หน้า: [1]
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: บันทึกชีวิตสดใส หนูปราณีมีปืนค่ะ  (อ่าน 2211 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
PurpleHaze
New Type Pilot
*****
กระทู้: 564


โลกนี้ไม่มีความจริง


ดูรายละเอียด อีเมล์
« เมื่อ: กุมภาพันธ์ 18, 2014, 04:00:17 AM »

ออกตัวไว้ก่อนเลยว่าเรื่องแต่งนี้เป็นวิธีคลายเครียดของผม ถ้า mod เห็นว่าไม่เหมาะสมก็ลบทิ้งไปได้เลยครับ 20+ ครับ เรท ฉ.ฉิ่งตีดั๊งดัง
แนะนำให้เปิด เหนือกาลเวลา กับ ฝัน ของ Slot Machine ฟังคลอไปด้วยนะครับ
ไม่เหมาะกับคนรักเด็ก เช่น คุณคุรุนิ เป็นต้น

บันทึกชีวิตหนูปราณีมีปืนค่ะ

     หนูปราณีจะขอกล่าวถึงบุรุษผู้เป็นฮีโร่ในดวงใจก่อนนะคะ สาหรับหนูฮีโร่ในดวงใจคือคนที่เคยใกล้ชิดกับหนูที่สุด จะเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากคุณพ่อผู้เหี้ยมโหดของหนูเองค่ะ แต่ท่านใจดีกับหนูมากๆ เลยนะคะ น่าเสียดายที่ท่านตายจากหนูไปแล้ว ฮือ เศร้าจัง...
     พ่อของหนูท่านทำอาชีพที่ไม่ปกติธรรมดาค่ะ ตอนแรกหนูคิดว่าพ่อเป็นนักเขียนเพราะพ่อเขียนหนังสือไว้เยอะมากๆ แต่ที่แท้มันเป็นเพียงแค่งานอดิเรกและฉากเท่านั้นค่ะ หนูมารู้ว่าพ่อทำอาชีพอะไรได้เงินมากมายมาจากไหนก็วันที่หนูบังเอิญกลับบ้านเร็วเพราะโรงเรียนจัดทัวร์คุณครูค่ะ วันนั้นหนูเห็นประตูลงห้องลับใต้ดินตรงกลางบ้านเปิดอยู่ หนูเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเลยค่ะ ได้ยินเสียงโหยหวนชวนขนลุกของผู้ชายดังลั่นเลยล่ะ "อ้ากกกกกกกกกก! ผมไม่รู้ โอ้ยยยยยย" หนูกลัวมากเลยแต่ว่า "ไม่เป็นไรครับ ถลกหนังนิ้วโป้งมือนุ่มๆ อีกข้างนึงน่าจะช่วยให้นึกออกนะ" อ๊ะ! นั่นเสียงคุณพ่อนี่ กำลังคุยกับใครอยู่นะ หนูปราณีสงสัยจังเลยจึงค่อยๆ ย่องลงไปดู เสียงร้องเจ็บปวดทรมานดังมาตลอดทางเลยค่ะ แต่หนูก็ก้าวลงไปตามบันไดอันมืดมนต่อ ได้กลิ่นเหม็นคละคลุ้งแรงขึ้นทุกก้าวที่ลงไป กลิ่นเหมือนตลาดขายหมู หนูหยุดแอบอยู่ตรงข้างๆ ทางเข้าห้องๆ หนึ่ง ข้างในนั้นหนูเห็นหลังคุณพ่อ ที่รู้ว่าเป็นคุณพ่อเพราะสูทชุดนั้นหนูกับคุณแม่ช่วยกันเลือกให้ในวันเกิดของคุณพ่อค่ะ คุณพ่อกำลังนั่งอยู่ตรงหน้าผู้ชายซึ่งร้องเสียงชวนขนลุกนั่น คุณพ่อกำลังทำท่าเหมือนป้าร้านทำผมหน้าปากซอยค่ะ เหมือนพ่อจะกำลังตกแต่งทาสีเล็บให้ชายคนนั้น แต่ทำไมเขาต้องร้องอย่างเจ็บปวดด้วยล่ะ? ก็ตอนคุณแม่ทำเล็บแม่ยังดูมีความสุขเลย หนูลองมองดูใบหน้าผู้ชายที่นั่งบนเก้าอี้อย่างชัดๆ ค่ะ (หนูยังไม่กล้าทักคุณพ่อค่ะ ดูท่านกำลังยุ่งๆ) คอ ไม่สิ ช่วงหัวของเขาโดนล็อคติดอยู่กับโครงเหล็ก มีน้ำแดงๆ เปรอะเต็มหน้าและเสื้อผ้าสีขาวของเขา แขนขาเองก็โดนล็อคค่ะ เห็นแค่แว้บๆ ตอนพ่อขยับตัว เขาไม่ใส่รองเท้า มีน้ำแดงๆ เต็มไปหมด ดูเหมือนคุณพ่อจะทาสีเลยขอบเล็บมากไปนะ     (หมอกม่วง - ผมโคตรชอบท่อนนี้เลยว่ะ 55555)
     คุณคนนั้นยังร้องดังอยู่ค่ะ "อ้ากกกกกกก หยุดเถอะ! ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเสี่ยหนุ่ยจริงๆ น้าาาาา อ้ากกก! เล็บๆ เล็บหลุดแล้ว ฮือ" พ่อลุกขึ้นตบหน้าเขาไปหนึ่งฉาด น่ากลัวจังเลย หนูเกาะขอบประตูไว้แน่น ไม่เคยเห็นคุณพ่อทำร้ายใครแบบนี้มาก่อนเลย "ครับๆ คุณไม่รู้ ก็ตอนนี้แหละน้าาา เอาเป็นว่า นึกออกเมื่อไหร่บอกมาด้วยแล้วกันนะครับ" คุณพ่อยังคงสุภาพกลับไปด้วยความนิ่มนวล พ่อหยิบใบเลื่อยสีเขียวที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ ขึ้นมาประกอบ ชายคนนั้นหวาดกลัวพ่อมากขนาดที่เก้าอี้เหล็กล็อคติดพื้นยังสะเทือนตามการเขยื่อนตัว คุณพ่อพูดขึ้นลอยๆ ว่า "หนทางสู่นักฆ่า บทเรียนที่หนึ่ง การทรมานเพื่อให้ได้ข้อมูลอย่างถูกต้องและครบถ้วนที่สุดจากเหยื่อ เนื้อหาในบทเรียนนี้จะเป็นการทำทารุณกรรมเป้าหมายเพื่อให้ได้ข้อมูลดีที่สุด ทุกวิถีทาง และที่สำคัญคือ เหยื่อจะต้องไม่ตาย... ดูให้ดีๆ นะ" คุณพ่อยัดท่อนยางสำหรับกำออกกำลังกายนิ้วมือเข้าไปเต็มปากคุณคนที่เป็นเหยื่้อเต็มๆ เลยค่ะตอนนี้เขาทำได้แค่ร้องอู้อี้ๆ ค่ะ จากนั้นคุณพ่อก็บรรจงลงเลื่อยตรงเล็บนิ้วโป้งเท้าข้างที่ไม่ได้ทาสีแดงไว้ค่ะ "ว่าไงครับ ถ้านึกออกพยักหน้าเบาๆ ก็ได้นะ" "อื๊ออออออออออ! อึ๊ อู๊!" คุณเหยื่อเงยหน้าตาเหลือกกัดลูกยางสำหรับมือบีบจนแทบสุดเลยค่ะ! เหงือกแข็งแรงมากๆ เลยค่ะ!     (หมอกม่วง - ท่าทางจะเจ็บนะ ขนาดเอาไม้บรรทัดเคาะๆ ยังเสียวแปล๊บเลย)
     พ่อหยุดแล้วค่ะ ท่านหยิบนิ้วโป้งเท้าที่หลุดออกมานั่นปาอัดหน้าคุณเหยื่อที่อ่อนแรงคอผงะ พร้อมเดินวนไปเวียนมา "ให้ตายสิ ผมล่ะเหนื่อยใจจริงๆ เลย แค่พูดๆ มาก็จบเรื่องแล้วครับ" ตามด้วยกระชากลูกยางที่ปากของคุณเหยื่อออกมา คุณเหยื่อขยับปากแค่พอส่งเสียงเล็กๆ แต่ได้ยินชัดเพราะห้องเงียบมาก "ปล่อย..ผมไปเถอะ... ผะ ผมกำลังจะ..แต่งงาน..." คุณพ่อหยุดยืนนิ่งคอกระตุกหน้าตรงแล้วพูดว่า "ผมเองก็ต้องกินต้องใช้เหมือนกัน ลูกสาวกำลังน่ารักเลยไม่เชื่อดูสิ.." คุณพ่อหันมามองหนูที่แอบหยู่หลังประตู พ่อรู้ได้ไง! หนูกลัวมากเลยค่ะ "ปราณีมานี่ซิลูก" แต่ก็ยังเดินไปหาตามเสียงเรียก "นี่ไงน่ารักใช่มั้ย" พ่อลูบผมหนู น้ำแดงๆ เลอะเต็มผมเลยค่ะ "อุ้ย พ่อลืมเช็ดเลือด แย่จังเนาะ" เอ๋ เลือดเหรอ หนูประหลาดใจ "นี่ล่ะงานพ่อล่ะลูก ดูดีๆ นะ" คุณเหยื่อหน้าตื่นตะลึงมาเลยค่ะ พ่อก้าวเท้าหนักแน่นไปตรงหน้าเขาแล้วหันมายิ้มให้หนู มันทำให้หนูผ่อนคลายสบายใจจังเลย "ค่ะคุณพ่อ หนูปราณีจะตั้งใจค่ะ" "ดีมากลูกสาวคนสวยของพ่อ หึหึหึ"
     การ 'รีดข้อมูล' ดำเนินต่อไปจนคุณเหยื่อผู้น่าสงสารใจอ่อน ถึงตอนนี้ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาก็ถูกคุณพ่อเกราเสียจนหนังหายไปหมด คุณพ่อจึงพูดปิดฉาก "อืม... ผมว่าคู่หมั้นคุณคงรับไม่ได้แล้วล่ะครับ คุณดูไม่จืดแล้ว น่าเสียดายนะ แต่ผมจะช่วยเอง" ปัง! เสียงปืนพกที่หนูมารู้เอาตอนหลังว่าเป็นกระสุนขนาด .22 ดังขึ้น ชายคนนั้นก็หงายหลังกรามค้าง คุณพ่อหันมาขยิบตายิ้มให้แล้ว "อย่าบอกแม่นะลูก จุ๊ๆ ...อืม เอางี้เป็นไง ตอนนี้พ่ออารมณ์ดี๊ดีเดี๋ยวเย็นนี้ไปกินหมูกระทะกันเถอะนะ" "ร้านที่เติมไอติมได้เรื่อยๆ ใช่มั้ยคะ!" หนูตื่นเต้นทันที "ใช่จ่ะ เดี๋ยวขึ้นไปรอพ่อข้างบนนะคะ" "ค่ะคุณพ่อ!"
     พ่อทำการเผาทำลายหลักฐานจนเรียบร้อย แล้วมานั่งอธิบายสิ่งที่ทำลงไปทั้งหมดระหว่างรอคุณแม่กลับบ้าน เย็นวันนั้นเราไปกินบุฟเฟต์หมูกระทะกันอย่างมีความสุข เย้!


ใครอ่านแล้วรู้สึกขยะแขยงรังเกียจ วางใจได้ท่านยังเป็นคนปกติธรรมดา
ใครอ่านแล้วเฉยๆ โอเคท่านอาจเย็นชาไปบ้างแต่ก็จัดว่าปกติดีอยู่ ถ้าเทียบกับหนังเรื่องเลื่อย
ใครอ่านแล้วยิ้มแย้มหรือหัวเราะคิกคัก ผมว่าไปนั่งสมาธิบ้างก็ดีนะ PM หรือ เฟสมาคุยกันก็ได้เราคอเดียวกัน
ใครอ่านแล้วอยากลองทำบ้าง... ด้วยความเคารพเป็นอย่างสูง ไปหาหมอโรคจิตเถอะนะ

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กุมภาพันธ์ 18, 2014, 04:01:51 AM โดย PurpleHaze » บันทึกการเข้า


ทุกๆ คนมีสิทธิ์ที่จะฝัน.. แม้สวรรค์จะไม่มีอยู่จริง
FlameBaal
Beginner Pilot

กระทู้: 2


ดูรายละเอียด อีเมล์
« ตอบ #1 เมื่อ: มกราคม 22, 2016, 04:13:52 PM »

อ่านไปยิ้มไป หึหึ
บันทึกการเข้า

Somsakjai693
Beginner Pilot

กระทู้: 2


ดูรายละเอียด อีเมล์
« ตอบ #2 เมื่อ: เมษายน 06, 2017, 03:46:19 PM »

มีประโยชน์ และอ่านสนุกมากครับ
บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป: