หน้า: 1 [2] 3
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: "UnReal -Truth under Lies-" 14 -Oh Baby... Please Be a Good Girl-  (อ่าน 22029 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
PurpleHaze
New Type Pilot
*****
กระทู้: 568


โลกนี้ไม่มีความจริง


ดูรายละเอียด อีเมล์
« ตอบ #15 เมื่อ: มิถุนายน 18, 2012, 07:37:06 PM »

        “ไงจ้ะอรุณ นิยายขายดีรึเปล่า?”

        “ขายดีบ้านอาม่าแกสิไอ้ทุเรศ!”     ผมหันไปมองหน้าเอเลนัวร์ในชุดซิสเตอร์ ไหนเธอว่าปรับตัวได้แล้วไง

     ในห้องลับใต้โบสถ์จุดเก็บรถถังคลังแสงของพวกเรา สรรพาวุธยุทโธปกรณ์แขวนตรึงไว้ตามชั้น ซึ่งก็รวมทั้งอรุณด้วย เธอถูกจับตรึงไว้ลักษณะเดียวกับไอ้ตุ๊ดกรามหลุด กับโต๊ะวางน้ำหวานเย็นๆ ไว้ใกล้ๆ

        “แค่เห็นหน้าแกก็อยากฆ่าทิ้งซักพันรอบแล้ว!”     เธอสะบัดสะบิ้งดิ้นไปมาหน้าตาจะกินเลือดเนื้อผมให้ได้

     ผมหันไปส่งสายตาให้เอเลนัวร์เล็กน้อย เธอเดินออกไปปล่อยผมไว้กับอรุณ...

        “โกรธเข้าสิ โกรธให้มากๆ แล้วดิ้นแรงๆ เลย ยิ่งดิ้นเท่าไหร่นมเธอก็เด้งดีเท่านั้น ฮะฮะฮะ อื้ม จับหูมิกกี้~~”

     ผมเม้มปากเข้าจีบมือเฉียดหน้าอกเธอไปหนึ่งมิล เล่นเอาดิ้นกัดฟันทำท่าจะเตะ แต่ว่าเธอไม่มีขา~~~ ฮ่าฮ่าฮ่า

     ลักษณะท่าทางผมกวนเธอจนเส้นเลือดขึ้นขมับ พับเอาไว้เท่านี้ดีกว่าเดี๋ยวไปต่อไม่ได้... เข้าเรื่องๆ

        “เตรียมขาไว้ให้แล้ว แต่แบบธรรมดานะ ลักษณะกล้ามเนื้อของเธอใช้ของทหารมันถึงตายได้เลยนะ..”     เธอหยุดดิ้นมองค้อน     “ฉันไม่ได้คิดจะลงมือกับเธอมากมายเลย ยังไงเธอก็เป็นคนที่ไอ้เจมันรัก”

        “รักงั้นเรอะ!”     หันมาตะเบ็งเล่นเอารูหูผมเกร็งไม่ทัน     “ไอ้หอกหักเวรตะไลนั่นนะเหรอรักฉัน! มันไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของฉันเลย!!”

        “แล้วเธอแคร์ความรู้สึกมันรึเปล่า? ก็เปล่านี่จริงมั้ย?”     เล่นเอาสะอึก ผมเลยหยิบน้ำหวานกลิ่นสละป้อนหลอดให้เธอดูด

        “ฉันจำได้ว่าซานเจมันไม่เคยพูดชื่อผู้หญิงคนไหนนอกจากเธอเลย ถึงขนาดซุกรูปไว้ใต้หมอนเลยล่ะ... แต่เธอกลับมองการที่มันตีตัวออกห่างว่าไม่สนใจเธอ เออ..พอเหอะนี่มันเรื่องของเธอกับไอ้กล้วยแขก”

        “แล้วตอนนี้มันไปไหนแล้วล่ะ พวกแกเกาะติดกันเป็นตังเมเลยไม่ใช่รึไง!”

        “เห็นว่ามันเครียดๆ เลยไปดูโชว์หอยเปิดฝาล่าอีตัวที่พัทยาน่ะ”     เท่านั้นแหละเอ็งเอ้ย! ดิ้นกระตุกๆๆๆๆๆ จนผมต้องเข้าไปคว้าเก้าอี้ไว้เลยเกือบล้ม

        “พวกแกมันก็เป็นยังงี้!!! ไอ้บ้า! ไอ้ระยำ! ไอ้นรก!”

        “หยุด!”     ด้วยหน้าขึงขังจึงยั้งปากของเธอไว้ได้     “ฉันส่งมันไปทำงานสำคัญ เล่นหน่อยเดียวคลั่งซะแล้ว! ตอนนี้เธอตกอยู่ในอันตราย..”

        “ยังจะมีหน้ามาพูดอีก! จะมีอะไรอันตรายเท่าไอ้นรกแตกอย่างแกอีกเล่า!!!”

        “เซนต์ลูเซียน! กับอีกองกรค์หนึ่งซึ่งฉันบอกเธอไม่ได้!”     แค่ชื่อของพ่อนักบุญลูเซียนก็ทำเอาเธอหน้าเหี่ยวแล้ว ชื่อของอีกองกรค์ระห่ำเบื้องหลังไอ้บ๋อยนรกนั่นอยู่ในไฟล์ที่สารวัตรแนบมา อันตรายเกิดกว่าจะบอกได้ ในตอนนี้...

        “การที่ฉันต้องอัดเธอจนยับมันก็ผิดแผนไปมากแล้ว... ฟังนะฉัน..ทุกคนที่นี่รวมทั้งเอเลนัวร์ที่คอยประคบประหงมเธอมาตลอดนั่นเป็นผู้ร่วมอุดมการณ์งานใหญ่ แต่ที่บัดซบเลยก็คือเพิ่งรู้ว่ามีตัวตนเหนือจินตนาการอย่างเวทมนต์อยู่จริงๆ”

     ยอมสงบซะที เธอได้แต่กัดริมฝีปากฟังผมบรรยาย

        “ฉันจะไม่ขออะไรจากเธอมากนัก เพียงแต่ทำตามที่เอเลนัวร์สั่งอย่างเคร่งครัด ความปลอดภัยในชีวิตของเธอขึ้นอยู่กับเรื่องนี้ มันเกี่ยวพันกับชีวิตผู้คนจำนวนมาก...”     สำคัญกว่าชีวิตไอ้พวกนั้นคือแขนซ้ายของฉัน     “และถ้าเธอใช้เวทมนต์โดยพละการ... นั่นหมายถึงเธอเลือกที่จะตาย คราวนี้ต่อให้ไอ้ซานเจยอมระเบิดหัวตัวเองก็ช่วยอะไรไม่ได้ เข้าใจซะ!”

     ถึงตอนนี้เธอคงเข้าใจแล้วว่าที่เราปฏิบัติดีกับเธอเพราะเห็นแก่หน้าซานเจ ผมปล่อยเวลาคอยให้เธอตอบกลับมา

        “แล้ว..ตั้งใจจะให้ฉันทำอะไรล่ะ”     สงบลงไปเยอะเลย ดี!

        “แค่ทำตัวให้น่ารักเหมือนเมื่อก่อนก็พอแล้ว... อรุณที่เรียบร้อยและว่านอนสอนง่าย”

        “หา?! พูดบ้าอะระ...”

        “เวลาผ่านไปไม่ว่าสิ่งใดก็ต้องเปลี่ยนแปลง จะร้ายแรงเลวลงหรือสวยสดดีขึ้นกว่าเดิมนั่นเราต้องเลือกเอง... เลิกทำร้ายตัวเองได้แล้ว”

     ดูเหมือนเธอจะเข้าใจ ริมฝีปากเผยอเล็กนัยน์น้อยตาคล้อยลง   ผมวางมือลงบนไหล่ของเธอลูบไล้เบาๆ พอให้สัมผัสได้

        “ฉันไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่แยกย้ายเส้นทางกันตอนนั้น แต่ไม่ว่าเซนต์ลูเซียนจะทำอะไรเธอ หรือซานเจมันงี่เง่าแค่ไหน.. ก็ขอให้คิดถึงตัวเองให้มากๆ เพราะผู้หญิงกับผู้ชายมันคิดไม่เหมือนกันอยู่แล้ว...”

     ผมหันหลังเดินออกจากโรงเก็บทิ้งอรุณไว้ให้ครุ่นคิดกับตัวเธอเอง ที่หลังบานประตูเอเลนัวร์ยืนเป่าลูกโป่งจากหมากฝรั่งอยู่

        “เข้าใจพูดนี่”     เธอแซวผมหน้าทะเล้น

        “ฉันจะติดต่อซาอับ เสร็จงานล่าเด็กแว๊นเมื่อไหร่คงได้เวลาเริ่ม...”

        “โครงการ AG กำลังไปได้สวย ตอนนี้ทดสอบระบบควบคุมอยู่”     เอเลนัวร์เอ่ยขึ้นลอยๆ แต่คำพูดนั้นทำผมสะดุ้ง!

        “เธอติดต่อไปแล้วเหรอ?”     เธอแค่พยักหน้าแล้วหันเดินกลับเข้าคลังแสงไปหาอรุณ

        “เพราะงี้ไงเธอถึงได้น่ารัก... หึหึหึ เด็กดี...”     ทดสอบถึงระบบควบคุม งั้นก็ได้เวลาหานักบินเซนส์ดีไปให้ ซานเจดีมั้ยนะ?



ต่อไปเป็นเรื่องสั้นครับ มีไอเดียพอดี คงหยุดไปพักนึง
บันทึกการเข้า


ทุกๆ คนมีสิทธิ์ที่จะฝัน.. แม้สวรรค์จะไม่มีอยู่จริง
หน้า: 1 [2] 3
  พิมพ์  
 
กระโดดไป: