หน้า: 1 [2] 3
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: "UnReal -Truth under Lies-" 14 -Oh Baby... Please Be a Good Girl-  (อ่าน 22129 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
PurpleHaze
New Type Pilot
*****
กระทู้: 568


โลกนี้ไม่มีความจริง


ดูรายละเอียด อีเมล์
« ตอบ #15 เมื่อ: พฤษภาคม 12, 2012, 07:55:50 PM »

     ผมเริ่มเคลื่อนไหวทันที ด้วยการหยิบเอามือถือจากอดีตของไอ้เด็กน้อยคนนั้นขว้างเข้าใส่มันต่อจากมีด เข้าหว่างคิ้วปิดตาพอดี ซึ่งมันโยกตัวหลบอย่างพลิ้วแต่ทว่าขาของผมตอนนี้อยู่ในระยะที่พร้อมจะวาดครึ่งวงกลมลงกลางร่างมันแล้ว... บึ้ก! มันปลิวเข้าปะทะกับอากาศอันว่างเปล่าข้างหลังดังปัง เป็นเสียงกระแทกเข้ากับประตูร้านเหล้าชัดเจน

        “สมกับเป็นบริกร! มานำทางเข้าร้านให้แขกผู้มีเกียรติด้วยตัวเองแบบนี้!”

        “อั่ก! แล้วรู้มั้ยว่าลูกค้าที่มาทำกร่างมันโดนอะไรบ้าง!”     แกร๊ก! เฮ้ย! เสียงแบบนี้...

     มันชักปืนออกมาจากด้านหลัง!

        “เฮ้ย! Chicago Typewriter!!!”     ในมือมันคือปืนกล M1928 แบบซองกระสุนกลม!

        “คลาสสิกดีมั้ยจ๊ะ! ทั้งแดกทั้งถอนนอนตามกันไปเลย!!!”     ปังๆๆๆๆๆๆๆๆ

     ระยะนี้หลบไม่ได้แน่!!! อ๊ะ? แต่ทำไมผมเห็นลูกปืนชัดขนาดนี้หว่า มันพุ่งเข้ามาช้าลงไปเรื่อยๆ จนเหมือนหยุดลงอีกครั้งแล้ว... เหมือนตอนนั้นเลย! ตอนที่โดนยิงในซอย! พอไล่สายตามาถึงอกตัวเองก็ยิ่งตกใจใหญ่ แสงไฟสีแดงส่องสว่างจากกลางอก ต่อด้วยความร้อนวูบวาบเหมือนไฟไหม้อยู่ในปอด โอ้ย!

     ฮึ่ย! ร่างกายก็ขยับไม่ได้แต่รู้สึกได้ว่ามันใกล้เข้ามาจนจะนาบร่างแล้ว ส่วนไอ้เกย์เวรนั่นรวมทั้งฉากหลังทุกสิ่งทุกอย่างก็ช้าแบบเห็นตัวนิ่งตามๆ กัน   ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ผิดแล้วงานนี้ “พลังที่เปลี่ยนแปลงอดีตได้” เฮ้ยๆ นี่มันหมายความว่าเยี่ยงนี้เองรึนี่ ควบคุมเวลา...

     หยุดเวลา!!!

     แต่หยุดแล้วตัวเองขยับไม่ได้นี่ไม่ไหวนะนายจ๋า มือซ้ายผมยกขึ้นปาดเหงื่อที่ค้างเติ่งตรงขอบตา.. ชะ! แขนซ้ายขยับได้! ได้การล่ะเหวย ผมกวาดมือไปไล่เก็บกระสุนทีละลูกอย่างใจเย็น ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนอะไรเลยมันค้างนิ่งสวยงามมาก อา~~ ให้มันได้อย่างนี้สิ*โจทาโร่ ไม่สิเก็บลูกปืนมัน**คุณแอนเดอสันนี่หว่า          *(พระเอกโจโจ้ล่าข้ามศตวรรษ หยุดเวลาได้) **(นีโอจาก The Matrix หยุดกระสุนได้)

     ภาพค่อยๆ กลับมาเร็วอย่างช้าๆ แสงแดงที่อกก็เจือจางลง สายตาพลันมองไล่ทันกระสุนปืนที่พุ่งออกจากลำกล้องพร้อมๆ กับที่ร่างกายส่วนอื่นขยับไปตามใจคิดแบบเนิบนาบ แต่หลบออกจากระนาบของห่ากระสุนได้แบบฉิวเฉียด จนพ้นมุมปืนปุ้บความเร็วของกาลเวลาก็กลับมาเท่าเดิมพร้อมกับที่แสงแดงและอาการร้อนหยุดลง

     ในสภาพนี้ถ้ามันมองทันคงเห็นว่าผมเบี่ยงตัวหลบกระสุนอย่างงดงาม แล้วตามเข้าไปยัดเท้าเข้าหน้ามัน! บึ้ก เข้าให้หน้าหงายกันเลยทีเดียว ตามด้วยชักมีดที่ปักบนความว่างเหล่ากลางอากาศลวงตามาปักมือขวามันกระชากปืนแย่งมาแบบหน้าด้านๆ จังหวะนี้ฆ่าทิ้งได้ด้วยซ้ำแต่ทำไปก็ไม่เข้าท่า ไอ้บ้านี่ไม่ได้เก่งเจ๋งแน่ซักเท่าไหร่นี่หว่า...

        “อึ๊! ร่างกายเรา”     หมดแรงไปซะดื้อๆ ผมเอนตัวโงนเงนตั้งหลักไม่อยู่เหมือนจะล้ม นี่เป็นผลมาจากการหยุดเวลางั้นรึ! ใช้พลังงานมากซะจนหมดแรงเลย เหมือนคราวอรุณแต่ครั้งนี้ไม่บาดเจ็บหนักยังพอพยุงตัวขึ้นยืนไหว ผมประคองปืนขึ้น

        “ฮึ่ย! แกทำได้ยะ...”     บึ้ก! กระทุ้งพานท้ายปืนเข้ากลางลำตัว แหมกระทืบคนไม่มีทางสู้นี่สำราญใจดีจัง

     ไม่ต้องพูดพล่ามทำเพลง ผมจัดการหวดปืนเข้าปากมันอีกทีนึง แล้วทุบหักแขนขวาที่น่าจะเป็นข้างถนัดของมันดังกร๊อบ ตามด้วยดึงตัวขึ้นล็อคคอตีเข่าอีกสามดอก แล้วเหวี่ยงมันสุดแรงที่เหลืออยู่จนกระแทกประตูทางเข้าร้านเหล้าสะวันน่าพังเข้าไปในตัวร้าน

        “โว้ว! ประตูไปไหนก็ได้ของโดเรมอนนี่หว่า... ซะเหมือนเลยนะ”     ถึงจะเหนื่อยจนต้องเกาะขอบประตู แต่ก็ต้องเต๊ะท่าว่าข้าแน่ไว้ก่อน

     ทั้งที่ข้างนอกตั้งแต่ขอบประตูติดภาพลวงตาจนมองเห็นเป็นซากสงครามข้ามเวลา แต่ภายในกลับอยู่ในสภาพเดิมเป็นร้านเหล้าเน่าๆ เหมือนก่อนออกมาไม่มีผิด จะติดก็ตรงที่กลิ่นเหม็นคลุ้งมันไม่ได้ยุ่งแค่เพราะเหล้า แต่มันฟุ้งคาวเลือดออกมาด้วย

     อีหนูหน้าแฉล้มที่เคยเต้นแย้มร่องย่องเบาวนเวที บัดนี้กองเป็นก้อนเนื้ออยู่รวมกับเหล่าบริวารและลูกค้าคนอื่นๆ กลางร้านล้อมรอบด้วยโต๊ะที่มีขวดเบียร์เขียวสดทั้ง 7 ตัว ตอนนี้โต๊ะเหล่านั้นส่องแสงเรืองรองออกมา

        “ขวดเบียร์พวกนี้มันเอาเข้ามาวางไว้ทำเป็นปะรำพิธีสินะ”     หึก็ว่าแล้วมันต้องเป็นแบบนี้ ติดใจตั้งแต่โต๊ะ 5 ขา ของอรุณแล้ว ปะรำพิธีไม่มีจำกัดรูปแบบ ขอแค่ให้มันผิดวิสัยกับพื้นทีก็พองั้นรึ ร้านนี้ไม่มีเบียร์เพราะคู่ตุ๋ยเก่าของอีตุ๊ดเจ้าของร้านมันชอบซดฟอง เพราะงั้นมันจึงผิดธรรมชาติมากๆ อีกทั้งการที่ไม่เก็บไปทิ้งก็เพราะคนเก็บโต๊ะหรือก็คือไอ้บ๋อยระยำนี่มันไม่มาเก็บเอง

     ได้เวลาถามจุดมุ่งหมายแล้ว ว่ามันทำถึงขนาดนี้ไปทำไม ดูแล้วได้ไม่คุ้มเสียเอาซะเลย... อ๊ะ จริงสิ! ถ้าสิ่งที่มันตามหายิ่งใหญ่สุดๆ ก็น่าลุ้น ยกตัวอย่างเช่น เอ็กเซีย...

     ผมเดินไปย่ำหน้ามันแล้วขยี้ๆ ให้ปากมันกลบเลือดเล่น ด้วยแขนที่หักกลางกับความอ่วมอรทัยมันจึงได้แค่โอดครวญชวนสงสารอยู่ปลายตีน ยิ่งทำให้หมั่นไส้เข้าไปใหญ่ ดันทำอะไรไม่คิดคร่าชีวิตไปมากมาย แม้ว่าซักวันผู้คนเหล่านั้นจะต้องตายด้วยโรคภัยหรือแม้แต่ถูกผมฆ่าเองกับมือก็ตาม แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่น่าใช่เวลาที่เขาเหล่านั้นต้องจากไป ต้องตายไปทั้งที่ไอ้คนลงมือมันไม่แม้แต่คิดจะรับผิดชอบมันไม่สมควร

        “หมดยกเร็วอย่างที่ว่าเป๊ะเลยว่ะ... เซนต์ลูเซียนสินะ?”     ผมถามด้วยเสียงราบเรียบสงบนิ่ง

        “มว่ะ อ่อก... ม่ายยย ไม่ใชว่ เพะ เพะ”     มันพยายามตอบพลางบ้วนเลือดทิ้งพลาง

        “เหรอ?”     ตอบง่ายและเร็วมาก ผิดปกตินะ     “แล้วพวกใครล่ะ”

        “ฉะ ฉันต้องเอาเอ็กเซียกลับไปตามคำสั่ง โอย... ชุดก่อนหน้า..นี้ทำไม่...สำเร็จ”

     ชุดก่อนหน้านี้ หมายความว่าพวกที่มาเอาเอ็กเซียไปก่อนมันมาตามหา เลี้ยวเข้าบางอ้ออีกครา มันเป็นมาอย่างนี้นี่เอง

        “อะ แล้ว แกไปได้..เอ็กเซียมา ทะ ที่แท้...แกคือคนที่เอาเอ็กเซียไป!”     มันมองหน้าผมอย่างตื่นตะลึง

        “แก แฮ่ก ถ้ารู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังแกเน่าแน่”     โห พูดจาเหมือนท่องบทมาเลยนะ กะถ่วงเวลาล่ะสิ

        “จริงอ่ะ! อุ๊ย กลั๊วกลัว~~”

     แต่ว่าพอแล้วข้อมูลจากมันแค่นี้ก็ต่อเรื่องได้ยาวเท่าที่ต้องการแล้ว ผมไม่รอให้มันถ่วงเวลามากกว่านี้หรอก มันตอบตรงเกินไป   ‘เวลาหิวน้ำพอซดหมดก็ทิ้งภาชนะ ภาชนะนั้นถ้าไม่อยากถูกทิ้งก็ต้องมีประโยชน์มากกว่าใส่น้ำ หรือไม่ก็ให้น้ำไหลออกไปให้น้อยที่สุด’   ซึ่งมันเป็นอย่างหลังสำหรับผม มันรู้อยู่แล้วตั้งแต่แรกว่าผมเป็น*คนส่งมาม่า มันแค่แกล้งโง่ทยอยพูดความจริงออกมาเท่านั้น ผมเหลือแรงไม่พอจะรับมือกับลูกเล่นของมันได้นานนัก ฆ่าทิ้งจะดีสุด มันเองก็สมควรตายด้วย          *(จากตอนที่ 1-2 เผื่อใครลืม)

     ผมขึ้นลำกล้องปืนกลางหัวมัน เอ็กเซียมันสั่งไว้ให้ฆ่าเจ้าของปะรำพิธีด้วยนี่นะ

        “ปืนน่ะ...มันต้องเหล็กกับไม้จริงๆ ด้วยว่ะ คลาสสิกดีเนอะ”

     สายตามันแน่วแน่ไม่ไหวติง นิ้วมือที่นิ่งงออยู่ก็ตึงขึ้นราบไปกับพื้น... อ๊ะ! ผมรีบเบนเป้าขึ้นไปทางบาร์เหล้าแล้วกระหน่ำกระสุนออกไปแทบจะพร้อมกับที่ไอ้ตัวที่ซ่อนอยู่หลังนั่นมันชันตัวขึ้นมา สิ่งที่ถูกทำลายมีเพียงขวดเหล้าดีกรีแรงอย่างแพงบนชั้น มันก้มหลบทัน! สัมผัสถึงไอร้อนวูบเข้ามาตรงเท้า...

        “ชะไอ้นี่!”     ไอ้บ๋อยพุ่งฝ่ามือเรืองแสงแดงสดเข้าหมายปะทะข้อเท้าผม! ผมจึงจัดกลางแข้งตัดลำตัวมันจนปลิวกระแทกบาร์เหล้า

        “ตายซะเถอะอีเวร!!!”     เสียงผู้ชายดัดจริตแผดลั่นมาจากหลังบาร์ มันโผล่มาแค่ตัวปืนแล้วกดไกใส่ผม ตูม! ลูกปรายสาดกระจายมาตรงๆ รู้งี้ปล่อยไอ้บ้านั่นอยู่ใกล้ๆ เราซะก็ดี! ผมกระโจนหลบออกข้างห่างออกจากหมู่โต๊ะเรืองแสงอย่างเสียไม่ได้แล้วเล็งกลับใส่ไอ้นักเวทบ๋อยเกย์

     ปังๆๆๆๆๆๆๆ กระสุนเจาะร่างของมันจนพรุน ตัวดิ้นไปตามจังหวะกระสุนเข้าเลือด..หือ!? มีเลือดที่ตัวแต่ไม่มีเลือดอาบพื้น! ไอร้อนผ่าวบิดมวนภาพตรงหน้าทำให้ผมหันตามต้นตอไป และเห็นไอ้บ๋อยมันชูมือสองข้างเร่งลูกไฟเหนือหัว ส่วนตัวมันที่ถูกยิงอันตรธานหายไปเหมือนภาพเลือน! มันสร้างภาพลวงตาแล้วหลบออกมา!!!

        “เป็นเถ้าไปซะไอ้โม่ง!!!”     มันปลดกระสุนเพลิงบินตรงเข้ามา ไม่มีทางหลบพ้นได้แน่!

     จริงสิ! อย่างน้อยพังงานมันทิ้งก็ยังดีวะ   ด้วยเรี่ยวแรงที่เหลือไม่มากผมกระโดดไปหลบหลังโต๊ะเรืองแสง แล้วมุ่งดันให้มันล้มไปบังลูกไฟนั่น แต่ทว่าพริบตาที่ฝ่ามือเข้าถูกโต๊ะก็ เปรี๊ยะ!     “อ้ากกก”     ความร้อนรุนแรงผ่านมือโถมเข้าทั้งตัวจนปลิวออกไปจากมันกว่าสองเมตรกระแทกเข้ากับผนังดังปัง

     ตูม!!! ลูกไฟระเบิดใส่ไอ้โต๊ะดีดตัวนั่นสนั่นควันขโมง ถึงจะเจ็บที่ถูกมันช็อตแต่ก็ช่วยให้หลบหายนะพ้นอย่างคาดไม่ถึง   กลุ่มควันจางลง ที่สุดของความตกใจของผมคือทั้งที่จุดตกมันวินาศสันตะโรแต่ไอ้โต๊ะหมู่บูชายัญมันไม่มีแม้แต่รอย ยังคอยส่องแสงผ่องใสอยู่อย่างต่อไป ตามด้วยเงาของไอ้เวรนั่นตะคุ่มๆ ทำท่าเหมือนหอบแดกอยู่ จังหวะนี้ไม่มีปล่อย เล็งปืนใส่มันแล้วสอยซ้ำทันที

     เสียงปืนดังกระหน่ำทำลายข้าวของกระจายไล่หลังมัน สภาพนั้นมันยังวิ่งหลบกระโดดข้ามไปซุ่มหลังบาร์กับไอ้คู่ขามันทัน ซึ่งมันก็โผล่ขึ้นยัดลูกซองใส่ผมแทบจะทันทีที่ไอ้บ๋อยมันข้ามพ้น ผมจึงใช้พื้นที่ให้เป็นประโยชน์หลบไปมาระหว่างโต๊ะวิเศษ ใช้กันกระสุนได้ดีจริงๆ

        “แฮ่ก แฮ่ก ที่แท้มันก็ร่วมมือกันนี่เอง เหนื่อยเลยงานนี้ ไอ้ตุ้ดระยำนี่ แม่งได้คู่ขาใหม่เป็นบ๋อยนรกซะงั้น”

     ใช่แล้ว คนที่ชักลูกซองยิงไล่ตูดผมเดี๋ยวนี้คือไอ้ตุ๊ดสะวันน่าเจ้าของร้านโสโครกแห่งนี้ รู้งี้ปล่อยแม่งจมเจ้าพระยาตายไปซะก็ดีแล้วเรา เฮ้อ~~   แต่ว่านะไอ้นักเวทเอ๊ย ถึงมันจะตุ๊ดระยำก็ยังมีส่วนที่น่ารักอยู่บ้าง เพราะงั้นจะฆ่าทิ้งตอนนี้ไม่ได้ ก่อนหน้านี้หลังเผาส่งคู่ตุ๋ยเก่าก็ไม่มีไอ้บ๋อยนี่หว่า แสดงว่าเพิ่งร่วมเตียงลงตูดกัน

     จริงสิถ้าเราถอดไอ้โม่งพอมันรู้ว่าเป็นเราอะไรๆ อาจจะเข้าทางก็ได้... อย่างน้อยมันก็ไม่ลืมบุญคุณคน ไม่สิ ไม่ใช่ ลองถ้ามันลงทุนร่วมมือทำเรื่องบัดซบนี้กับไอ้บ๋อยวิเศษก็แสดงว่ามันไปไกลกว่าดมตูดถึงขั้นลงไททานิคแล้ว เฮ้อ ไอ้พวกรักวิปริตเอ๊ย~~

     เฮ้ยนั่น! ไม่ทันคิดหาทางต่อพวกล่อลูกไฟตีมุมโค้งข้ามบาร์ตัดกลางร้านมาลงหัวผมเลย เสียงตูมกระหึ่มปิดรูหูตามด้วยแรงดันผลักเข้าไปกระแทกกับโต๊ะแสงอีกหนึ่งเปรี้ยง!

        “มันเจ็บนะโว้ย!!!”     ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆ   สาดกระสุนกลับไปใส่อีตุ๊ดที่กำลังจะยิงผมซ้ำ โดยเล็งต่ำกะให้ทะลุไม้ไปโดนช่วงล่างพวกมัน แต่ทว่ากลับไม่เป็นไปตามคาด เพราะกระสุนมันไม่ทะลุไป เลยต้องดีดขึ้นยิงพลาดไปโดนเหล้าแตกสองขวด ของหรูดีกรีแรงอย่างแพงบ่มเกินสิบปีซะด้วย มันเสียของนะโว้ยไอ้พวกบ้า ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

        “แฮ่ก เฮ่อ เอาไงดีวะกระสุนก็จวนจะหมุนครบ 100 นัดแล้ว เหลือแค่มีดเล่มเดียวเรี่ยวแรงก็แทบไม่มี...”     เวลาอย่างนี้ทำไมไอ้เอ็กเซียมันไม่ช่วยเราหน่อยวะ ไอ้บ้าเอ๊ย!

     แล้วทั้งที่กระหน่ำกระสุนเข้าไปแทบเป็นแทบตาย แต่ไอ้บาร์ไม้ผุๆ นั่นมันกลับไม่สะเทือนเลยยัดอะไรเอาไว้รึไงวะ!

        “เฮ้ย!”     ก็เมื่อกี้หันไปทางบาร์ยิงสวนมัน แล้วทำไมพอหันหลังกลับมามันยังมีบาร์อยู่อีกวะ!

        “เอาเข้าแล้วไงเล่ากรรมของกู!”

     ไม่ใช่ว่าหันกลับมาก็ยังมีบาร์ แต่นี่บาร์มันหันตามการส่ายของสายตาเราเลยนี่หว่า โดนไอ้บ๋อยระยำมันทำคุนไสยเข้าเบ้าตาซะแล้ว! ทำไงดีล่ะคราวนี้...

     น่าแปลกทั้งๆ ที่มันเห็นผมเหรอหราหันรีหันขวางแต่กลับไม่โจมตีมาซะที ว่าจะจับจังหวะสวนหน้ามันซะหน่อยนะเนี่ย... อึ๊! จริงด้วย บ้าจริงๆ เลยเราดันเอาอารมณ์มาบังปัญญา เวลานี้ต้องวิเคราะห์ดีๆ สิ มันอุตสา่ห์ยอมให้เวลาเราหาช่องทางไปฆ่ามันทั้งที

     เอาล่ะ..ศัตรูไม่โง่ มันเป็นมืออาชีพพอตัว ไอ้บ๋อยนั่นระบมไปทั้งตัวคงรัวพลังใส่เราไม่ได้ ถ้าทำได้มันคงไม่พกปืนมายิงเรา... ส่วนอีตุ๊ดโผล่มายิงบ้างเป็นช่วงๆ คงยิงตามที่ไอ้บ๋อยมันสั่ง เพราะพื้นฐานนิสัยมันคือปอดแหก ส่วนที่มั่นของมันคือหลังบาร์ไม้ยัดไส้ ปลอดภัยไร้ตะกั่วปืนทั่วๆ ไปทำอะไรไม่ได้... หึหึหึ อ่านแผนพวกมันออกหมดแล้ว คราวนี้ก็รอสวนล่ะ ส่วนวิธีการก็เอาเป็น... อืม

        “สุรามันคือยาเมานี่เนาะ”

     ขั้นแรก มันจะไม่โจมตีตรงๆ เพราะเราจะจับได้ทันที ซึ่งมันคุมให้ลูกไฟเลี้ยวโค้งได้ แม้ภาพจะเห็นว่ามาตรงแต่จุดตกจริงไม่เป็นไปตามที่เห็น มาแล้ว!   ลูกไฟขนาดเท่ากำปั้นกลมป่องพุ่งอ้อมข้ามบาร์มาทางผม ต้องหลบให้ได้!   ผมหลับตาลงแล้วก้มหน้าบังไม่ให้มันเห็นเปลือกตา ใช้ผิวหนังสัมผัสถึงการไหลของอากาศตรวจจับทิศทางความร้อน... ด้านหลังทางซ้าย!

     เพื่อป้องกันไม่ให้มันรู้ว่าผมรู้ ผมกระโจนหลบไปทางซ้ายด้านหน้า พ้นทั้งภาพลวงตาและกระสุนจริง ต้องยกเครดิตให้เสื้อแขนสั้นยี่ห้อเอ็กเซียเลยนะเนี่ย ถ้าใส่แขนยาวมาจับกระแสอากาศไม่เนียนแหงๆ   ความรุนแรงของลูกไฟดวงนี้ลดลงจากลูกก่อนๆ คงเพราะสร้างภาพลวงตาใส่เราด้วยแรงเลยตกไปละมั้ง?   ผมหันลอกแลกสอดส่ายสายตาลวงมันว่าไม่รู้ทิศทาง ล่อการโจมตีได้อีกสักครั้งก็คงเข้าสูตร แล้วมันก็มาอีกจริงๆ คราวนี้ยิงตรงมาจากข้างหน้าของผม ซึ่งก็ยังคงเป็นบาร์ คราวนี้ต้องแกล้งโง่หน่อย...

     ผมยกแขนซ้ายขึ้นกันแทยหลบ ระเบิดลูกไฟเกือบจะแทงตาบอด ดีที่แกล้งล้มเฉียดไอ้โม่งไปเลย แล้วถ้าเป็นไปตามคาดหลังการโจมตีอย่างเบาครั้งนี้โดน ชุดใหญ่ที่ได้ผลที่สุดต้องตามมาแน่ ซึ่งมันจะเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้นอกจาก...

     ปากกระบอกปืนโผล่มาเป็นภาพช้า อีตุ๊ดสะวันน่ายืนขึ้นเล็งปืนใส่ผมที่ล้มลงเหมือนหมดทางสู้ แล้วก็ ปัง! เสียงดังชัดพิกัดแน่นอน 2 นาฬิกา ทางขวา!!!

     ร่างผมกระตุกขึ้นม้วนหลังพร้อมๆ กับเสียงปืนหลบกระสุนยืนพื้นด้วยท่าชันเข่า แล้วเล็งใส่พิกัดนั้นอย่างมั่นคง จากที่มันจะยิงอีกนัดกลับเป็นว่ารีบก้มต่ำ ไม่ต้องหลบหรอกไอ้หำครั้งนี้พี่จัดเต็ม!

     ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไม่ต้องนับหัวกระสุนกันเลย เสียงแตกโพล้งเพล้งของขวดเหล้าแก้วแอลกอฮอล์แรงบนชั้นไม้ดังระงม ผมอัดกระสุนกราดใส่เหล้าราคาแพงทุกขวดแบบไม่เหลือให้ถอนกันเลยทีเดียว จนในที่สุดกระสุนก็หมดลง... คราวนี้ก็ถึงเวลาเดิมพันล่ะ

        “ตามใจป๋าหน่อยเถอะอีหนู มามะตะเอง”

     ผมวางปืนลง ชักมีดออกมาทำท่าเหมือนจะพุ่งเข้าใส่ แล้วก็แกล้งชะงักหลักแข็งหลังจากที่อีตุ๊ดมันยกปืนขึ้นจ่อ จะยิงก็ไม่ยิงช้อบชอบพวกลีลาท่าเยอะเนี่ย

     เป็นไปตามคาดไอ้บ๋อยยกมือทำท่าอย่าเพิ่งยิงบอกคู่ขามัน ทั้งสองประคองกันอย่างนุ่มนวลช่างเป็นภาพที่อุบาทว์ตาไม่น่ามองเลยจริงๆ พับผ่า มันชันตัวลงบนบาร์ที่เปียกชุ่มไปด้วยค็อกเทลจากเหล้าหลากยี่ห้อ ซึ่งตัวพวกมันก็ชุ่มพอกัน

        “ไอ้คุณลูกค้าสารเลวเอ๋ย...”     มันเค้นคอทำเสียงดุ     “...ฉันจะเผาแกไม่ให้เหลือซากเลยดูซะ”

     มันประกบมือแล้วเริ่มรวบรวมพลังฮึด ผมกลัวว่าจะไม่แรงพอน่ะสิ ขอหยอดไปอีกนิด

        “มาเลยเด้ไอ้พวกวิปริต! ลองยิงพลาดเมื่อไหร่ตูดมึงแหกแน่!!!”

     โหย! ได้ผลเว้ยตาเขียวปั้ดเลย ส่วนไอ้สะวันน่าคู่ขามันก็ได้แต่ยืนเก้ๆ กังๆ ระแวดระวังอย่างไม่รู้สาเหตุ... มันทำท่าจะปล่อยพลังแล้วแฮะ ไอ้พวกบ้าหรูอย่างมันคงเอาลูกไฟใหญ่ยักษ์ออกมาทักทายให้เห็นก่อนยิงแน่ๆ ใบ้ให้มันรู้นิดนึงแล้วกัน

        “เฮ้ยไอ้ดำที่ถือลูกซองนั่นน่ะ... ถ้าฉันเป็นแกคงเผ่นไปไกลแล้วว่ะ น่าหวาดเสียวออกปานนั้น”

        “หุบปากซะ! เตรียมโดนย่างได้เลยไอ้เปรต!”     ดูดู๊ยังจะมาขู่ ผมอดแสยะยิ้มไม่ได้มันวาดมือขึ้นเหนือหัว ส่วนไอ้ดำมันเหมือนจะรู้ตัวแล้วเข้าไปยื้อบ๋อยยอดรักของมันไว้แต่กลับโดนศอกกลับซะกระเด็น พริบตาที่ลูกไฟนั่นก่อตัวขึ้นมาก็...

        “Burn it Down...”     ผมได้แต่ยิ้มอย่างสะใจ

     พรึบ! บรึม! เปลวไฟวิ่งจากส่วนที่ลูกพลังสัมผัสไล่ไปตามเหล้า เข้าคลอกไปทั้งร่างของมัน!

        “อ้ากกกกกกก!!”     ร้องโหยหวนเข้าไป ให้กับความโง่ของตัวเองไงล่ะ

     ยอดชายนายบ๋อยของเราท่าทางจะโกรธมากจริงๆ ล่อซะไฟท่วมหัวเลย ดิ้นเร่าๆ ไม่ต้องพึ่งเสากันเลยทีเดียว แหม่..ไม่หัดระวังตัวเอาซะเลยน้า หลงไปตามคำยั่วยุของศัตรูง่ายๆ เหล้าแรงไฟก็ยิ่งแรง เสียดายนะเนี่ยบนชั้นนั้นบ่มอย่างต่ำก็ห้าปีเข้าไปแล้ว เฮ้อ...

        “เบียร์ดีมันต้องกินอุณหภูมิห้องเว้ย จำไว้!!!”     เอ้อ อีกอย่างนึงกินอุ่นๆ ก็ได้ใจเหมือนกันนะ แต่อุ่นจนพรึ่บท่วมกบาลแบบนี้ก็ไม่ไหวเหมือนกันว่ะ

     ผมเดินอย่างสบายๆ ขาลากไปหาไอ้เจ้าของร้าน แล้วยึดลูกซองของมันมาหวดหน้าจนคว่ำ อีตุ๊ดดำโชคดีโดนศอกกระเด็นเลยเหม็นไหม้แค่ขา แล้วเวลาพิจารณาของผมก็หยุดลง ไอ้บ๋อยนั่นสะบัดตัวพริ้วเปลวไฟก็พลันปลิวหายไป หน้าตามันตอนนี้ยอดเยี่ยมเกรียมใช้ได้ ตาปิดไปข้างนึผิวหนังชั้นนอกแทบจะหายไปหมดจนเห็นเนื้อแดงๆ บางส่วนก็ดำปึ้ดไปเลยโดยเฉพาะช่วงคอ เพราะตรงนั้นโดนไฟก่อน

        “อ้ากกกกกกก กูจะฆ่ามึงงงงงง!!!”

     ปัง! คลิก-คลิก ตัวปลิวลงไปกองนองเลือด... ลูกซองระยะขนไหม้นี่สั่งได้ดั่งใจดีจริงๆ ไม่ต้องเล็งเลยนะเนี่ย

        “ไอ้คำว่า ‘จะฆ่า’ น่ะ มันต้องใช้หลังจากฆ่าเสร็จไปแล้วเว้ย... กูจะฆ่ามึง! ถุ๊ย!”     โดย *โบรโน่ บูจาราตี้          (ตัวละครมาเฟียจากโจโจ้ล่าข้ามศตววรษ)
บันทึกการเข้า


ทุกๆ คนมีสิทธิ์ที่จะฝัน.. แม้สวรรค์จะไม่มีอยู่จริง
หน้า: 1 [2] 3
  พิมพ์  
 
กระโดดไป: