นวิ่งผ่านหัวสมองของเขาไป ความปวดร้าวของความทรงจำสร้างความชอกช้ำต่อจิตใจของเขายิ่งนัก ถึงแม้ความทรงจำที่เขาเห็น ตัวเขาเองจะไม่สามารถที่จะเข้าใจได้ว่ามันคือสิ่งใด และทำไม เขาจึงเห็นภาพเหล่านี้ ซ้ำแล้ว ซ้ำอีก
“ทานข้าวได้แล้วค่ะ”
เสียงเรียกดังขับขานก้องขึ้นมาในหู ทำให้ความเจ็บปวดของเขาหายไป เธอเป็นเจ้าของเสียงสูงประมาณห้าฟุต หกนิ้ว ใบหน้าของเธอดูอ่อนโยน ดวงตาสีน้ำทะเลลึกมองดูแล้วราวกับดับไฟแห่งความเจ็บปวดของเขาได้ การแต่งตัวแบบสาวชาวบ้าน ผู้ยากไร้ เป็นเครื่องหมายแสดงถึงฐานะของเธอเป็นอย่างดี
“ข้า... ข้ารู้แล้ว”
เขาพยามจะหลบสายตาของเธอ แต่ในขณะที่เธอพยามจะเพ่งที่ใบหน้าเขา เธอเดินไปหาใกล้ๆตัวเขาพลางเอามือจับหน้าผากของหนุ่มน้อยด้วยความละมุนละม่อม ทำเอาเขาตกใจสะดุ้งไม่น้อย
“ตัวของท่านก็ไม่ร้อนแล้วนี่นะ สงสัยคงหายไข้แล้ว”
เขาเมินหน้าหนี แล้วหันหลังกลับไปมองยังทุ่งดอกไม้อีกครั้ง ความขี้อายหรือหยิ่งยโสกันแน่ที่เป็นบุคลิกของชายความจำเสื่อมผู้นี้
“งั้น ถ้าท่านอยากทานก็ตามกลับเข้าไปข้างในนะคะ”
   เธอพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่แอบหงุดหงิดเล็กๆที่เขาเฉยเมยต่อความอ่อนโยนของเธอที่มีให้กับเขา แต่เธอก็ไม่อาจจะเข้าใจพฤติกรรมที่สลับซับซ้อนของเขาแม้แต่น้อย ถึงกระนั้น เธอก็ยังรู้สึกเป็นห่วงเขาอยู่บ่อยๆ แม้เขาจะยังคงไม่สนใจเธอก็ตาม เขาไม่ได้พูดสิ่งใดออกมา ส่วนเธอได้แต่หันหลังกลับรอดูว่าเขาจะพูดกับเธอหรือไม่ แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีเสียงใดหลุดออกมา ทำเอาเธอยิ่งหงุดหนักเข้าไปใหญ่เลย
   “เฮ้อ คนอะไรกันน้า”
   เธอบ่นในใจอยู่คนเดียวแล้วมุ่งหน้าเดินเข้าตึกเก่าๆหลังหนึ่งไป ส่วนเขาก็ยังคงมองดูดอกไม้เหล่านั้นด้วยความรู้สึกที่กำลังรอคอยอะไรบางอย่าง ซึ่งตัวของเขาเองก็ไม่สามารถที่จะตอบได้ เพียงครู่หนึ่งก็มีลมพัดเอากลีบดอกไม้ฟุ้งกระจายขึ้นมา ทำเอากลิ่นของมันตลบอบอวลไปทั่ว เขาเอามือปิดหน้าเพียงครู่หนึ่งเพื่อป้องลมไม่ให้เขาตาของเขา
หลังจากที่ลมหยุดพัด มันนำเอาบางสิ่งบางอย่างมาสกิตความทรงจำของเขา มันเป็นกลีบดอกทิวลิบ กลีบสีขาวซึ่งดูแปลกตาจากหมู่ไม้นานาพันธ์แถวนี้ยิ่งนัก ความทรงจำบางอย่างไหลย้อนมาในหัวของเขาอีกครั้ง
“ผมเกิดอยู่เนเธอแลนด์ ผมมาที่นี่เพราะอยากเป็นทหารครับ”
เด็กผู้ชายเสียงหวานระลื่นหูราวกับหญิงสาว ใบหน้าของเด็กผู้นั้น เขาเองก็เห็นไม่ชัดเท่าใด เห็นเพียงความทรงจำทั้งหลายไหล่ผ่านเข้าไปอย่างรวดเร็วโดยปราศจากคพูดใดๆ
“ดอกไม้นี่ เป็นดอกไม้ที่ขึ้นเฉพาะในประเทศของผมครับ ผม..เก็บมันไว้เพื่อระลึกถึงบ้านเกิดของและคนที่ผมรักครับ”
ความทรงจำวิ่งผ่านไปอีกระลอกเปลี่ยนสถานที่และคำพูดไปเรื่อยๆ แม้บางครั้งเขาก็ไม่สามารถที่จะฟังหรือจับใจความได้ทัน
“ขอโทษนะครับ ที่ผมไม่สามารถทำหน้าที่ได้ดีพอ”
เสียงคราวนี้กลับเป็นน้ำเสียงขออภัย ความทรงจำของเด็กผู้ชายผู้หนึ่ง ซึ่งตายลงต่อหน้าเขา เลือดอาบเต็มแก้มย้อยไปถึงปาก บาดแผลของเขาใหญ่เกินที่จะมีชีวิตอยู่ได้ มือของเขาทั้งสองข้างเหมือนกับสั่น แล้วความทรงจำก็หยุดลงที่ตรงนั้น น้ำตาของเขาไหลออกมาโดยที่ไม่ทันจะรู้ตัว เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไม เหตุผลอะไรที่เขาจะต้องมาหลั่งน้ำตาให้กับเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งในตอนนี้เขาไม่รู้จัก
“ทำไม เราถึงต้องร้องไห้”
ขาของเขาอ่อน แรงของเขาหมดลง เขาคุกเข่ากำกลีบดอกทิวลิบที่อาบน้ำตาไว้แน่นราวกับไม่อยากให้มันจากไปไหน
“ทำไมโว้ยยยยยย ตอบทีสิวะ”
เขาตะโกนขึ้นฟ้าราวกับคนบ้า ซึ่งต้องการคำตอบจากใครซํกคนมาช่วยคอยบอกเหตุผลของการกระทำและความหมายของความทรงจำเหล่านี้ ที่ต้องทำให้เขาคอยเจ็บปวดอยู่ทุกวันโดยไม่ทราบสาเหตุ
“อยากร้องก็ร้องออกมาเลย น้ำตาเป็นสิ่งที่แสดงว่าเจ้ายังมีหัวใจ”
คำพูดของชายผู้หนึ่ง ซึ่งสวมเกราะหนักสีดำหนา มีผ้าคลุมหลังยาว ผมสีดำสั้นของเขาดูสะอาดเรียบร้อย ด้านหลังของเขามีดาบคู่เล่มใหญ่ยาวประมาณเจ็ดฟุตพาดเป็นทางขวาง ชายผู้นั้นก็เดินจากเขาไป เขารู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาแค่แวบเดียว ก็กลับมารู้สึกว้าเหว่อีกครั้ง
คำถามที่เกิดขึ้นในใจของเขาก็คือตัวเขาเป็นใคร และคนเหล่านี้ คือใครที่ไหน ซึ่งเขาก็ยังรอคอยคำตอบอยู่ 
บันทึกการเข้า

My Console and Handheld

- PSP 3000 Black + 8 GB MS Duo > MH2G And Pangya With UMD

- PS3 60 GB > กำลังรอ SF4 อยู่

- XBOX360 Jesper (2nd) > ยังไม่จบ Fallout 3 เลย

- NDSL > ไม่ได้เล่นพักไว้

ทำงานไปก็มองแต่นาฬิการอเวลากลับบ้าน
Black Overman XAN
Moderator
Legendary Pilot
*
กระทู้: 1836



ดูรายละเอียด อีเมล์
« ตอบ #1 เมื่อ: มกราคม 08, 2009, 10:06:33 AM »

ถ้าแต่งมาก็มีคนอ่านอยู่แล้วครับ แต่ปัญหาที่มันเงียบเพราะส่วนใหญ่พอแต่งไปซักพักก็โรคขี้เกียจเข้าแทรก
บันทึกการเข้า

หมดยุคของไอ้เกรียนบาร์โค้ดแล้วเฟ้ย ตอนนี้ได้เวลาของแฟลชไดรฟ์สองซีกแล้ว

Ace
Moderator
New Type Pilot
*
กระทู้: 905

ผู้สาบสูญ เฉยเลย~


ดูรายละเอียด
« ตอบ #2 เมื่อ: มกราคม 08, 2009, 09:53:46 PM »

ผมจะอ่านให้เอง แต่งมาเถอะ จะคอยตาม Comment
บันทึกการเข้า

I always be with you.
centinan
Beginner Pilot

กระทู้: 2


ดูรายละเอียด อีเมล์
« ตอบ #3 เมื่อ: กรกฎาคม 03, 2014, 06:59:50 PM »

มาเป็นเรื่องเป็นราวเลยนะ อิอิ
บันทึกการเข้า

Chesepeacx
Beginner Pilot

กระทู้: 2


ดูรายละเอียด อีเมล์
« ตอบ #4 เมื่อ: ธันวาคม 14, 2018, 02:51:55 PM »

แต่งมาเถอาะครับผมชอบ
บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป: